Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Άλλα λέει η γιαγιά μου, άλλα ακούν τα αφτιά μου!

Share it Please



Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μου είναι ανέκαθεν η αδυναμία μου να αντιληφθώ σε βάθος την έννοια της διαφορετικότητας.
Κάτι τόσο δεδομένο που το καταλαβαίνεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σου ακόμη.
Για την ακρίβεια, ορίζουμε πολλές φορές τον εαυτό μας βάσει αυτών ακριβώς των διαφορών μας με τους άλλους.
Δεν είναι τρελό; Το λέμε, το γράφουμε, το γνωρίζουμε θεωρητικά...
Αλλά πρακτικά πόσο όντως το αντιλαμβανόμαστε;
Πώς φαίνεται στην καθημερινότητά μας;

Θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που ό, τι και αν συμβεί, ακόμη και αν διαφωνούν κάθετα με κάτι που γίνεται, καταφέρνουν όχι να προσεγγίσουν θεωρητικά το θέμα, αλλά να κατανοήσουν σε βάθος τη δύναμη της διαφοράς και λόγω αυτού να παραμείνουν πιο ήρεμοι σε μια κατά τα άλλα δύσκολη κατάσταση.


Κοίτα, δεν είναι και ότι δεν το καταλαβαίνω καθόλου.
Μου αρέσει το μπλε, σου αρέσει το κόκκινο.
Βλέπω κωμωδίες, βλέπεις θρίλερ, οκ, το δέχομαι!

Σε απλά καθημερινά πράγματα είναι εύκολο να μη σε νοιάζει.
Όσο το περιεχόμενο όμως σοβαρεύει, τόσο η αντίδραση στο διαφορετικό σε δοκιμάζει..

Κάποιος είναι ακροδεξιός.. Άλλος μηδενιστής.. Άλλος ρατσιστής.. Άλλος θεωρεί το κέρατο μαγκιά.. Και κάποιος άλλος το κουτσομπολιό διασκέδαση! Ναι, δικαίωμά του, ναι έπαιξαν πολλά ρόλο, αλλά αν πω ότι μέσα από την ψυχή μου μπορώ να δεχτώ απόλυτα διαφορετικότητες που σχετίζονται με την ποιότητα και την ηθική του ανθρώπου, θα πω ψέμματα.
Σίγουρα κάπου εδώ αναρωτιέσαι ποιος μου έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό να τα δεχτώ όλα αυτά και γιατί το κάνω καν θέμα και δε συνεχίζω τη ζωούλα μου.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι, ο λόγος είναι ότι πολύς κόσμος καταφέρνει, ενώ είναι άκρως αντίθετος σε θεμελιώδεις για τη ζωή απόψεις, να κάνει παρέα. Να συναναστρέφεται, να έρχεται κοντά.
Συνήθως καταλήγει να τσακώνεται και είτε να τα ξαναβρίσκει, ανάλογα με το πόσο είναι διατεθειμένος να συμβιβαστεί, είτε να χωρίσει τους δρόμους του, όπως μου φαίνεται λογικό εξαρχής.
Αλλά το γεγονός ότι όντως τόσο διαφορετικοί άνθρωποι συνυπάρχουν, τι να σου πω, με ζορίζει.

Να σου θυμίσω ότι το ποστ ξεκίνησε με εμένα να παραδέχομαι ότι αυτό είναι ελάττωμα και όχι κατόρθωμα.

Αλλά αυτό που εν τέλει με τρελαίνει, με βγάζει από τα ρούχα μου και με κάνει να μη θέλω να συναναστραφώ με άνθρωπο για το υπόλοιπο της ζωής μου (ώ, άκρα υπερβολή!) είναι το φαινόμενο του τα ίδια λέμε, άλλα εννοούμε.
Αυτό και αν είναι μελανό σημείο.

Το να μιλάς με κάποιον, να λέτε ακριβώς τα ίδια πράγματα, να νομίζεις ότι ουάου, βρήκες ένα άλλο ανθρώπινο ον που αντιλαμβάνεται έστω κάποια βασικά σημεία κοινά με σένα, να μεταφράζεις τα λόγια του βάσει της δικής σου λογικης (εγωκεντρισμός αθάνατος) και όταν έρχεται η κακόμοιρη ώρα της πράξης, να μένεις μ*****. Να μη ξέρεις τι σου ήρθε, πώς, από που, τι σκατά συνέβη.

Αυτό που λες μου μπλοκάρει το σύστημα. Μου καίει εγκεφαλικά.
Είμαι υπερβολικά ανώριμη για να το χωνέψω βρε παιδί μου, πως το λένε.

Γιατί δε σου μιλάω για συζητήσεις φιλοσοφικές, που προφανώς είναι υποκειμενική η όποια απόδοση.

Σου μιλάω για συγκεκριμένες προτάσεις που λες δε μπορεί, πόσο να μη κατάλαβα καλά!
Θέλεις και κανά παράδειγμα γιατί έχεις τρελή αγωνία με το τι εννοεί πάλι αυτή η σάικο μπλόγκερ;
Πρώτο και καλύτερο: "Σ'αγαπάω"... εδώ κλαίνε μανούλες!
Δεύτερο και εξίσου κορυφαίο: "Σιχαίνομαι τα ψέμματα".. εδώ δακρύζουν και πατεράδες!
Τρίτο, τέταρτο και εκτείνεται εις άπειρον, οτιδήποτε το έχεις αρκετά ορισμένο μέσα σου και δε διανοείσαι πως μπορεί να παραφραστεί.

  • Θα βρεθούμε στις 5μμ
  • Ακούω τα πάντα από μουσική
  • Θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο
  • Τα λέμε σύντομα
  • Μου αρέσεις
  • Σε έχω σαν αδερφό μου
  • Δε μου αρέσει το ξεκατίνιασμα
  • Τρώω λαχανικά
  • Αγαπάω τη γυμναστική
  • Πιστεύω στο Θεό

Ό,τι μα ότι και αν συμπληρώσεις παραπάνω, μπορεί να συναντήσεις ανθρώπους που θα στο πούνε εννοώντας κάτι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικό από αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Ναι, ακόμη και ως προς το τι ώρα τελικά θα συναντιόσουν.

Τι να σου πω, πες με περίεργη. Καμιά φορά προσπαθώ πολύ να καταλάβω, αλλά είναι και φορές που μου έρχεται να πετάξω κανά παπούτσι στο κεφάλι του άλλου.
Δεν μου αρέσει το ότι η κοινή λογική είναι απλά ένα αποκύημα της φαντασίας μου.
Γιατί έχει τόσο νόημα μέσα μου, που δε καταλαβαίνω γιατί δεν έχει και για τους άλλους.

Όσο μιλάω βλέπεις πόσο βαθύτατα δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους γύρω μου.
Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι πολλές φορές, όταν οι διαφορές στην αντίληψη είναι τόσο θεμελιώδεις, καταλήγω να μη με νοιάζει καν.

Σίγουρα ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν όλοι επικοινωνούσαμε πριν καλά καλά μιλήσουμε, αλλά σίγουρα θα ήταν και πιο υποφερτός και διασκεδαστικός αν μπορούσαμε με πολύ περισσότερους ανθρώπους να μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε μέσα μας χωρίς να μας απασχολεί το αν και πως και τι θα καταλάβουν.

Καλή η διαφορετικότητα, αρκεί να βρούμε τρόπο να μας ενώνει αντί να μας χωρίζει... και μέχρι τώρα, δεν βλέπω ιδιαίτερη πρόοδο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers