Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Θέλει μαγκιά

Share it Please





Θέλει μαγκιά σήμερα.
Περισσότερη από κάποτε.
Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να είσαι ο εαυτός σου και να νιώθεις καλά με αυτό.
Να μη σε απασχολούν όλα εκείνα τα κουτάκια στα οποία όσο και αν στριμωχτείς δε χωράς.
Να μη νοιάζεσαι για όλες εκείνες τις ταμπέλες που δε σε εκφράζουν ούτε κατά προσέγγιση.

Θέλει μαγκιά.
Να μη νικήσει η αίσθηση της μοναξιάς και σε οδηγήσει σε συμβιβασμούς.
Να καταφέρεις να μην αλλάξεις τα πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλά
με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα σε κάνει να αισθανθείς το ίδιο.

Βλέπεις δεν είναι εύκολο ούτε απλό το να είσαι ο εαυτός σου, και άστους να λένε ό,τι θέλουν.

Δεν είναι εύκολο να είσαι άντρας σήμερα και να μη σκεφτείς όλες τις υπερβολικές απαιτήσεις που έχουν πλέον οι γυναίκες από σένα. Δεν είναι εύκολο να μη βαραίνει αυτή η σκέψη κάποιες από τις επιλογές σου.

Ούτε όμως το να είσαι γυναίκα είναι απλό. Για την ακρίβεια, ίσως είναι ο πιο σίγουρος δρόμος
προς τα συμπλέγματα κατωτερότητας.

Γιατί έχουν συνηθίσει τα μάτια και η αντίληψή μας στο τέλειο. Σε ένα τέλειο που δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ και ούτε είναι εφικτό να υπάρξει. Ωστόσο το συνηθίσαμε.

Υπάρχει στο πιο ριψοκίνδυνο μέρος από όλα: Το μυαλό μας.

Το να πολεμάς εικόνες που κοντεύεις και εσύ ο ίδιος να πιστέψεις, σε παγιδεύει σε μια μάχη που αποσπά την προσοχή σου από όλα τα ωραία που γίνονται γύρω σου.
Ερμηνεύεις τα πάντα υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα και ως αποτέλεσμα σου είναι δύσκολο να είσαι ποτέ ικανοποιημένος.

Πολύς κόσμος το αρνείται, ότι όλη αυτή η εμμονή με την τελειότητα τον επηρεάζει, αλλά τι να σου πω, δεν τον πιστεύω.
Είμαστε ζώα κοινωνικά και είναι αποδεδειγμένο το πόσο μπορεί να μας επηρεάσει το περιβάλλον μας. Όποιος λοιπόν ισχυρίζεται ότι ζει στην κοσμάρα του, ή άρρωστος είναι ή απλά δεν είναι ακόμη έτοιμος να δει την αλήθεια.
Και είναι απολύτως κατανοητό. Ποιος θέλει να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να ζήσει όπως πραγματικά
θα ήθελε γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους θα γινόταν αυτό είναι και αυτοί με τη σειρά τους υπερβολικά απορροφημένοι στις δικές τους μάχες;
Είναι υπερβολικά απαισιόδοξο για να τολμήσει να το πει κανείς.

Και ας μη ξεχνάμε ότι απαγορεύεται να σκέφτεσαι να ακούς και να λες αρνητικά πράγματα, γιατί τα ελκύεις αλλά και γιατί, ας μη κοροιδευόμαστε, δεν είναι της μόδας.
Της μόδας είναι όσο στον πάτο και αν είσαι, να σκέφτεσαι σαν πρωταθλητής.
Και δεν γειώνω αυτόν τον τρόπο σκέψης, αλλά μέτρον άριστον φιλαράκια. Τίποτα δεν
ταιριάζει παντού και πάντα.


Για αυτό λοιπόν, αν σκέφτεσαι πράγματα έξω από αυτά, αν σου βγαίνουν συμπεριφορές που δε συνάδουν με την πλειοψηφία, θέλει μαγκιά να το αποδεχτείς και να το δείξεις.
Είναι από τις πιο αρχέγονες ανάγκες μας το να νιώθουμε μέρος μιας ομάδας.
Ο φόβος του να ρισκάρουμε να μείνουμε μόνοι, αν δεν μας αποδεχτούν όπως στα αλήθεια νιώθουμε ότι θέλουμε να είμαστε, δεν είναι κόμπλεξ, είναι νόρμα. Έτσι είναι.

Από τη μία λοιπόν, ας δείξουμε λίγη κατανόηση στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό μας, για τις φορές που δυσκολεύεται να εκφραστεί και για όλες εκείνες τις σκέψεις που ο φόβος τον οδηγεί να κάνει. Από την άλλη όμως, ας αναγνωρίσουμε ότι μεγαλώνοντας φέρουμε όλο και μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς μας, και ότι αν δε φυτέψουμε μόνοι μας ένα ζευγάρι @@, δεν πρόκειται κανείς να το κάνει για εμάς.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers