Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Με τα λόγια τι γίνεται;

Share it Please





Εδώ και δυο μέρες σκέφτομαι πώς να ξεκινήσω αυτό το ποστ, πράγμα που αν με ήξερες κατά τα άλλα φίλε αναγνώστη, θα ήξερες ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο.

Οπότε επειδή δεν τα πάω καλά με τις προετοιμασίες ας το αφήσω να κυλήσει.
Θα παραβλέψω όμως όλο το πρώτο σκέλος.
Όπου πρώτο σκέλος βάλε όλα τα επιχειρήματά σου υπέρ της αξίας των πράξεων στη ζωή μας.
Γιατί είναι σημαντικότερα τα έργα από τα λόγια, γιατί αν δεν κάνεις πράξη τα όσα σκέφτεσαι, 
νιώθεις, σχεδιάζεις, είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Γιατί αν δε δείξεις μπλα μπλα.
Σε αφήνω να συμπληρώσεις μόνος σου το πρώτο μισό αυτού του ποστ, γιατί είμαι σίγουρη ότι
σε πολλά συμφωνούμε.

Ας συνεχίσω λοιπόν με το κομμάτι στο οποίο διαφωνώ με αρκετό κόσμο και που φυσικά με
προβληματίζει. Αυτό δεν είναι άλλο από την αξία της ομιλίας. Ξέρεις, αυτήν που πολλές φορές
υποτιμούμε;
Αυτήν που λέμε καλύτερα να σιωπάς, το λακωνίζειν εστι φιλοσοφείν;
Αυτήν που παραμερίζουμε και δίνουμε συνεχώς προτεραιότητα στο τι δείχνουμε και όχι το τι λέμε;
Ε αυτήν την έρμη θέλω να υπερασπιστώ.
Όχι αμφισβητώντας, αλλά συμπληρώνοντας.

Γιατί ακριβώς αυτό νομίζω ότι μπορεί να κάνει και η ομιλία με έναν υπέροχο τρόπο στη ζωή μας.
Να συμπληρώνει.

Να συμπληρώνει μια αγκαλιά με ένα "σε ευχαριστώ",
Έναν καφέ με μια εκμυστήρευση που θα σε φέρει πιο κοντά με τον συνομιλητή σου,
Ένα φιλί με ένα "σ'αγαπώ", με ένα "εκτιμώ τα όσα κάνεις για μένα".

Νομίζω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όταν χαρίζονται άσκοπα σε λάθος ανθρώπους.
Ήταν πολλές οι φορές που σου διάβασε ο πατέρας σου το αγαπημένο σου παραμύθι;
Ήταν περιττές οι φορές που η φίλη σου σού μίλησε για εκατοστή, ανάθεμα, για χιλιοστή φορά για αυτά που την απασχολούν;
Είναι υπερβολή όταν ο άνθρωπός σου μοιράζεται το πώς πέρασε τη μέρα του; Ποια είναι τα όνειρά του; Ή μήπως όταν σου λέει συνεχώς το πόσο σε νοιάζεται και σ'αγαπάει;
Είναι λες κουραστικό να εκφράζεις τα όσα υπάρχουν μέσα σου; Να μοιράζεσαι κομμάτια του εαυτού
σου; 

Δεν πιστεύω πως τα λόγια είναι περιττά.
Πιστεύω όμως πως δεν είναι για όλους.
Όπως άλλωστε δεν είμαστε όλοι για όλους, thank God, γιατί αλλιώς θα γινόταν
ο πλανήτης ένα ατέρμονο όργιο, μεγαλύτερο απ' ό,τι είναι ήδη.

Οπότε, θέλω απλά να πω πως ναι, καλές, φανταστικές, ανεκτίμητες οι πράξεις μας.
Επιτρέψτε μου όμως εγώ στον δικό μου κόσμο να εκτιμώ εξίσου και την θεωρία.
Αυτή με ταξιδεύει, με κάνει να ονειρεύομαι, να ελπίζω, εντείνει τα συναισθήματά μου,
εξιτάρει τη φαντασία μου, με κάνει να νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά με τους δικούς μου.
Και αντίστροφα, μου επιτρέπει να ρίξω μια ματιά στο τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό των
ανθρώπων για τους οποίους με τη σειρά μου νοιάζομαι.
Και αν δεν έχει αυτό μεγάλη αξία, τότε δεν ξέρω τι έχει.
Σίγουρα, κάπου εδώ μπορείς να επιχειρηματολογήσεις με την έννοια του "μέτρου",
αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως το μέτρο στην ομιλία είναι κάτι τόσο υποκειμενικό, 
που δε πιστεύω ότι μπορούμε πια να τα έχουμε όλα.
Θα προτιμήσω οι άνθρωποι που αγαπώ ενίοτε να με κουράζουν και λίγο, παρά να μη μου 
μιλάνε καν.

Εσύ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers