Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ζεις στο παρόν ή....?






Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζούμε στο παρόν;
Λέμε συνεχώς, ή ακούμε άλλους να λένε για την αξία του παρόντος, της στιγμής.
Και όντως, όταν δεν βιώνεις συνειδητά την ίδια σου την καθημερινότητα, είσαι κατά κάποιον τρόπο απών από την ίδια σου τη ζωή. Όχι απλά κατά κάποιον τρόπο δηλαδή, αλλά κατά τον πιο σημαντικό, απουσιάζεις εγκεφαλικά, ψυχικά, συναισθηματικά.
Το σκέφτομαι τόσες φορές, ανάθεμα, τατού στο χέρι μου θέλω να το κάνω για να μου το υπενθυμίζω. Κι όμως, όσο και αν αναγνωρίζω την αξία της στιγμής, πιάνω τον εαυτό μου μονίμως να ταξιδεύει. Όχι τόσο στο παρελθόν, όσο στο μέλλον.

Αχ, αυτό το μέλλον.
Διάλεξε τομέα και απλά unlease the beast.
Ακόμη με εκπλήσσει το πόσες απορίες είμαι σε θέση να δημιουργήσω, πόσα ερωτηματικά για το απλούστερο πράγμα που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος.

Πιθανές εκβάσεις διαφόρων σχεδίων που μπορεί να έχω στο μυαλό μου, τι μπορεί να πάει καλά, στραβά, γιατί και τι μπορώ να κάνω σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά όχι μόνο τι μπορώ να κάνω. Γιατί να το κάνω, πότε, με ποιον τρόπο. Και αν τελικά αυτός ο τρόπος δεν είναι αποτελεσματικός; Ας σκεφτώ αλλες δυο τρεις πιθανές εκδοχές και για αυτό. Αλλά να σου ξεπηδάει και μια τέταρτη. Ουάου, αυτό δε το είχα σκεφτεί χθες. Κάτσε να το αναλύσω λίγο. Εδώ χρειάζομαι τουλάχιστον άλλες τόσες εναλλακτικές.

Κάπου εκεί κάποιος μου απευθύνει τον λόγο. Απαντάω μηχανικά και επιστρέφω στις σκέψεις μου. Μέχρι να τελειώσω έχω χάσει πόσα πραγματικά λεπτά από την καθημερινότητά μου.

Κάπως έτσι λοιπόν χαραμίζει κάποιος που δεν εκτιμάει το παρόν, την καθημερινότητά του.
Ή έτσι λένε.

Γιατί, όπως κατάλαβες, πάντα υπάρχει και άλλη εξήγηση.

Γιατί τι είναι το παρόν χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα, χωρίς προσμονή και έμπνευση, κίνητρο για να προσπαθεί κανείς;
Τι νόημα έχει μόνο το τώρα, αν δεν μπορείς να το συγκρίνεις με ένα πριν ή να το συνδέσεις με ένα μετά;
Πως γίνεται να κατακερματίσεις τη ζωή σου και να επιλέγεις πάντα το παρόν;
Και ειδικά για τον περισσότερο κόσμο, που η ρουτίνα αποτελεί κάτι τουλάχιστον βαρετό, δεν νομίζω ότι είναι τελικά τόσο άξιο απορίας το να ταξιδεύει λίγο το μυαλό στο πριν και στο μετά, στα ίσως και στα μπορεί.

Ίσως να φταίει αυτό εν μέρει. Ίσως να ζουν στο μέλλον οι δυσαρεστημένοι με το παρόν.
Ίσως να ζουν στο μέλλον όσοι χρειάζονται λίγη ελπίδα, έναν λόγο για να συνεχίσουν.

Και από την άλλη, ίσως να ζούνε μόνο στο παρόν όσοι φοβούνται να σκεφτούν τι τους περιμένει, ή όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τις επιπτώσεις των πράξεών τους.
Πραγματικά δεν ξέρω. Τι πρωτότυπο θα μου πεις, αλλά με προβληματίζει η σχέση μας με τον χρόνο.

Φαινόμαστε να χάνουμε το μπαλάκι όλο και περισσότερο.

Η ακρότητα για ακόμη μια φορά κερδίζει έδαφος και η ισορροπία μοιάζει να απομακρύνεται. 

Εμένα πάντως μια φορά, μαρέσει να σκέφτομαι το μέλλον.
Με εμπνέει, με γεμίζει προσμονή, κίνητρο, άγχος και προβληματισμό συνάμα, αλλά πάνω απ όλα, με κρατάει πιο ζωντανή.
Καλό και το παρόν, αλλά στη φαντασία μου πολλές φορές περνάω καλύτερα. Και στην τελική, πρώτα έρχεται το όραμα και μετά η πραγματοποίηση.

Λίγο στην ποσόστωση τα χαλάμε :P
Continue Reading...

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

To survivor, or not to survivor ? !






Σήμερα έκανα κάτι πρωτότυπο.
Έκραζα.
Το survivor αυτή τη φορά. Όχι το παιχνίδι αυτό
καθ' αυτό, δεν με αφορά το με τι γεμίζει η τηλεόραση το πρόγραμμά της.
Σχολίαζα το πόσο κουραστική μου είναι η αναπαραγωγή των όσων γίνονται στο παιχνίδι, στα social media.
Τελοσπάντων, σε κάποια φάση συνειδητοποίησα πως θεωρώ χάσιμο χρόνου το να δει κάποιος survivor και όχι το ότι εγώ έχω χάσει χρόνια από τη ζωή μου κυριολεκτικά βλέποντας σειρές.
Και φυσικά η πρώτη μου ενστικτώδης αντίδραση ήταν να προστατέψω τον εαυτό μου βρίσκοντας κάποιο λογικοφανές επιχείρημα που να δείχνει την ανωτερότητα της επιλογής μου.

Αλλά δυστυχώς i am too old for this shit.
Δεν μπορώ να αγοράσω τον ίδιο τον παπά μου.
Οπότε με βρήκε η σημερινή μέρα να σκέφτομαι τους λόγους για τους οποίους καταφεύγουμε σε τέτοιες επιλογές για την διασκέδασή μας.

Προσωπικά ξέρω γιατί βλέπω σειρές.
Ξέρω τι μου προσφέρουν, ξέρω τι νιώθω, τι επίδραση έχει στην ψυχολογία μου όλο αυτό, όπως και ξέρω πότε ξεπερνάω το δικό μου πάντα μέτρο και τι αντίστοιχα σημαίνει αυτό.
Εν ολίγοις, είναι επιλογή μου.

Κάπως έτσι λοιπόν σκέφτηκα και όλους όσοι βλέπουν survivor, ή αυτούς που είναι από καφέ σε καφέ και από τσιπουράδικο σε ελληνάδικο. Ή όσους πνίγονται συνεχώς στη δουλειά, εσκεμμένα μάλιστα, και γυρίζουν σπίτι μόνο για να κοιμηθούν.
Και επιτέλους το κατάλαβα (αργώ καμιά φορά) .

Όπως σε όλα, έτσι και σε αυτό είμαστε απλά διαφορετικοί. Στο πως επιλέγουμε δηλαδή να εκφράσουμε ή να ικανοποιήσουμε κάποιες ανάγκες.

Επίσης όμως, όπως σε όλα, είμαστε και τόσο ίδιοι.
Η ανάγκη μας να αποφορτιστούμε. Να ξεδώσουμε.
Να είμαστε μέρος μιας ομάδας. Να ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο.
Η ανάγκη μας για ηρεμία από τη μια, και για περιπέτεια από την άλλη. Η επιθυμία κάποιες στιγμές απλά να αφηνόμαστε, χωρίς να έχει απαραίτητα κάποιο ιδιαίτερο νόημα όλο αυτό.

Και τέλος, η αναγκαιότητα του να ξεφεύγουμε. Από όλα.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι θέλουμε απλά για μια στιγμή να μην υπάρχουν οι έγνοιες και τα προβλήματά μας. Να συγκεντρωθούμε τόσο σε κάτι, ανεξαρτήτως του πόσο σημαντικό είναι αυτό, που απλά να τα ξεχάσουμε όλα.

Και αλίμονο, ειδικά από τη στιγμή που αυτό το κάτι δεν καταστρέφει την υγεία μας, ποια είμαι εγώ για να το κρίνω.
Σίγουρα υπάρχουν πάντα πιο παραγωγικοί και δημιουργικοί τρόποι να περάσουμε τον χρόνο μας, αλλά ακόμη και αυτή η διαρκής πίεση να κάνουμε συνεχώς κάτι καλύτερο, μπορεί στο τέλος να μας γυρίσει μπούμερανγκ.

Εν τέλει, ας βρει ο καθένας τα δικά του μέτρα και σταθμά και ό,τι τον κάνει να νιώθει όμορφα.
Από τη στιγμή που δεν πειράζει κάποιον άλλο και δεν καταπατάει την ελευθερία του, μαγκιά του.

Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να μη καταλαβαίνω το γόητρο του survivor. Ας συνεχίσω το 6ο σερί επεισόδιο community, που τόσο νόημα βγάζει :P
Continue Reading...

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Μπορούμε να αγαπήσουμε εσκεμμένα;





Είναι φορές, οι περισσότερες για την ακρίβεια, που οι σκέψεις μου είναι διάσπαρτες και οι προβληματισμοί πολύπλευροι. Η μη συγκέντρωσή μου λοιπόν, ακόμη και στον προβληματισμό, καθιστά πολλές φορές αδύνατο να μοιραστώ αυτά που έχω μέσα μου.
Φαίνομαι να μιλάω, να επικοινωνώ.
Αλλά τελικά αυτό αντιπροσωπεύει περισσότερο την προσπάθειά μου να το καταφέρω και πολύ λιγότερο την επίτευξη του στόχου αυτού.

Πολλές φορές λοιπόν όλα είναι κάπως διάχυτα.

Είναι όμως και περιπτώσεις, όπου μια συγκεκριμένη σκέψη κάνει ότι περνάει δήθεν το ίδιο τυχαία με τις υπόλοιπες από το μυαλό μου, αλλά κάπου σκαλώνει στο πέρασμά της.
Για λόγους που συχνά αργώ να κατανοήσω, η σκέψη αυτή μένει λίγο περισσότερο προτού να φύγει.
Και επανέρχεται λίγο συχνότερα από ό,τι θα της "άρμοζε".
Και κάθε φορά καταπατάει την καλή και φιλόξενη σε σκέψεις διάθεσή μου και μένει λίγο παραπάνω.

Έτσι και αυτή τη φορά.
Συζητούσαμε περί γυμναστικής. Ένα αντικείμενο που αποτελεί ήδη ιστορία ολόκληρη για μένα (θα μπορούσα να φτιάξω ιστορία και για το πως ήταν το πρωϊνό που έφαγα σήμερα βέβαια, αλλά οκ!).
Αποτελεί ιστορία όχι γιατί είμαι κάποιου είδους προχωρημένη αθλούμενη, ασχολούμαι με τον αθλητισμό, ή κατέχω οτιδήποτε αξιόλογο στο κομμάτι αυτό.
Όχι.

Αποτελεί ιστορία γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ίσχυε ακριβώς το αντίθετο.
Ήμουν το γεματούλικο μωρό, που δεν ήθελε να παίζει, που βαριόταν συνέχεια και που ανακάλυψε πολύ νωρίς το ίντερνετ και το λιώσιμο που αυτό μπορεί να επιφέρει.
Μια φορά μου πρότεινε γυμναστής να με βάλει σε ομάδα βόλει, και εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία που άγγιξα μπάλα για πολλά ακόλουθα χρόνια.

Η γυμναστική για μένα δεν ήταν "έμφυτη", δεν ήταν κλίση, δεν ήταν τίποτα.
Χρειάστηκαν χρόνια υπομονής, επιμονής, προσπάθειας και ναι, κομπλεξισμού και εμμονής με το φαίνεσθαι για να καταφέρω να νιώσω μέσα μου ότι πραγματικά την αγαπάω.
Και ακόμη και σήμερα, που πράγματι την θεωρώ κομμάτι μου, δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη σε βάθος.

Και η πηγή της αβεβαιότητός μου είναι ακριβώς το παρελθόν.
Ό,τι και αν γίνεται σήμερα, μόλις λίγο μαλθακώσω, μόλις κάτσω μερικές μέρες, αρχίζω να αμφισβητώ την "αγάπη" μου προς τη γυμναστική. Γιατί; Γιατι σκέφτομαι ότι δεν ήμουν πάντα έτσι, και μήπως όλο αυτό που είμαι τώρα είναι ένας ρόλος και μήπως με την πρώτη "ευκαιρία" ξαναβουλιάξω στις παλιές κακές συνήθειες.

Η γυμναστική στην προκείμενη αποτελεί απλά την αφόρμηση αυτού ποστ, όπως αποτέλεσε την αφετηρία για τον προβληματισμό που επανέρχεται μέρες τώρα στο μυαλό μου, οπότε επέλεξα να τον καταγράψω.

Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε κάτι που δεν νιώθουμε εξαρχής μέσα από την καρδιά μας μια τάση προς αυτό. Όχι να μάθουμε να το κάνουμε καλά, όχι να την παλεύουμε. Να το αγαπάμε.
Μπορούμε πράγματι να μετατρέψουμε με τη δύναμη της θέλησης και της επανάληψης, κάτι κάποτε αδιάφορο σε κάτι πλέον θελκτικό; Και αν ναι, υπάρχουν όρια στο τι θα είναι αυτό; Ή μπορούμε να το εφαρμόσουμε τόσο σε πράγματα, συνήθειες, όσο και σε ανθρώπους;

Και αν τελικά μπορούμε να αγαπήσουμε εσκεμμένα, θεωρείται το ίδιο αυθεντικό το τελικό αίσθημα της αγάπης αυτής; Ή στερείται κάποιας γνησιότητας;
Είναι πιο εύκολο να το ξεπεράσουμε ή όχι;

Η όλη έννοια της εξέλιξης και της αυτοβελτίωσης, φαντάζομαι συμπεριλαμβάνει με κάποιον τρόπο μια απάντηση στον παραπάνω προβληματισμό.
Δεν παύει όμως να με εκπλήσσει.

Ο άνθρωπος και οι δυνατότητές του. Η δύναμη του μυαλού, η ισχύς της συνήθειας, το τι μπορούμε να καταφέρουμε αν δαμάσουμε το μεγαλύτερο θηρίο. Τον εαυτό μας.

Και στο τέλος δεν παύει να με αφήνει με ένα μετέωρο ηθικά αίσθημα.
Σαν οι αλλαγές αυτές να μου θέτουν διλήμματα που ίσως δεν θα έπρεπε να είναι εκεί.
Όλα σχετικά με την αλήθεια και το ψέμμα.
Την γνησιότητα. Την μοναδικότητά μας.

Δεν ξέρω που τελειώνει το εσκεμμένο και που αρχίζει το εντελώς αυθόρμητο.
Δεν ξέρω αν σε κάποιους ανθρώπους υπάρχει καν πλέον το αυθόρμητο.

Ή αν απλά παρασυρόμαστε από την θέληση και την ανάγκη καμιά φορά να μας γίνουν αρεστά κάποια πράγματα, που στο τέλος χάνουμε και την πραγματική έννοια της ικανοποίησης.

Δεν είναι ακόμη η ώρα να μπει τελεία σε αυτόν τον προβληματισμό. Έχω ακόμη δρόμο.

Άνω τελεία λοιπόν

Continue Reading...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Στην Ελλάδα του σήμερα.






Στην Ελλάδα του σήμερα μόνο σου ζητανε.
Ζητάνε χωρίς να έχουν τίποτε να προσφέρουν ως ανταπόδοση.

Ζητάνε να γειώσεις τα ιδανικά σου, να πατήσεις τον αυτοσεβασμό σου.
Και παρόλο που το κάνουν τόσα χρόνια έμμεσα, τώρα η αμεσότητα έχει λάβει χώρα.

Σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε ευθέως ότι ο χρόνος και ο κόπος σου, η ύπαρξή σου η ίδια δεν αξίζει πάνω από 2 ευρώ την ώρα.
Και μετά περιμένουν.
Να προσφέρεις.
Να τους σεβαστείς.
Να πεις και ευχαριστώ.

Στην Ελλάδα του σήμερα τα βρήκαμε έτοιμα εμείς οι "νέοι".
Έτοιμα τα ποδοπατημένα όνειρα.
Έτοιμα τα στάνταρ που τέθηκαν τόσο χαμηλά, δημιουργώντας ένα αίσθημα ματαιότητας για τα πάντα.
Βρήκαμε έτοιμες τις επιπτώσεις όλων αυτών για τα οποία οι προηγούμενες γενιές δεν πάλεψαν αρκετά.

Στην Ελλάδα του σήμερα κατηγορούμε.
Εμείς αυτούς και αυτοί εμάς.
Γιατί μας φεραν εδώ που μας φεραν.. και γιατί δεν κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε.

Μας ζητάνε, μέσα από την κριτική τους, να παλέψουμε.
Μας ζητάνε να παλέψουμε δίχως πατριωτικό αίσθημα, δίχως παιδεία, δίχως κίνητρο.
Μας στέλνουν στον πόλεμο χωρίς πυρομαχικά.

Και αν με πειράζει κάτι, δεν είναι παρά ένα πράγμα.
Με πειράζει το ότι δεν ήμουν εκεί όταν όλο αυτό ξεκίνησε.
Δεν ήμουν εκεί όταν έγινε η πρώτη μείωση μισθού και κάποιος απλά την δέχτηκε γιατί "είχε ανάγκη" και γιατί "δε γινόταν αλλιώς".. 
Δεν ήμουν εκεί όταν η ψευδαίσθηση εξουσίας που "προσφέρει" το δικαίωμα μιας δήθεν ψήφου δεν έκανε τίποτα παρά τρύπες στο νερό.Μια εδώ, μια εκεί και άλλη μία παραπέρα.

Δεν ήμουν εκεί όταν ο κόσμος σταμάτησε να αντιλαμβάνεται το τι αξίζει, ή όταν αποδείχτηκε ότι τελικά δεν ήξερε ποτέ τη δύναμή του.
Δεν έζησα την αφετηρία αυτής της πτώσης των πάντων.
Ιδανικών, ονείρων, στάνταρ, αυτοεκτίμησης, σεβασμού, παιδείας.

Δεν ξέρω αν υπήρξαν ποτέ, ή αν απλά τότε τα κενά δεν φαίνονταν.
Αλλά με πειράζει.

Με πειράζει που δε το έζησα. Όχι γιατί πιστεύω ότι θα άλλαζα τον κόσμο.

Με πειράζει γιατί συμβαίνουν πράγματα έξω από τον έλεγχό μου. Πράγματα για τα οποία δεν μπορώ να κατηγορήσω τον εαυτό μου.
Και όταν ο δείκτης δείχνει έξω από σένα, χάνεις τον έλεγχο.
Τότε και μόνο τότε.
Και μπορεί να νιώσεις χαμένος, φοβισμένος, ανίκανος.

Με πειράζει λοιπόν που δεν μπορώ να κατηγορήσω την Δήμητρα για το τότε.
Αλλά θα προσπαθήσω να της ρίχνω όλη την ευθύνη που της αντιστοιχεί για το σήμερα.
Και το αύριο. Και μετά από αυτό.

Γιατί η ευθύνη, ανάλογα με το που την ρίχνεις, μπορεί είτε να σε ενδυναμώσει, είτε να σου κόψει τελειώς τα φτερά.
Και θέλω να ελπίζω σε ένα αύριο στο οποίο θα καταφέρω να πετάξω.
Και θέλω να ελπίζω να μην είναι με φτερά των 2 ευρώ από την Κίνα, που θα αυταναφλεχθούν πριν φτάσω στον ήλιο μου.

Αυτά.
Continue Reading...

Followers