Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

To survivor, or not to survivor ? !






Σήμερα έκανα κάτι πρωτότυπο.
Έκραζα.
Το survivor αυτή τη φορά. Όχι το παιχνίδι αυτό
καθ' αυτό, δεν με αφορά το με τι γεμίζει η τηλεόραση το πρόγραμμά της.
Σχολίαζα το πόσο κουραστική μου είναι η αναπαραγωγή των όσων γίνονται στο παιχνίδι, στα social media.
Τελοσπάντων, σε κάποια φάση συνειδητοποίησα πως θεωρώ χάσιμο χρόνου το να δει κάποιος survivor και όχι το ότι εγώ έχω χάσει χρόνια από τη ζωή μου κυριολεκτικά βλέποντας σειρές.
Και φυσικά η πρώτη μου ενστικτώδης αντίδραση ήταν να προστατέψω τον εαυτό μου βρίσκοντας κάποιο λογικοφανές επιχείρημα που να δείχνει την ανωτερότητα της επιλογής μου.

Αλλά δυστυχώς i am too old for this shit.
Δεν μπορώ να αγοράσω τον ίδιο τον παπά μου.
Οπότε με βρήκε η σημερινή μέρα να σκέφτομαι τους λόγους για τους οποίους καταφεύγουμε σε τέτοιες επιλογές για την διασκέδασή μας.

Προσωπικά ξέρω γιατί βλέπω σειρές.
Ξέρω τι μου προσφέρουν, ξέρω τι νιώθω, τι επίδραση έχει στην ψυχολογία μου όλο αυτό, όπως και ξέρω πότε ξεπερνάω το δικό μου πάντα μέτρο και τι αντίστοιχα σημαίνει αυτό.
Εν ολίγοις, είναι επιλογή μου.

Κάπως έτσι λοιπόν σκέφτηκα και όλους όσοι βλέπουν survivor, ή αυτούς που είναι από καφέ σε καφέ και από τσιπουράδικο σε ελληνάδικο. Ή όσους πνίγονται συνεχώς στη δουλειά, εσκεμμένα μάλιστα, και γυρίζουν σπίτι μόνο για να κοιμηθούν.
Και επιτέλους το κατάλαβα (αργώ καμιά φορά) .

Όπως σε όλα, έτσι και σε αυτό είμαστε απλά διαφορετικοί. Στο πως επιλέγουμε δηλαδή να εκφράσουμε ή να ικανοποιήσουμε κάποιες ανάγκες.

Επίσης όμως, όπως σε όλα, είμαστε και τόσο ίδιοι.
Η ανάγκη μας να αποφορτιστούμε. Να ξεδώσουμε.
Να είμαστε μέρος μιας ομάδας. Να ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο.
Η ανάγκη μας για ηρεμία από τη μια, και για περιπέτεια από την άλλη. Η επιθυμία κάποιες στιγμές απλά να αφηνόμαστε, χωρίς να έχει απαραίτητα κάποιο ιδιαίτερο νόημα όλο αυτό.

Και τέλος, η αναγκαιότητα του να ξεφεύγουμε. Από όλα.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι θέλουμε απλά για μια στιγμή να μην υπάρχουν οι έγνοιες και τα προβλήματά μας. Να συγκεντρωθούμε τόσο σε κάτι, ανεξαρτήτως του πόσο σημαντικό είναι αυτό, που απλά να τα ξεχάσουμε όλα.

Και αλίμονο, ειδικά από τη στιγμή που αυτό το κάτι δεν καταστρέφει την υγεία μας, ποια είμαι εγώ για να το κρίνω.
Σίγουρα υπάρχουν πάντα πιο παραγωγικοί και δημιουργικοί τρόποι να περάσουμε τον χρόνο μας, αλλά ακόμη και αυτή η διαρκής πίεση να κάνουμε συνεχώς κάτι καλύτερο, μπορεί στο τέλος να μας γυρίσει μπούμερανγκ.

Εν τέλει, ας βρει ο καθένας τα δικά του μέτρα και σταθμά και ό,τι τον κάνει να νιώθει όμορφα.
Από τη στιγμή που δεν πειράζει κάποιον άλλο και δεν καταπατάει την ελευθερία του, μαγκιά του.

Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να μη καταλαβαίνω το γόητρο του survivor. Ας συνεχίσω το 6ο σερί επεισόδιο community, που τόσο νόημα βγάζει :P
Continue Reading...

Followers