Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Μπορούμε να αγαπήσουμε εσκεμμένα;

Share it Please




Είναι φορές, οι περισσότερες για την ακρίβεια, που οι σκέψεις μου είναι διάσπαρτες και οι προβληματισμοί πολύπλευροι. Η μη συγκέντρωσή μου λοιπόν, ακόμη και στον προβληματισμό, καθιστά πολλές φορές αδύνατο να μοιραστώ αυτά που έχω μέσα μου.
Φαίνομαι να μιλάω, να επικοινωνώ.
Αλλά τελικά αυτό αντιπροσωπεύει περισσότερο την προσπάθειά μου να το καταφέρω και πολύ λιγότερο την επίτευξη του στόχου αυτού.

Πολλές φορές λοιπόν όλα είναι κάπως διάχυτα.

Είναι όμως και περιπτώσεις, όπου μια συγκεκριμένη σκέψη κάνει ότι περνάει δήθεν το ίδιο τυχαία με τις υπόλοιπες από το μυαλό μου, αλλά κάπου σκαλώνει στο πέρασμά της.
Για λόγους που συχνά αργώ να κατανοήσω, η σκέψη αυτή μένει λίγο περισσότερο προτού να φύγει.
Και επανέρχεται λίγο συχνότερα από ό,τι θα της "άρμοζε".
Και κάθε φορά καταπατάει την καλή και φιλόξενη σε σκέψεις διάθεσή μου και μένει λίγο παραπάνω.

Έτσι και αυτή τη φορά.
Συζητούσαμε περί γυμναστικής. Ένα αντικείμενο που αποτελεί ήδη ιστορία ολόκληρη για μένα (θα μπορούσα να φτιάξω ιστορία και για το πως ήταν το πρωϊνό που έφαγα σήμερα βέβαια, αλλά οκ!).
Αποτελεί ιστορία όχι γιατί είμαι κάποιου είδους προχωρημένη αθλούμενη, ασχολούμαι με τον αθλητισμό, ή κατέχω οτιδήποτε αξιόλογο στο κομμάτι αυτό.
Όχι.

Αποτελεί ιστορία γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ίσχυε ακριβώς το αντίθετο.
Ήμουν το γεματούλικο μωρό, που δεν ήθελε να παίζει, που βαριόταν συνέχεια και που ανακάλυψε πολύ νωρίς το ίντερνετ και το λιώσιμο που αυτό μπορεί να επιφέρει.
Μια φορά μου πρότεινε γυμναστής να με βάλει σε ομάδα βόλει, και εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία που άγγιξα μπάλα για πολλά ακόλουθα χρόνια.

Η γυμναστική για μένα δεν ήταν "έμφυτη", δεν ήταν κλίση, δεν ήταν τίποτα.
Χρειάστηκαν χρόνια υπομονής, επιμονής, προσπάθειας και ναι, κομπλεξισμού και εμμονής με το φαίνεσθαι για να καταφέρω να νιώσω μέσα μου ότι πραγματικά την αγαπάω.
Και ακόμη και σήμερα, που πράγματι την θεωρώ κομμάτι μου, δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη σε βάθος.

Και η πηγή της αβεβαιότητός μου είναι ακριβώς το παρελθόν.
Ό,τι και αν γίνεται σήμερα, μόλις λίγο μαλθακώσω, μόλις κάτσω μερικές μέρες, αρχίζω να αμφισβητώ την "αγάπη" μου προς τη γυμναστική. Γιατί; Γιατι σκέφτομαι ότι δεν ήμουν πάντα έτσι, και μήπως όλο αυτό που είμαι τώρα είναι ένας ρόλος και μήπως με την πρώτη "ευκαιρία" ξαναβουλιάξω στις παλιές κακές συνήθειες.

Η γυμναστική στην προκείμενη αποτελεί απλά την αφόρμηση αυτού ποστ, όπως αποτέλεσε την αφετηρία για τον προβληματισμό που επανέρχεται μέρες τώρα στο μυαλό μου, οπότε επέλεξα να τον καταγράψω.

Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε κάτι που δεν νιώθουμε εξαρχής μέσα από την καρδιά μας μια τάση προς αυτό. Όχι να μάθουμε να το κάνουμε καλά, όχι να την παλεύουμε. Να το αγαπάμε.
Μπορούμε πράγματι να μετατρέψουμε με τη δύναμη της θέλησης και της επανάληψης, κάτι κάποτε αδιάφορο σε κάτι πλέον θελκτικό; Και αν ναι, υπάρχουν όρια στο τι θα είναι αυτό; Ή μπορούμε να το εφαρμόσουμε τόσο σε πράγματα, συνήθειες, όσο και σε ανθρώπους;

Και αν τελικά μπορούμε να αγαπήσουμε εσκεμμένα, θεωρείται το ίδιο αυθεντικό το τελικό αίσθημα της αγάπης αυτής; Ή στερείται κάποιας γνησιότητας;
Είναι πιο εύκολο να το ξεπεράσουμε ή όχι;

Η όλη έννοια της εξέλιξης και της αυτοβελτίωσης, φαντάζομαι συμπεριλαμβάνει με κάποιον τρόπο μια απάντηση στον παραπάνω προβληματισμό.
Δεν παύει όμως να με εκπλήσσει.

Ο άνθρωπος και οι δυνατότητές του. Η δύναμη του μυαλού, η ισχύς της συνήθειας, το τι μπορούμε να καταφέρουμε αν δαμάσουμε το μεγαλύτερο θηρίο. Τον εαυτό μας.

Και στο τέλος δεν παύει να με αφήνει με ένα μετέωρο ηθικά αίσθημα.
Σαν οι αλλαγές αυτές να μου θέτουν διλήμματα που ίσως δεν θα έπρεπε να είναι εκεί.
Όλα σχετικά με την αλήθεια και το ψέμμα.
Την γνησιότητα. Την μοναδικότητά μας.

Δεν ξέρω που τελειώνει το εσκεμμένο και που αρχίζει το εντελώς αυθόρμητο.
Δεν ξέρω αν σε κάποιους ανθρώπους υπάρχει καν πλέον το αυθόρμητο.

Ή αν απλά παρασυρόμαστε από την θέληση και την ανάγκη καμιά φορά να μας γίνουν αρεστά κάποια πράγματα, που στο τέλος χάνουμε και την πραγματική έννοια της ικανοποίησης.

Δεν είναι ακόμη η ώρα να μπει τελεία σε αυτόν τον προβληματισμό. Έχω ακόμη δρόμο.

Άνω τελεία λοιπόν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers