Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Μας λείπουν τόσα..





Μας λείπει ό,τι δε μπορούμε να έχουμε.
Μα και απ' αυτά που έχουμε, μας λείπει το κάτι περισσότερο, το λίγο καλύτερο.
Και αυτά που τα έχουμε στην ποσότητα και την ποιότητα που "πρέπει" ώστε να 
μη χρειαστεί να μας προβληματίσουν ποτέ, λοιπόν, αυτά τα θεωρούμε αυτονόητα.

Μας λείπουν τόσα πράγματα, υλικά και μη.
Μας λείπουν άνθρωποι, εμπειρίες, συναισθήματα.
Άλλες φορές νοσταλγούμε όσα κάποτε είχαμε και άλλες ονειρευόμαστε αυτά
που ελπίζουμε να έρθουν.
Άλλες σκεφτόμαστε όσα θέλουμε με προσμονή και ελπίδα και άλλες με απογοήτευση
και θυμό.
Μας λείπουν άνθρωποι. Που γνωρίσαμε και που δεν έχουμε ακόμη συναντήσει.
Μας λείπουν εμπειρίες.. που νομίζουμε ότι θα μας "γεμίσουν" περισσότερο.
Και μας λείπουν συναισθήματα.
Συναισθήματα που άλλαξαν τον κόσμο μας, την αντίληψή μας. 
Αλλά και συναισθήματα που ελπίζουμε να τον αλλάξουν.

Και φυσικά, μας λείπουν πράγματα, υλικά αγαθά. Ή καλύτερα, υλικά ένοχα.
Πράγματα που νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε, ότι θα κάνουν τη διαφορά.
Πράγματα στων οποίων την έλλειψη δικαιολογούμε την άθλια συμπεριφορά και ψυχολογία μας.

Μα πόσο εύκολο είναι να ρίχνουμε για άλλη μια φορά αλλού την ευθύνη.

Αν τα είχαμε όλα αυτα, αν τα ζούσαμε όλα αυτα, αν κάποτε έρθουν όλα αυτά στη ζωή μας,
τότε ναι, θα είμαστε καλά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι.

Μας λείπουν τόσα συνεχώς. Αλλά το σημαντικότερο που μας λείπει, το αναζητάμε ποτέ;

Ευχόμαστε ποτέ να μπορούσαμε να νιώσουμε περισσότερη ευγνωμοσύνη;
Να είμαστε λιγότερο αχάριστοι; Δεν ξέρω.

Αυτό που ξέρω, είναι πως από τη στιγμή που οι βασικές βιολογικές και συναισθηματικές
μας ανάγκες καλύπτονται, η ευτυχία αποτελεί επιλογή.
Και αν μας λείπει κάτι, αυτό είναι η προσπάθεια, η πραγματική επιθυμία να γίνουμε καλύτεροι.
Να αναγνωρίσουμε όσα ήδη έχουμε ώστε να έχει νόημα να θελήσουμε το οτιδήποτε παραπάνω.

Μας λείπουν τόσα και θέλουμε ακόμη περισσότερα.
Μα όσα και αν έχουμε θα περιβάλλουν τον ίδιο πυρήνα.
Και αν στον πυρήνα η υπόθεση βρωμάει, θα βρωμίσει και το περιτύλιγμα.

Εύχομαι φέτος να γεμίσει η καρδιά μας ευγνωμοσύνη και τίποτε άλλο.
Η ευτυχία ας είναι επιλογή μας.
Continue Reading...

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Κρίνουμε. Και θα κριθούμε.





Θα σε κρίνουν.
Και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Και στιγμιαία και εξακολουθητικά.
Θα σε κρίνουν.
Για όσα έκανες, αλλά και για όσα δεν έκανες.
Για αυτό που είσαι, αλλά και για αυτό που δεν είσαι.
Θα σε κρίνουν για αυτό που βλέπουν, αυτό που ακούν, αυτό που καταλαβαίνουν.

Θα κρίνουν την εικόνα που έχουν από σένα. Ξέρεις, αυτήν την τόσο υποκειμενική και
ανάλογα τον δέκτη προσδιοριζόμενη εικόνα. Αυτήν που περισσότερο από τα δικά τους κόμπλεξ, φόβους και ανασφάλειες πηγάζει. Αυτήν που από άνθρωπο σε άνθρωπο, διαφέρει τόσο που θαρρείς
δεν έχει να κάνει καν με το ίδιο άτομο πια.
Θα σε κρίνουν λοιπόν βάσει αυτής.

Και δεν θα κρίνουν τον εαυτό τους. Και δεν θα αναλογιστούν το πώς, το τι και τα γιατί.

Γιατί δεν τους ένοιαξε ποτέ.
Δεν το κάνουν με σκοπό την βελτίωση, την εξέλιξη. Δεν το κάνουν για το καλό σου.
Σίγουρα όμως κάνοντάς το βλάπτουν τους εαυτούς τους, γιατί για να βγει προς τα έξω όλος αυτός ο αρνητισμός, μάντεψε από που ξεκινάει.

Έτσι κάνουμε λοιπόν οι περισσότεροι, άλλοι πιο συχνά, άλλοι σπανιότερα. Κρίνουμε.
Και όπως κρίνουμε μας κρίνουν.
Αλλά και να μη κρίνουμε, πάλι θα κριθούμε.
Είναι αναπόφευκτο.
Και μη γελαστείς ποτέ και σκεφτείς ότι έχει να κάνει όντως με σένα.
Ή με αυτό που είσαι. Ή με τις πράξεις σου.
Ιδέα δεν έχουν.

Είτε σε νοιάζει όμως είτε όχι, η κριτική πάντα θα υπάρχει.
Αναπόσπαστο κομμάτι πια της ανθρωπότητας.
Και όσο η αυτογνωσία κοιμάται, τόσο η ανάγκη να ρίξουμε τους άλλους για να "ανέβουμε" λίγο, ξυπνάει.
Και όσο αρνούμαστε να δούμε που φταίμε, τόσο κατηγορούμε άλλους.
Και όσο παραμένουμε πληγωμένοι και φοβισμένοι, τόσο πληγώνουμε.

Είναι κρίμα. Τόση ενέργεια χαμένη.
Ενέργεια που αν μαθαίναμε να τη διοχετεύουμε αλλιώς, θα μπορούσαμε να καταφέρουμε τόσα.
Θα μπορούσαμε αντί να κρίνουμε, να βοηθάμε.
Αντί να βλέπουμε παντού αντιπάλους, να βλέπουμε φίλους.
Αντί να εστιάζουμε στις διαφορές, να εστιάζουμε σε όσα μας φέρνουν κοντά.

Γιατί στην τελική, όσο και αν διαφέρουμε, ίδιο είδος είμαστε πανάθεμά μας.
Και εγώ και εσύ και ο διπλανός σου.
Δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Και ναι, έχουμε αδυναμίες και ελαττώματα.

Αυτό δεν κάνει όμως κανέναν μας να αξίζει λιγότερο από κάποιον άλλο.
Και αν αυτό το αναγνωρίζαμε στον ίδιο μας τον εαυτό, τότε και ο κόσμος γύρω μας θα φαινόταν
κατιτίς πιο όμορφος.

Continue Reading...

Followers