Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

You are gonna be ok.

Share it Please





(Βάλε πρώτα μουσική υπόκρουση. Παίξε σωστά)

https://www.youtube.com/watch?v=P9-4xHVc7uk


Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να αναρωτιέται: "Θα πάνε όλα καλά; Θα τα καταφέρω; Είμαι αρκετός; Και αν αποτύχω;" ;

Πόσες φορές σκέφτεσαι τα χειρότερα πιθανά σενάρια, αφήνοντας το άγχος και την καταστροφολογία να σφίγγουν την καρδιά σου και να δυσκολεύουν την αναπνοή σου;

Άγχος, ανησυχία, αμφισβήτηση. Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς με εικόνες τέλειες, με εικόνες αψεγάδιαστης, απόλυτης και ολοκληρωτικής επιτυχίας. 
Όπου και αν κοιτάξεις κάποιος είναι πιο πετυχημένος, πιο όμορφος, πιο ερωτευμένος από σένα.
Κάποιος έχει περισσότερες παρέες, καλύτερους φίλους, πιο φανατικούς θαυμαστές.

Περισσότερους followers.

Περισσότερους followers.

Kάποιος άλλος έχει κάνει το χόμπι του επάγγελμα και βγάζει μια περιουσία ταξιδεύοντας ίσως τον κόσμο, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να θεωρείς τέλειο.

Βλέπεις όλα αυτά και πολλές φορές ξεχνάς το παρασκήνιο. Αλλά τι φταις και συ; Πώς να θυμάσαι κάτι που δεν έμαθες ποτέ.

Δεν το μαθαίνεις λοιπόν. Δεν βλέπεις ποτέ τον κόπο, τις αποτυχίες, τη στενοχώρια, την ασχήμια, τη μοναξιά αυτών των ανθρώπων.
Όχι γιατί δεν κάνουν καλά, πολύ καλά κάνουν αυτό που κάνουν, επιλογή τους.

Αλλά γιατί κάθε επιλογή και κάθε επιτυχία έχει τα σκοτεινά της σημεία.

Γιατί το τέλειο δεν υπάρχει.

Εκπαιδεύεται όμως πολύ εύκολα το μάτι και ακόμη ευκολότερα το μυαλό στο να πιστεύει σε αυτό.

Και αυτομάτως, οτιδήποτε φυσιολογικό και καθημερινό συγκρίνεις με αυτές τις σουρεαλιστικές προσδοκίες του απόλυτου, του ιδανικού, είναι απλά ανεπαρκές. 

Δεν είσαι ο μόνος, δεν είσαι το μαύρο πρόβατο.
Αν νιώθεις ότι κάτι δεν κάνεις καλά, αν φοβάσαι ότι βαδίζεις στο πουθενά, αν βρίσκεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται συχνά για το νόημα της ζωής, όσο περνάνε τα χρόνια και πιο έντονα, δεν είναι γιατί κάνεις κάτι λάθος φίλε μου.
Είναι γιατί κάνεις κάτι πολύ σωστά.

Στενοχωριέμαι. Αλήθεια στενοχωριέμαι να βλέπω ανθρώπους που νοιάζομαι να μπαίνουν σε αυτό το τρυπάκι του "δεν κάνω αρκετά", "δεν είμαι αρκετός". Στενοχωριέμαι να βλέπω και εμένα να μπαίνω μέσα σε αυτό (προς έκπληξη όλων παραμένω ακόμη άνθρωπος με τα όλα του).
Είναι εκπληκτικό το πόσους χωράει ένα τόσο δα στενό, ασφυκτικό τρυπάκι.

Και είναι και κάτι στιγμές όμως.. κάτι στιγμές απόλυτης διαύγειας, που θαρρείς και κάποιος φύσηξε μανιωδώς όλη την ομίχλη από μπροστά σου και επιτέλους βλέπεις. 
Είναι κάτι στιγμές, που λες, τέτοιας καθαρότητας, που ό,τι και αν σου λένε τα πάντα και οι πάντες γύρω σου, εσύ απλά ξέρεις τι έχει πραγματικά σημασία.
Και δε σε αγγίζει τίποτα.

Γιατί το πόσο σημαντικός είσαι δεν ορίζεται από το "φαινεσθαι", αλλά από το "είναι".
Τι είναι αυτό το "είναι" ?

Είναι οι άνθρωποι που έχουν γίνει έστω και λίγο καλύτεροι χάρη σε εσένα.
Είναι οι στιγμές που γίνεσαι εσύ καλύτερος μέσα από αυτούς.
Είναι η βοήθεια, η ενσυναίσθηση, η παρηγοριά που έχεις προσφέρει χωρίς να πάρεις τίποτα πίσω.
Είναι η αγάπη.

Το "είναι", είναι η εσωτερική πληρότητα, ασφάλεια και σιγουριά που αισθάνεσαι όταν ξέρεις ότι κοιμάσαι με μια ήσυχη συνείδηση.
Ότι όπως και αν σου έχουν φερθεί η ποιότητά σου δεν αλλάζει, τουλάχιστον όχι προς το χειρότερο.

Είναι το να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, σε κάτι.

Είναι οι αποτυχίες. Ναι, οι αποτυχίες. Ανάθεμα και αν ξέραμε τίποτα σε αυτόν τον κόσμο χωρίς αυτές.
Είναι όλες αυτές οι στιγμές που τελικά δεν ήσουν αρκετός. Ή που οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές. Που πραγματικά όλα πήγαν σκατά.

Γιατί οι στιγμές αυτές σου προσφέρουν κάτι πολύ βασικό. Ταπεινότητα.

Δεν ξέρω πως περιμένουν ορισμένοι άνθρωποι να φτάσουν κάπου, όταν δεν αντιλαμβάνονται την αφετηρία τους.

Σε πιάνει που λες αυτή η διαύγεια και βλέπεις με πόσο χαζά πράγματα επιτρέπεις στον εαυτό σου να ασχολείται, πόσο ανούσιες σκέψεις τον αναλώνουν.

Αλλά δε νιώθεις θλίψη ή απογοήτευση γι αυτό. Νιώθεις γαλήνη, ηρεμία. Ίσως και μια γλυκιά μελαγχολία.

Γιατί ξέρεις ότι μεγαλώνοντας αυτές οι στιγμές θα σε επισκέπτονται όλο και πιο συχνά. Ξέρεις ότι δεν γίνεται, απλά δεν γίνεται να συνεχίσεις να θεωρείς σημαντικά πράγματα που δεν είναι.

Ξέρεις ότι όσο και αν όλο το σύμπαν προσπαθεί να σου αποδείξει το αντίθετο, είσαι αρκετός.

Και μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, η ιδέα αυτή θα ριζώσει για τα καλά μέσα σου.

Και θα έρθει η ώρα, πίστεψέ με, που κανείς δεν θα μπορεί να σε πείσει για το αντίθετο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers