Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ζεις στο παρόν ή....?






Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζούμε στο παρόν;
Λέμε συνεχώς, ή ακούμε άλλους να λένε για την αξία του παρόντος, της στιγμής.
Και όντως, όταν δεν βιώνεις συνειδητά την ίδια σου την καθημερινότητα, είσαι κατά κάποιον τρόπο απών από την ίδια σου τη ζωή. Όχι απλά κατά κάποιον τρόπο δηλαδή, αλλά κατά τον πιο σημαντικό, απουσιάζεις εγκεφαλικά, ψυχικά, συναισθηματικά.
Το σκέφτομαι τόσες φορές, ανάθεμα, τατού στο χέρι μου θέλω να το κάνω για να μου το υπενθυμίζω. Κι όμως, όσο και αν αναγνωρίζω την αξία της στιγμής, πιάνω τον εαυτό μου μονίμως να ταξιδεύει. Όχι τόσο στο παρελθόν, όσο στο μέλλον.

Αχ, αυτό το μέλλον.
Διάλεξε τομέα και απλά unlease the beast.
Ακόμη με εκπλήσσει το πόσες απορίες είμαι σε θέση να δημιουργήσω, πόσα ερωτηματικά για το απλούστερο πράγμα που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος.

Πιθανές εκβάσεις διαφόρων σχεδίων που μπορεί να έχω στο μυαλό μου, τι μπορεί να πάει καλά, στραβά, γιατί και τι μπορώ να κάνω σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά όχι μόνο τι μπορώ να κάνω. Γιατί να το κάνω, πότε, με ποιον τρόπο. Και αν τελικά αυτός ο τρόπος δεν είναι αποτελεσματικός; Ας σκεφτώ αλλες δυο τρεις πιθανές εκδοχές και για αυτό. Αλλά να σου ξεπηδάει και μια τέταρτη. Ουάου, αυτό δε το είχα σκεφτεί χθες. Κάτσε να το αναλύσω λίγο. Εδώ χρειάζομαι τουλάχιστον άλλες τόσες εναλλακτικές.

Κάπου εκεί κάποιος μου απευθύνει τον λόγο. Απαντάω μηχανικά και επιστρέφω στις σκέψεις μου. Μέχρι να τελειώσω έχω χάσει πόσα πραγματικά λεπτά από την καθημερινότητά μου.

Κάπως έτσι λοιπόν χαραμίζει κάποιος που δεν εκτιμάει το παρόν, την καθημερινότητά του.
Ή έτσι λένε.

Γιατί, όπως κατάλαβες, πάντα υπάρχει και άλλη εξήγηση.

Γιατί τι είναι το παρόν χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα, χωρίς προσμονή και έμπνευση, κίνητρο για να προσπαθεί κανείς;
Τι νόημα έχει μόνο το τώρα, αν δεν μπορείς να το συγκρίνεις με ένα πριν ή να το συνδέσεις με ένα μετά;
Πως γίνεται να κατακερματίσεις τη ζωή σου και να επιλέγεις πάντα το παρόν;
Και ειδικά για τον περισσότερο κόσμο, που η ρουτίνα αποτελεί κάτι τουλάχιστον βαρετό, δεν νομίζω ότι είναι τελικά τόσο άξιο απορίας το να ταξιδεύει λίγο το μυαλό στο πριν και στο μετά, στα ίσως και στα μπορεί.

Ίσως να φταίει αυτό εν μέρει. Ίσως να ζουν στο μέλλον οι δυσαρεστημένοι με το παρόν.
Ίσως να ζουν στο μέλλον όσοι χρειάζονται λίγη ελπίδα, έναν λόγο για να συνεχίσουν.

Και από την άλλη, ίσως να ζούνε μόνο στο παρόν όσοι φοβούνται να σκεφτούν τι τους περιμένει, ή όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τις επιπτώσεις των πράξεών τους.
Πραγματικά δεν ξέρω. Τι πρωτότυπο θα μου πεις, αλλά με προβληματίζει η σχέση μας με τον χρόνο.

Φαινόμαστε να χάνουμε το μπαλάκι όλο και περισσότερο.

Η ακρότητα για ακόμη μια φορά κερδίζει έδαφος και η ισορροπία μοιάζει να απομακρύνεται. 

Εμένα πάντως μια φορά, μαρέσει να σκέφτομαι το μέλλον.
Με εμπνέει, με γεμίζει προσμονή, κίνητρο, άγχος και προβληματισμό συνάμα, αλλά πάνω απ όλα, με κρατάει πιο ζωντανή.
Καλό και το παρόν, αλλά στη φαντασία μου πολλές φορές περνάω καλύτερα. Και στην τελική, πρώτα έρχεται το όραμα και μετά η πραγματοποίηση.

Λίγο στην ποσόστωση τα χαλάμε :P
Continue Reading...

Followers