Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ας φαντασιωθούμε λίγο!





Έχω την εντύπωση ότι καμιά φορά μπερδεύουμε τις σκέψεις με τα συναισθήματα.
Τι εννοώ.
Νομίζουμε που και που ότι για να μπορεί ο άλλος να κάνει κάποιους λογικούς συνειρμούς
και να καταλάβει τι εννοούμε, μπορεί να νιώσει και τα αντίστοιχα συναισθήματα που βιώνουμε
κάνοντας τους ίδιους συνειρμούς.

Δε συμβαίνει πάντα, αλλά όταν πραγματικά μας ενδιαφέρει το άλλο άτομο.


Απλά μπερδεύουμε τη λογική μιας κατάστασης με τις αντιδράσεις προς αυτή.
Νομίζουμε ότι ο μόνος λόγος που η άλλη πλευρά δεν έχει ίδια άποψη με εμάς, είναι
γιατί απλά δε κατάλαβε καλά τη λογική μας.

Και κάθεσαι και του εξηγείς, και του αναλύεις, και του περιγράφεις κάθε λεπτομέρεια, ελπίζοντας
ότι θα δει το θέμα μέσα από τα μάτια σου..
Και ξαφνικά το βλέπεις! Βλέπεις εκείνη τη λάμψη που δημιουργείται όταν δυο μυαλά συνδέονται.
Το έπιασε! Το κατάλαβε!

Τι χαρά. Τώρα είναι θέμα χρόνου να εκφράσει παρόμοια συναισθήματα με τα δικά σου.
Κι όμως, κάθεται απαθής.
Και όταν τον ρωτάς, δεν νιώθει το ίδιο.

Γιατί άλλο το μυαλό και άλλο η καρδιά.
Γιατί έχει άλλο σύστημα αξιών, άλλες εμπειρίες, άλλον τρόπο αποκωδικοποίησης.
Και κυρίως, είναι ένας ΑΛΛΟΣ άνθρωπος. Δεν είναι εσύ.
Κανείς δεν είναι εσύ.


Ναι, μπορεί μια στο τόσο να βρίσκουμε ανθρώπους που καταλαβαίνουν τη λογική μας και εμείς τη δική τους.
Το να βρούμε όμως ανθρώπους με την ίδια συναισθηματική αντίληψη, που να μας νιώθουν και να τους νιώθουμε, ακόμη και πριν να υπάρξει εξήγηση, αυτό θαρρώ αγγίζει τη σφαίρα της φαντασίας.

Ωραία φαντασίωση όμως, τι λέτε;
Continue Reading...

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Θέλει μαγκιά






Θέλει μαγκιά σήμερα.
Περισσότερη από κάποτε.
Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να είσαι ο εαυτός σου και να νιώθεις καλά με αυτό.
Να μη σε απασχολούν όλα εκείνα τα κουτάκια στα οποία όσο και αν στριμωχτείς δε χωράς.
Να μη νοιάζεσαι για όλες εκείνες τις ταμπέλες που δε σε εκφράζουν ούτε κατά προσέγγιση.

Θέλει μαγκιά.
Να μη νικήσει η αίσθηση της μοναξιάς και σε οδηγήσει σε συμβιβασμούς.
Να καταφέρεις να μην αλλάξεις τα πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλά
με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα σε κάνει να αισθανθείς το ίδιο.

Βλέπεις δεν είναι εύκολο ούτε απλό το να είσαι ο εαυτός σου, και άστους να λένε ό,τι θέλουν.

Δεν είναι εύκολο να είσαι άντρας σήμερα και να μη σκεφτείς όλες τις υπερβολικές απαιτήσεις που έχουν πλέον οι γυναίκες από σένα. Δεν είναι εύκολο να μη βαραίνει αυτή η σκέψη κάποιες από τις επιλογές σου.

Ούτε όμως το να είσαι γυναίκα είναι απλό. Για την ακρίβεια, ίσως είναι ο πιο σίγουρος δρόμος
προς τα συμπλέγματα κατωτερότητας.

Γιατί έχουν συνηθίσει τα μάτια και η αντίληψή μας στο τέλειο. Σε ένα τέλειο που δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ και ούτε είναι εφικτό να υπάρξει. Ωστόσο το συνηθίσαμε.

Υπάρχει στο πιο ριψοκίνδυνο μέρος από όλα: Το μυαλό μας.

Το να πολεμάς εικόνες που κοντεύεις και εσύ ο ίδιος να πιστέψεις, σε παγιδεύει σε μια μάχη που αποσπά την προσοχή σου από όλα τα ωραία που γίνονται γύρω σου.
Ερμηνεύεις τα πάντα υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα και ως αποτέλεσμα σου είναι δύσκολο να είσαι ποτέ ικανοποιημένος.

Πολύς κόσμος το αρνείται, ότι όλη αυτή η εμμονή με την τελειότητα τον επηρεάζει, αλλά τι να σου πω, δεν τον πιστεύω.
Είμαστε ζώα κοινωνικά και είναι αποδεδειγμένο το πόσο μπορεί να μας επηρεάσει το περιβάλλον μας. Όποιος λοιπόν ισχυρίζεται ότι ζει στην κοσμάρα του, ή άρρωστος είναι ή απλά δεν είναι ακόμη έτοιμος να δει την αλήθεια.
Και είναι απολύτως κατανοητό. Ποιος θέλει να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να ζήσει όπως πραγματικά
θα ήθελε γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους θα γινόταν αυτό είναι και αυτοί με τη σειρά τους υπερβολικά απορροφημένοι στις δικές τους μάχες;
Είναι υπερβολικά απαισιόδοξο για να τολμήσει να το πει κανείς.

Και ας μη ξεχνάμε ότι απαγορεύεται να σκέφτεσαι να ακούς και να λες αρνητικά πράγματα, γιατί τα ελκύεις αλλά και γιατί, ας μη κοροιδευόμαστε, δεν είναι της μόδας.
Της μόδας είναι όσο στον πάτο και αν είσαι, να σκέφτεσαι σαν πρωταθλητής.
Και δεν γειώνω αυτόν τον τρόπο σκέψης, αλλά μέτρον άριστον φιλαράκια. Τίποτα δεν
ταιριάζει παντού και πάντα.


Για αυτό λοιπόν, αν σκέφτεσαι πράγματα έξω από αυτά, αν σου βγαίνουν συμπεριφορές που δε συνάδουν με την πλειοψηφία, θέλει μαγκιά να το αποδεχτείς και να το δείξεις.
Είναι από τις πιο αρχέγονες ανάγκες μας το να νιώθουμε μέρος μιας ομάδας.
Ο φόβος του να ρισκάρουμε να μείνουμε μόνοι, αν δεν μας αποδεχτούν όπως στα αλήθεια νιώθουμε ότι θέλουμε να είμαστε, δεν είναι κόμπλεξ, είναι νόρμα. Έτσι είναι.

Από τη μία λοιπόν, ας δείξουμε λίγη κατανόηση στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό μας, για τις φορές που δυσκολεύεται να εκφραστεί και για όλες εκείνες τις σκέψεις που ο φόβος τον οδηγεί να κάνει. Από την άλλη όμως, ας αναγνωρίσουμε ότι μεγαλώνοντας φέρουμε όλο και μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς μας, και ότι αν δε φυτέψουμε μόνοι μας ένα ζευγάρι @@, δεν πρόκειται κανείς να το κάνει για εμάς.


Continue Reading...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Σου έχουν πει και σένα πόσο.. διαφορετικός είσαι;





Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον κάνεις να νιώσει ότι αντιλαμβάνεσαι τη διαφορετικότητά του.
Ότι βλέπεις πόσο μοναδικός είναι.
Και ας μη βλέπεις τίποτα. Και ας σου φαίνεται ίδιος με όλους τους προηγούμενους.

Το μόνο που έχεις να κάνεις για να κερδίσεις την προσοχή ενός ανθρώπου είναι αυτό.
Δείξε του ότι νοιάζεσαι, αναγνώρισέ του ότι διαφέρει.

Έχουμε τόσο πολύ ανάγκη να το νιώσουμε αυτό, που το δημιουργούμε εκεί που δεν υπάρχει.
Φαντάσου να το προσπαθήσεις κιόλας. Σε περιμένουν μεγάλες "επιτυχίες" στον τομέα των γνωριμιών.

Θέλουμε βλέπεις τόσο πολύ να μας δει κάποιος για αυτό που πραγματικά είμαστε, που η λογική και οι απαιτήσεις μας θολώνουν όταν έρχεται σε αυτό.
Και πράγματι, είναι από τα ομορφότερα συναισθήματα, σε απογειώνει, σε απελευθερώνει.
Να σε δει κάποιος άλλος όπως σε βλέπεις εσύ, ή και ευνοϊκότερα. 
Είναι από αυτές τις στιγμές γεμάτες μαγεία που κάνουν τη ζωή να αξίζει.

Αλλά ακόμη και αυτές, κάποιοι βρίσκουν τρόπο να τις εκμεταλλευτούν, να τις γειώσουν.
Είναι οι άνθρωποι που είναι τόσο απασχολημένοι με τον εαυτό τους, με την ικανοποίηση των  υποτυπωδών και επιφανειακών αναγκών τους, που θα πούνε ό,τι νομίζουν ότι θα σε αγγίξει απλά και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή σου.
Αυτούς πρέπει να βρεις τρόπο να τους μυρίζεσαι. Είναι επικίνδυνος ο άνθρωπος που δε διστάζει να παίξει με τα συναισθήματα του άλλου. Που το κάνει συνειδητά.

Και είναι δύσκολο να τον καταλάβεις και να τον ανιχνεύσεις, ειδικά αν εσύ δεν είσαι έτσι.

Υπάρχουν όμως και είναι γεγονός. Δυστυχώς δεν έχει όλος ο κόσμος τη δύναμη να μένει αληθινός, ειλικρινής.
Δεν ξέρω πώς μπορώ να σε προστατέψω, εσένα και εμένα μαζί από αυτόν. Μακάρι να ήξερα.
Μπορώ να σου πω να εμπιστευτείς το ένστικτό σου, αλλά είναι τόσοι παράγοντες που επηρεάζουν την κρίση σου και αυτό που νομίζεις για ένστικτο, που πιθανότατα θα την πατήσεις και πάλι.

Ίσως τελικά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι εφόσον δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, να εκπαιδευτούμε στο να μη μας αγγίζει τόσο.
Να μη μας αγγίζει η εκμετάλλευση.
Και μόνο που το γράφω νιώθω ένα κομμάτι μου να πεθαίνει.

Να πρέπει να γίνουμε εμείς πιο αναίσθητοι για να συνυπάρξουμε με καθίκια;
Όχι φίλε μου, ούτε αυτό το θέλω για σένα και για μένα.

Πρέπει όμως να βρούμε έναν τρόπο και το ξέρεις.
Γιατί είναι πολλοί οι περίεργοι εκεί έξω.
Πολλοί αυτοί που θα κάνουν τα πάντα για να πάρουν αυτό που θέλουν.
Και όσο και αν τους λυπάμαι για αυτό που χάνουν, πιο πολύ συμπάσχω με εσένα και μένα
που θα αναγκαστούμε να βρούμε έναν τρόπο να τους αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι αδικία. Να καλείσαι να λάβεις μέτρα, να σκεφτείς, να δράσεις για καταστάσεις οι οποίες αν ήταν στο χέρι σου δε θα υπήρχαν καν.
Ή μάλλον, αυτό είναι ζωή.
Continue Reading...

Followers