Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Σου έχουν πει και σένα πόσο.. διαφορετικός είσαι;

Share it Please




Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον κάνεις να νιώσει ότι αντιλαμβάνεσαι τη διαφορετικότητά του.
Ότι βλέπεις πόσο μοναδικός είναι.
Και ας μη βλέπεις τίποτα. Και ας σου φαίνεται ίδιος με όλους τους προηγούμενους.

Το μόνο που έχεις να κάνεις για να κερδίσεις την προσοχή ενός ανθρώπου είναι αυτό.
Δείξε του ότι νοιάζεσαι, αναγνώρισέ του ότι διαφέρει.

Έχουμε τόσο πολύ ανάγκη να το νιώσουμε αυτό, που το δημιουργούμε εκεί που δεν υπάρχει.
Φαντάσου να το προσπαθήσεις κιόλας. Σε περιμένουν μεγάλες "επιτυχίες" στον τομέα των γνωριμιών.

Θέλουμε βλέπεις τόσο πολύ να μας δει κάποιος για αυτό που πραγματικά είμαστε, που η λογική και οι απαιτήσεις μας θολώνουν όταν έρχεται σε αυτό.
Και πράγματι, είναι από τα ομορφότερα συναισθήματα, σε απογειώνει, σε απελευθερώνει.
Να σε δει κάποιος άλλος όπως σε βλέπεις εσύ, ή και ευνοϊκότερα. 
Είναι από αυτές τις στιγμές γεμάτες μαγεία που κάνουν τη ζωή να αξίζει.

Αλλά ακόμη και αυτές, κάποιοι βρίσκουν τρόπο να τις εκμεταλλευτούν, να τις γειώσουν.
Είναι οι άνθρωποι που είναι τόσο απασχολημένοι με τον εαυτό τους, με την ικανοποίηση των  υποτυπωδών και επιφανειακών αναγκών τους, που θα πούνε ό,τι νομίζουν ότι θα σε αγγίξει απλά και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή σου.
Αυτούς πρέπει να βρεις τρόπο να τους μυρίζεσαι. Είναι επικίνδυνος ο άνθρωπος που δε διστάζει να παίξει με τα συναισθήματα του άλλου. Που το κάνει συνειδητά.

Και είναι δύσκολο να τον καταλάβεις και να τον ανιχνεύσεις, ειδικά αν εσύ δεν είσαι έτσι.

Υπάρχουν όμως και είναι γεγονός. Δυστυχώς δεν έχει όλος ο κόσμος τη δύναμη να μένει αληθινός, ειλικρινής.
Δεν ξέρω πώς μπορώ να σε προστατέψω, εσένα και εμένα μαζί από αυτόν. Μακάρι να ήξερα.
Μπορώ να σου πω να εμπιστευτείς το ένστικτό σου, αλλά είναι τόσοι παράγοντες που επηρεάζουν την κρίση σου και αυτό που νομίζεις για ένστικτο, που πιθανότατα θα την πατήσεις και πάλι.

Ίσως τελικά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι εφόσον δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, να εκπαιδευτούμε στο να μη μας αγγίζει τόσο.
Να μη μας αγγίζει η εκμετάλλευση.
Και μόνο που το γράφω νιώθω ένα κομμάτι μου να πεθαίνει.

Να πρέπει να γίνουμε εμείς πιο αναίσθητοι για να συνυπάρξουμε με καθίκια;
Όχι φίλε μου, ούτε αυτό το θέλω για σένα και για μένα.

Πρέπει όμως να βρούμε έναν τρόπο και το ξέρεις.
Γιατί είναι πολλοί οι περίεργοι εκεί έξω.
Πολλοί αυτοί που θα κάνουν τα πάντα για να πάρουν αυτό που θέλουν.
Και όσο και αν τους λυπάμαι για αυτό που χάνουν, πιο πολύ συμπάσχω με εσένα και μένα
που θα αναγκαστούμε να βρούμε έναν τρόπο να τους αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι αδικία. Να καλείσαι να λάβεις μέτρα, να σκεφτείς, να δράσεις για καταστάσεις οι οποίες αν ήταν στο χέρι σου δε θα υπήρχαν καν.
Ή μάλλον, αυτό είναι ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers