Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ας φαντασιωθούμε λίγο!

Share it Please




Έχω την εντύπωση ότι καμιά φορά μπερδεύουμε τις σκέψεις με τα συναισθήματα.
Τι εννοώ.
Νομίζουμε που και που ότι για να μπορεί ο άλλος να κάνει κάποιους λογικούς συνειρμούς
και να καταλάβει τι εννοούμε, μπορεί να νιώσει και τα αντίστοιχα συναισθήματα που βιώνουμε
κάνοντας τους ίδιους συνειρμούς.

Δε συμβαίνει πάντα, αλλά όταν πραγματικά μας ενδιαφέρει το άλλο άτομο.


Απλά μπερδεύουμε τη λογική μιας κατάστασης με τις αντιδράσεις προς αυτή.
Νομίζουμε ότι ο μόνος λόγος που η άλλη πλευρά δεν έχει ίδια άποψη με εμάς, είναι
γιατί απλά δε κατάλαβε καλά τη λογική μας.

Και κάθεσαι και του εξηγείς, και του αναλύεις, και του περιγράφεις κάθε λεπτομέρεια, ελπίζοντας
ότι θα δει το θέμα μέσα από τα μάτια σου..
Και ξαφνικά το βλέπεις! Βλέπεις εκείνη τη λάμψη που δημιουργείται όταν δυο μυαλά συνδέονται.
Το έπιασε! Το κατάλαβε!

Τι χαρά. Τώρα είναι θέμα χρόνου να εκφράσει παρόμοια συναισθήματα με τα δικά σου.
Κι όμως, κάθεται απαθής.
Και όταν τον ρωτάς, δεν νιώθει το ίδιο.

Γιατί άλλο το μυαλό και άλλο η καρδιά.
Γιατί έχει άλλο σύστημα αξιών, άλλες εμπειρίες, άλλον τρόπο αποκωδικοποίησης.
Και κυρίως, είναι ένας ΑΛΛΟΣ άνθρωπος. Δεν είναι εσύ.
Κανείς δεν είναι εσύ.


Ναι, μπορεί μια στο τόσο να βρίσκουμε ανθρώπους που καταλαβαίνουν τη λογική μας και εμείς τη δική τους.
Το να βρούμε όμως ανθρώπους με την ίδια συναισθηματική αντίληψη, που να μας νιώθουν και να τους νιώθουμε, ακόμη και πριν να υπάρξει εξήγηση, αυτό θαρρώ αγγίζει τη σφαίρα της φαντασίας.

Ωραία φαντασίωση όμως, τι λέτε;

2 σχόλια:

asymbibastosa είπε...

Για να μπορέσουν δύο άνθρωποι να αισθανθούν τα ίδια συναισθήματα πρέπει να τους χαρακτηρίζει η ενσυναίσθηση, συγκυρία σπανιότατη αν όχι απίθανη. Κοινώς αλλοτρίωση...

Τώρα όσον αφορά τον κοινό τρόπο σκέψης, αυτός είναι πιο εύκολο να απαντηθεί, διότι μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν κοινή φιλοσοφική, κοινωνιολογική κ.λπ. αφετηρία. Πάντως τους περισσότερους τους χαρακτηρίζει, αυτό που ονομάζω περιχαράκωση στο “εγώ”. Σε έναν διάλογο, σπάνια δύο άνθρωποι που διαφωνούν, φτάνουν στο σημείο προϊόντος του διαλόγου να αποδεχτούν τις θέσεις του άλλου. Κάτι τέτοιο απαιτεί γενναιότητα και μετριοπάθεια... Οι περισσότεροι δεν έχουνε μάθει να συζητάνε, συχνά δεν ακούνε τον συνομιλητή τους και προσπαθούν πάση θυσία να προασπίσουν το ιδεολογικό τους υπόβαθρο και να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Στην πραγματικότητα το "φαίνεσθαι" ενδιαφέρει περισσότερο από το "είναι" τους ανθρώπους.

Rita-Mour είπε...

ακριβως.. μπερδευουμε την εναλλαγη μονολογων με την συζητηση σημερα. συζητηση διχως ακροαση και διχως παραγωγη νεων ιδεων, δεν υφισταται.

γι αυτο και το να βρεις εναν καλο ακροατη ειναι απειρως σπανιοτερο απο το να βρεις εναν καλο ομιλητη..

Followers