Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Πχιοτικές συζητήσεις..!

Share it Please





Κόσμος στις καφετέριες, στα μπαρ, στις ταβέρνες.
Στην ουρά των δημοσιων υπηρεσιών, στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Στο τηλέφωνο, στα social media.

Κόσμος παντού μιλάει. Συζητάει.

Τους βλέπω και πραγματικά μου κινούν την περιέργεια.
Πόσοι από αυτούς απλά μιλάνε και πόσοι επικοινωνούν;

Από τότε που άρχισα να παρατηρώ την έκταση του εγώ μας και πόσο αυτή επισκιάζει σχεδόν τα πάντα στη ζωή μας, δεν μπορώ να μη παρατηρώ πόσο εγώ βάζουμε στις συζητήσεις μας.
Και δεν λέω, συνήγορε του διαβόλου εσύ, ότι είναι κακό το να μιλάμε για μας ούτε το να βρισκόμαστε καμιά φορά στο επίκεντρο.
Στη συσχέτιση της έκτασης του εγωκεντρισμού μας και της ποιότητας της επικοινωνίας αναφέρομαι.

Πρόσεξέ το καμιά φορά, έτσι για πλάκα.
Όταν έχεις απέναντί σου έναν γνωστό, έναν φίλο, οποιονδήποτε.
Μιλάει βασισμένος σε αυτά που του λες και εσύ σε αυτά που λέει;
Ή μήπως κάνετε παράλληλους μονολόγους;

Παίρνει έναυσμα από κάτι που είπες για να ανοίξει ένα νέο θέμα, ή ό,τι και αν του πεις, όσο ενδιαφέρον ή διαφορετικό και αν είναι, συνεχίζει απτόητος αναλύοντας αυτό που τον απασχολεί;

Και βασικά, προσέχει τις αντδράσεις σου και το αν σου κινεί καν το ενδιαφέρον ή είναι τόσο προσηλωμένος σε αυτά που θέλει να πει που ξεχνάει ότι κάπου εκεί υπάρχει και ένας αποδέκτης;

Βλέπεις, πολλές φορές μιλάμε περισσότερο για να μιλήσουμε και όχι για να μας ακούσουν.
"Λεκτικό εμετό" το αποκάλεσε ένας γνωστός και είχε απόλυτο δίκιο.


Έχεις σκεφτεί πόσες φορές "ξερνάς" ό,τι αρνητικό και ανεπιθύμητο σε βαραίνει πάνω σε ανυποψίαστο κόσμο που είχε ξέρεις και ο ίδιος μια κάποια μέρα και μια κάποια διάθεση πριν σε συναντήσει;

Έχεις σκεφτεί πόσο συχνά παραβλέπεις πληροφορίες που σου δίνει κάποιος για τον εαυτό του γιατί παραείσαι απασχολημένος στο να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου;

"Όταν μιλάς εσύ, ξέρεις ήδη τι έχεις να πεις. Όταν μιλάει ο άλλος ενδέχεται να μάθεις κάτι καινούργιο"
Μια παράφραση που ξεπήδησε από μια γωνιά του υποσυνείδητου οπότε αγνώστου πηγής.


Μιλάμε πολύ, ακούμε λίγο, επικοινωνούμε ακόμη λιγότερο.


Και δεν σου λέω ότι απαιτείται να είμαστε οι τέλειοι συζητητές.
Οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες που έχεις από τον εαυτό σου είναι δικές σου και χάρισμά σου.
Αν μου λεγες όμως ότι δε σε απασχολεί το κατά πόσο οι κοντινοί σου άνθρωποι αισθάνονται ότι όντως τους νοιάζεσαι, θα αμφέβαλα.
Όπως και αν μου λεγες ότι όταν μιλάς σε ένα φίλο δε σε νοιάζει καθόλου αν στο μυαλο του κάνει πλάνα για τις καλοκαιρινές του διακοπές.

Έχουμε ανάγκη από πραγματική, γνήσια επικοινωνία.

Και αν δεν καταλάβουμε που υστερούμε, δεν έχουμε ελπίδες να τη βελτιώσουμε και επακολούθως να καλυτερέψουμε την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων στη ζωή μας.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μιλήσεις με κάποιον, μπορείς να δοκιμάσεις τον εαυτό σου, αλλά και τον ίδιο.
Μπορείς να τον ακούσεις με πραγματικό ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση; 
Και αυτός; Είναι όντως εκεί ή μήπως διακόπτεις την αστρική του προβολή; 
Μη πάθει και καμιά ζημιά ο άνθρωπος!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers