Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Στην Ελλάδα του σήμερα.






Στην Ελλάδα του σήμερα μόνο σου ζητανε.
Ζητάνε χωρίς να έχουν τίποτε να προσφέρουν ως ανταπόδοση.

Ζητάνε να γειώσεις τα ιδανικά σου, να πατήσεις τον αυτοσεβασμό σου.
Και παρόλο που το κάνουν τόσα χρόνια έμμεσα, τώρα η αμεσότητα έχει λάβει χώρα.

Σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε ευθέως ότι ο χρόνος και ο κόπος σου, η ύπαρξή σου η ίδια δεν αξίζει πάνω από 2 ευρώ την ώρα.
Και μετά περιμένουν.
Να προσφέρεις.
Να τους σεβαστείς.
Να πεις και ευχαριστώ.

Στην Ελλάδα του σήμερα τα βρήκαμε έτοιμα εμείς οι "νέοι".
Έτοιμα τα ποδοπατημένα όνειρα.
Έτοιμα τα στάνταρ που τέθηκαν τόσο χαμηλά, δημιουργώντας ένα αίσθημα ματαιότητας για τα πάντα.
Βρήκαμε έτοιμες τις επιπτώσεις όλων αυτών για τα οποία οι προηγούμενες γενιές δεν πάλεψαν αρκετά.

Στην Ελλάδα του σήμερα κατηγορούμε.
Εμείς αυτούς και αυτοί εμάς.
Γιατί μας φεραν εδώ που μας φεραν.. και γιατί δεν κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε.

Μας ζητάνε, μέσα από την κριτική τους, να παλέψουμε.
Μας ζητάνε να παλέψουμε δίχως πατριωτικό αίσθημα, δίχως παιδεία, δίχως κίνητρο.
Μας στέλνουν στον πόλεμο χωρίς πυρομαχικά.

Και αν με πειράζει κάτι, δεν είναι παρά ένα πράγμα.
Με πειράζει το ότι δεν ήμουν εκεί όταν όλο αυτό ξεκίνησε.
Δεν ήμουν εκεί όταν έγινε η πρώτη μείωση μισθού και κάποιος απλά την δέχτηκε γιατί "είχε ανάγκη" και γιατί "δε γινόταν αλλιώς".. 
Δεν ήμουν εκεί όταν η ψευδαίσθηση εξουσίας που "προσφέρει" το δικαίωμα μιας δήθεν ψήφου δεν έκανε τίποτα παρά τρύπες στο νερό.Μια εδώ, μια εκεί και άλλη μία παραπέρα.

Δεν ήμουν εκεί όταν ο κόσμος σταμάτησε να αντιλαμβάνεται το τι αξίζει, ή όταν αποδείχτηκε ότι τελικά δεν ήξερε ποτέ τη δύναμή του.
Δεν έζησα την αφετηρία αυτής της πτώσης των πάντων.
Ιδανικών, ονείρων, στάνταρ, αυτοεκτίμησης, σεβασμού, παιδείας.

Δεν ξέρω αν υπήρξαν ποτέ, ή αν απλά τότε τα κενά δεν φαίνονταν.
Αλλά με πειράζει.

Με πειράζει που δε το έζησα. Όχι γιατί πιστεύω ότι θα άλλαζα τον κόσμο.

Με πειράζει γιατί συμβαίνουν πράγματα έξω από τον έλεγχό μου. Πράγματα για τα οποία δεν μπορώ να κατηγορήσω τον εαυτό μου.
Και όταν ο δείκτης δείχνει έξω από σένα, χάνεις τον έλεγχο.
Τότε και μόνο τότε.
Και μπορεί να νιώσεις χαμένος, φοβισμένος, ανίκανος.

Με πειράζει λοιπόν που δεν μπορώ να κατηγορήσω την Δήμητρα για το τότε.
Αλλά θα προσπαθήσω να της ρίχνω όλη την ευθύνη που της αντιστοιχεί για το σήμερα.
Και το αύριο. Και μετά από αυτό.

Γιατί η ευθύνη, ανάλογα με το που την ρίχνεις, μπορεί είτε να σε ενδυναμώσει, είτε να σου κόψει τελειώς τα φτερά.
Και θέλω να ελπίζω σε ένα αύριο στο οποίο θα καταφέρω να πετάξω.
Και θέλω να ελπίζω να μην είναι με φτερά των 2 ευρώ από την Κίνα, που θα αυταναφλεχθούν πριν φτάσω στον ήλιο μου.

Αυτά.
Continue Reading...

Followers