Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Η παχυσαρκία του "εγώ" μας.

Share it Please





Όλα για το εγώ μας.
Να το ταΐσουμε, να το ποτίσουμε, να το καλλιεργήσουμε.
Το μεγάλο, παχύσαρκο εγώ μας.

Από όταν ήμαστε παιδιά, που θέλαμε όλα τα παιχνίδια δικά μας, που θέλαμε πάντα να κερδίζουμε.
Από όταν ήμαστε μαθητές, που μας άρεσε να τα πηγαίνουμε καλύτερα από τους άλλους.
Και αν αυτό συνέβαινε και με λιγότερο κόπο, νιώθαμε όσο να πεις πιο υπεράνω.
Από φοιτητές, που θέλαμε να είμαστε και μεις σημαντικό κομμάτι της παρέας, να είναι αισθητή
η παρουσία και απουσία μας. Που όταν βγαίναμε το βράδυ θέλαμε τα επιβεβαιωτικά βλέμματα
του άλλου φύλου, αλλά κυρίως του ίδιου, γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία.

Σαν παιδιά, απαιτώντας την αμέριστη αγάπη και προσοχή των γονιών μας.
Σαν έφηβοι, ξεσπώντας σε σκηνές παρανοικής ζήλιας αν το δήθεν αγόρι μας δεν είχε παρωπίδες
που έβλεπαν μόνο εμάς.
Σαν ενήλικες, περιμένοντας ο κόσμος να σταματήσει να γυρίζει για να αφουγκραστεί τις
σκέψεις, τις ανάγκες, τη μοναξιά μας.

Από το πλην άπειρο μέχρι το συν άπειρο. Ένα συνονθύλευμα εγωκεντρισμού, μια ατέρμονη προσπάθεια να καλοταίστει το εγώ μας.
Και όταν βλέπουμε ότι δε μας κάνει κανείς τη χάρη, αναλαμβάνουμε οι ίδιοι τα ηνία.
Και παρερμηνεύουμε.
Γινόμαστε το επίκεντρο με λάθος τρόπους. 
Πληγώνουμε την οικογένεια,
προδίδουμε τους φίλους,
χλευάζουμε τις παρέες,
λέμε ψέμματα στους συντρόφους μας.
Επικεντρωνόμαστε ακόμη περισσότερο σε μας.

Στο πως φαινόμαστε, πόσο γυμνασμένοι είμαστε, πόσο μορφωμένοι είμαστε,
πόσο περιποιημένοι.
Πασχίζουμε μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο να φαινόμαστε τέλειοι.
Να ικανοποιούμε το εγώ μας με μια ματιά στον καθρέφτη. Με ένα βλεφάρισμα
στο τρίτο μεταπτυχιακό.

Και η πραγματική μας ασθένεια, όχι, αυτή δε φαίνεται να μας απασχολεί.
Η παχυσαρκία του εγώ μας συνεχίζει να υποβόσκει.

Και συνεχίζουμε το γνωστό τροπάριο, γιατί μόνο αυτό έχουμε μάθει.
Και δεν λυπάμαι για αυτούς που κάποια στιγμή θα σκάσει αυτή η εγωπαθής φούσκα
και θα βρεθούν πιο κάτω από εκεί που υπολόγισαν ποτέ. Όχι, αυτούς θα τους θαυμάσω.
Γιατί όλοι κάνουμε λάθη, όλοι πέφτουμε σε παγίδες.

Και το να έχεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς όταν βρίσκεσαι κάτω για οποιονδήποτε λόγο,
ακόμη και πολεμώντας τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτό σε κάνει άνθρωπο, αυτό θέλει πραγματική
μαγκιά και αυτό κάνει το εγώ σου από παχύσαρκο, στυλάκι.

Για τους άλλους λυπάμαι. Που όταν ξυπνάνε μια μέρα και βρίσκονται πιο κάτω από τη γη,
το ρίχνουν στη μοιρολατρία, γίνονται κακεντρεχείς, και περνάνε τη ζωή τους απλά κατηγορώντας
άλλους.
Ναι τους αντιπαθώ, ναι μου τη σπάνε.
Μα όταν το καλοσκέφτομαι, περισσότερο λυπάμαι.
Λυπάμαι γιατί περνάνε άνθρωποι μια ολόκληρη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη, μην έχοντας ζήσει λεπτό.

1 σχόλιο:

Stavros Bizelis είπε...

Λίγα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο είναι τόσο ιερά όσο το εγώ μας...
Είναι το "εγω" μας αυτό το οποίο μας παρακινεί να σκεφτούμε, να δράσουμε, να πετύχουμε, να εξελιχθούμε και μέσα από εμάς εξελίσσεται και το σύνολο... Το "εγώ" μας, μας δείχνει τον δρόμο για την προσωπική μας ευτυχία...

Μπορεί να μην συμφωνούμε με τον τρόπο που πολλοί ικανοποιούν το εγώ τους αλλά αυτό δεν αφαιρεί την αξία του "εγώ" για την επίτευξη θαυμάτων από τους ικανούς...
Θα έλεγα μάλιστα πως το "εγώ" των περιπτώσεων που ανέφερες είναι μικρό και αδύναμο επειδή ικανοποιείται από επιφανειακές παπαριές...

Η άρνηση του "εγώ" αποτελεί άρνηση της ατομικότητας και είναι εκ φύσεως μισανθρωπική...

...και να θυμάσαι όποιος σου ζητάει να βάλεις τον εαυτό σου δεύτερο απέναντι στους άλλους/σε ένα ιδεώδες /κλπ θέλει να σε χρησιμοποιήσει για το συμφέρον του... το έχει δείξει η ιστορία...

Followers