Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Το χιούμορ της αναποδιάς.

Share it Please





Αν το καλοσκεφτείς έχουν πολλά πράγματα πλάκα στη ζωή.
Ειδικά οι αρνητικές εμπειρίες, αν καταφέρεις να τις δεις από μια άλλη οπτική, μπορεί να σε κάνουν να κλάψεις από το γέλιο, αλήθεια σου λέω.

Έρχονται κάποιες φορές έτσι οι καταστάσεις που απλά δεν μπορείς να τις αποφύγεις. Και τα λάθη που κάνεις ακόμη, ούτε αυτά. Γιατί δεν ήξερες καλύτερα και, πώς να το κάνουμε, μαλακίες κάνουμε όλοι.
Αλλά πριν απογοητευτείς, πριν τα δεις όλα μαύρα.. ή αφού τα βλέπεις μαύρα για καιρό και θες να αλλάξεις χρώμα βρε παιδί μου, δες την λίγο αλλιώς.

Ένας θεός ξέρει πως θα ήσουν χωρίς αυτές τις εμπειρίες. Ποιος θα ήσουν μάλλον. Τι θα σκεφτόσουν, τι θα σου έδινε χαρά.
Γιατί κάθε τι που σου παίρνει η ζωή σε αναγκάζει αυτόματα να βρεις τρόπο να είσαι εντάξει χωρίς αυτό.

Παίζει να ναι κατά βάθος μινιμαλίστρια, να ξέρεις.

Εκεί που ξεκινάς λοιπόν με μια ατέρμονη λίστα άπειρων προσδοκιών, ονείρων, βλέψεων, οτιδήποτε.. τρως μια μπάτσα και τσουπ, προσγειώνεσαι.
Και δε στο λέω για κακό, ποια είμαι εγώ για να σου πω να μην ονειρεύεσαι.

Αλλά το να θυμάσαι ότι πατάς στη γη για μένα είναι καίριο.

Πώς θα εκτιμήσεις ένα κομμάτι ουρανού όταν νόμιζες ότι πάντα το δικαιούσουν;

Το να καταλάβεις ότι κανείς δε σου χρωστάει και ότι δεν έχεις τίποτα να περιμένεις (εάν δεν κουνήσεις το χέρι σου), σε κινητοποιεί ταυτόχρονα στο να μάθεις ξέρω γω; Να κουνιέσαι.
Και να εκτιμάς ό,τι σου προσφέρεται αλλά και ό,τι πασχίζεις για να αποκτήσεις.


Και πολλές φορές, αφού έχεις κοπιάσει για κάτι, θα το χάσεις και πάλι.
Και θα κληθείς να επαναξιολογήσεις. "Τι" ρωτάς;
Τα πάντα θα σου πω.


Γιατί καποιες φορές κολλάς εμμονικά σε έναν στόχο λες και είσαι τηλεκατευθυνόμενο. Και είσαι βασικά. Κατευθυνόμενος.

Απλά ίσως από λάθος κίνητρα. Ίσως πάλι και όχι.
Σίγουρα όμως όταν χάσεις κάτι είσαι πιο κοντά στο να καταλάβεις αν η διαδρομή που επέλεξες πάει κατά κει που νιώθεις και είσαι καλύτερα ή μήπως τελικά δεν ήταν παρά ακόμη ένα τσιρότο που κάλυπτε κάτι πολύ πιο αναγκαίο.

Για αυτό σου λέω, έχει την πλάκα του.
Δεν σε ξέρω, αλλά ξέρω αυτό.
Σε ό,τι φάση και αν είσαι, όσο άσπρα μαύρα ή εμπριμέ και αν τα βλέπεις τώρα που σε πέτυχα, σε γουστάρεις.

Το ξέρεις ότι σε γουστάρεις, παραδέξου το. Και γιατί να μην το κάνεις άλλωστε; Δεν ήρθες έτοιμος. Πάλεψες και παλεύεις τις δικές σου μάχες για να είσαι αυτό που είσαι σήμερα.

Και σίγουρα υπάρχουν πράγματα στα οποία σε παραδέχεσαι.

Στην επόμενη αναποδιά λοιπόν, πέρνα λίγο χρόνο με την πλευρά του εαυτού σου που συμπαθείς περισσότερο. 
Ξέρεις, με εκείνο το κομμάτι σου που κατα βάθος ξέρει ότι μπορεί να το παλέψει.
Με εκείνο το κομμάτι σου που έχει χιούμορ, που αυτοσαρκάζεται στις δυσκολίες.

Κοιτάξου λίγο στον καθρέφτη και γέλα.
Γέλα με σένα, γέλα με τα καμώματα της ζωής, γέλα γιατί.. Γιατί όχι;

Και κατά πάσα πιθανότητα όλα θα πάνε καλά.
Μα κι αν δεν πάνε;

Τουλάχιστον πέρασες καλά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers