Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Με τα λόγια τι γίνεται;






Εδώ και δυο μέρες σκέφτομαι πώς να ξεκινήσω αυτό το ποστ, πράγμα που αν με ήξερες κατά τα άλλα φίλε αναγνώστη, θα ήξερες ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο.

Οπότε επειδή δεν τα πάω καλά με τις προετοιμασίες ας το αφήσω να κυλήσει.
Θα παραβλέψω όμως όλο το πρώτο σκέλος.
Όπου πρώτο σκέλος βάλε όλα τα επιχειρήματά σου υπέρ της αξίας των πράξεων στη ζωή μας.
Γιατί είναι σημαντικότερα τα έργα από τα λόγια, γιατί αν δεν κάνεις πράξη τα όσα σκέφτεσαι, 
νιώθεις, σχεδιάζεις, είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Γιατί αν δε δείξεις μπλα μπλα.
Σε αφήνω να συμπληρώσεις μόνος σου το πρώτο μισό αυτού του ποστ, γιατί είμαι σίγουρη ότι
σε πολλά συμφωνούμε.

Ας συνεχίσω λοιπόν με το κομμάτι στο οποίο διαφωνώ με αρκετό κόσμο και που φυσικά με
προβληματίζει. Αυτό δεν είναι άλλο από την αξία της ομιλίας. Ξέρεις, αυτήν που πολλές φορές
υποτιμούμε;
Αυτήν που λέμε καλύτερα να σιωπάς, το λακωνίζειν εστι φιλοσοφείν;
Αυτήν που παραμερίζουμε και δίνουμε συνεχώς προτεραιότητα στο τι δείχνουμε και όχι το τι λέμε;
Ε αυτήν την έρμη θέλω να υπερασπιστώ.
Όχι αμφισβητώντας, αλλά συμπληρώνοντας.

Γιατί ακριβώς αυτό νομίζω ότι μπορεί να κάνει και η ομιλία με έναν υπέροχο τρόπο στη ζωή μας.
Να συμπληρώνει.

Να συμπληρώνει μια αγκαλιά με ένα "σε ευχαριστώ",
Έναν καφέ με μια εκμυστήρευση που θα σε φέρει πιο κοντά με τον συνομιλητή σου,
Ένα φιλί με ένα "σ'αγαπώ", με ένα "εκτιμώ τα όσα κάνεις για μένα".

Νομίζω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όταν χαρίζονται άσκοπα σε λάθος ανθρώπους.
Ήταν πολλές οι φορές που σου διάβασε ο πατέρας σου το αγαπημένο σου παραμύθι;
Ήταν περιττές οι φορές που η φίλη σου σού μίλησε για εκατοστή, ανάθεμα, για χιλιοστή φορά για αυτά που την απασχολούν;
Είναι υπερβολή όταν ο άνθρωπός σου μοιράζεται το πώς πέρασε τη μέρα του; Ποια είναι τα όνειρά του; Ή μήπως όταν σου λέει συνεχώς το πόσο σε νοιάζεται και σ'αγαπάει;
Είναι λες κουραστικό να εκφράζεις τα όσα υπάρχουν μέσα σου; Να μοιράζεσαι κομμάτια του εαυτού
σου; 

Δεν πιστεύω πως τα λόγια είναι περιττά.
Πιστεύω όμως πως δεν είναι για όλους.
Όπως άλλωστε δεν είμαστε όλοι για όλους, thank God, γιατί αλλιώς θα γινόταν
ο πλανήτης ένα ατέρμονο όργιο, μεγαλύτερο απ' ό,τι είναι ήδη.

Οπότε, θέλω απλά να πω πως ναι, καλές, φανταστικές, ανεκτίμητες οι πράξεις μας.
Επιτρέψτε μου όμως εγώ στον δικό μου κόσμο να εκτιμώ εξίσου και την θεωρία.
Αυτή με ταξιδεύει, με κάνει να ονειρεύομαι, να ελπίζω, εντείνει τα συναισθήματά μου,
εξιτάρει τη φαντασία μου, με κάνει να νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά με τους δικούς μου.
Και αντίστροφα, μου επιτρέπει να ρίξω μια ματιά στο τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό των
ανθρώπων για τους οποίους με τη σειρά μου νοιάζομαι.
Και αν δεν έχει αυτό μεγάλη αξία, τότε δεν ξέρω τι έχει.
Σίγουρα, κάπου εδώ μπορείς να επιχειρηματολογήσεις με την έννοια του "μέτρου",
αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως το μέτρο στην ομιλία είναι κάτι τόσο υποκειμενικό, 
που δε πιστεύω ότι μπορούμε πια να τα έχουμε όλα.
Θα προτιμήσω οι άνθρωποι που αγαπώ ενίοτε να με κουράζουν και λίγο, παρά να μη μου 
μιλάνε καν.

Εσύ;
Continue Reading...

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Η παχυσαρκία του "εγώ" μας.






Όλα για το εγώ μας.
Να το ταΐσουμε, να το ποτίσουμε, να το καλλιεργήσουμε.
Το μεγάλο, παχύσαρκο εγώ μας.

Από όταν ήμαστε παιδιά, που θέλαμε όλα τα παιχνίδια δικά μας, που θέλαμε πάντα να κερδίζουμε.
Από όταν ήμαστε μαθητές, που μας άρεσε να τα πηγαίνουμε καλύτερα από τους άλλους.
Και αν αυτό συνέβαινε και με λιγότερο κόπο, νιώθαμε όσο να πεις πιο υπεράνω.
Από φοιτητές, που θέλαμε να είμαστε και μεις σημαντικό κομμάτι της παρέας, να είναι αισθητή
η παρουσία και απουσία μας. Που όταν βγαίναμε το βράδυ θέλαμε τα επιβεβαιωτικά βλέμματα
του άλλου φύλου, αλλά κυρίως του ίδιου, γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία.

Σαν παιδιά, απαιτώντας την αμέριστη αγάπη και προσοχή των γονιών μας.
Σαν έφηβοι, ξεσπώντας σε σκηνές παρανοικής ζήλιας αν το δήθεν αγόρι μας δεν είχε παρωπίδες
που έβλεπαν μόνο εμάς.
Σαν ενήλικες, περιμένοντας ο κόσμος να σταματήσει να γυρίζει για να αφουγκραστεί τις
σκέψεις, τις ανάγκες, τη μοναξιά μας.

Από το πλην άπειρο μέχρι το συν άπειρο. Ένα συνονθύλευμα εγωκεντρισμού, μια ατέρμονη προσπάθεια να καλοταίστει το εγώ μας.
Και όταν βλέπουμε ότι δε μας κάνει κανείς τη χάρη, αναλαμβάνουμε οι ίδιοι τα ηνία.
Και παρερμηνεύουμε.
Γινόμαστε το επίκεντρο με λάθος τρόπους. 
Πληγώνουμε την οικογένεια,
προδίδουμε τους φίλους,
χλευάζουμε τις παρέες,
λέμε ψέμματα στους συντρόφους μας.
Επικεντρωνόμαστε ακόμη περισσότερο σε μας.

Στο πως φαινόμαστε, πόσο γυμνασμένοι είμαστε, πόσο μορφωμένοι είμαστε,
πόσο περιποιημένοι.
Πασχίζουμε μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο να φαινόμαστε τέλειοι.
Να ικανοποιούμε το εγώ μας με μια ματιά στον καθρέφτη. Με ένα βλεφάρισμα
στο τρίτο μεταπτυχιακό.

Και η πραγματική μας ασθένεια, όχι, αυτή δε φαίνεται να μας απασχολεί.
Η παχυσαρκία του εγώ μας συνεχίζει να υποβόσκει.

Και συνεχίζουμε το γνωστό τροπάριο, γιατί μόνο αυτό έχουμε μάθει.
Και δεν λυπάμαι για αυτούς που κάποια στιγμή θα σκάσει αυτή η εγωπαθής φούσκα
και θα βρεθούν πιο κάτω από εκεί που υπολόγισαν ποτέ. Όχι, αυτούς θα τους θαυμάσω.
Γιατί όλοι κάνουμε λάθη, όλοι πέφτουμε σε παγίδες.

Και το να έχεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς όταν βρίσκεσαι κάτω για οποιονδήποτε λόγο,
ακόμη και πολεμώντας τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτό σε κάνει άνθρωπο, αυτό θέλει πραγματική
μαγκιά και αυτό κάνει το εγώ σου από παχύσαρκο, στυλάκι.

Για τους άλλους λυπάμαι. Που όταν ξυπνάνε μια μέρα και βρίσκονται πιο κάτω από τη γη,
το ρίχνουν στη μοιρολατρία, γίνονται κακεντρεχείς, και περνάνε τη ζωή τους απλά κατηγορώντας
άλλους.
Ναι τους αντιπαθώ, ναι μου τη σπάνε.
Μα όταν το καλοσκέφτομαι, περισσότερο λυπάμαι.
Λυπάμαι γιατί περνάνε άνθρωποι μια ολόκληρη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη, μην έχοντας ζήσει λεπτό.
Continue Reading...

Followers