Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Αγαπητέ μου αναγνώστη..!

Share it Please
  



Πολλοί από εσάς δεν το γνωρίζετε, και είναι απολύτως φυσιολογικό.
Αυτό το μπλογκ μου κάνει παρέα από τα χρόνια του γυμνασίου μου ακόμη.
Τότε που ένας ναυαγοσώστης από την waterland, τον οποίο ζάλιζα σαν παιδί μου είχε
πει ότι έχει δικό του μπλογκ.

Επειδή λοιπόν από όταν έμαθα να γράφω γενικότερα, έγραφα πάντοτε σκέψεις ειδικότερα, μου
είχε φανεί τέλεια ιδέα το να μπορώ να το κάνω και σε ψηφιακή μορφή (αγαπώ να γράφω στο λαπτοπ,
έχει κάτι το.... ναι, αμερι-κλα-νικο) και με την πιθανότητα ειδικά κάποια στιγμή να μπορώ όλο
αυτό να το μοιραστώ.

Δεν ήξερα βέβαια και ακόμη δεν ξέρω τι είναι αυτό το "αυτό" που μοιράζομαι, ποιο ακριβώς είναι
αυτό το περιεχόμενο και γιατί κάποιος να θελήσει να το διαβάσει. Αλλά εδώ είναι και το πιο οξύμωρο... Δεν κατάφερε να με απασχολήσει ποτέ αρκετά ώστε να σκεφτώ να τροποποιήσω κάτι
έστω και στο ελάχιστο.

Παρ' όλο που πλέον υπάρχουν αναγνώστες σαν εσένα που με διαβάζουν, συνεχίζω να γράφω
με τον ίδιο αυθορμητισμό που έγραφα τότε, να στέκομαι ευάλωτη πίσω από ένα πληκτρολόγιο
σαν να μη πρόκειται να με διαβάσει κανείς.
Νομίζω ότι καταβάθως αυτό ακριβώς είναι που ελπίζω να βρεις σε αυτό το μπλογκ.

Κομμάτια του εαυτού σου που αρνείσαι, που νιώθεις περίεργα να παραδεχτείς μπροστά σε άλλους.
Ερωτήματα που σε ταλαιπωρούν και φοβάσαι πως είσαι ο μόνος που τα έχει.

Νομίζω πως πέρα από την ανάγκη μου να εξωτερικεύω αυτά που αισθάνομαι και σκέφτομαι, 
κυριαρχεί η ανάγκη να μην είμαι μόνη σε αυτούς μου τους προβληματισμούς.
Τους αφήνω λοιπόν εκεί έξω, με την κρυφή ελπίδα ότι θα ταυτιστείς, θα νιώσεις όμορφα, λιγότερο
μόνος διαβάζοντάς τους. (πετυχαίνει άραγε ή τζάμπα ελπίζω;!)

Αν αναρωτιέσαι τι έπαθε αυτή τώρα και μας τα λέει αυτά, δεν έχω πολύ συγκεκριμένη απάντηση.
Όπως έχεις καταλάβει δε με ενδιαφέρει να έχουν απόλυτη λογική και επιχειρηματολογία τα όσα γράφονται εδώ. Για αυτό και είναι απλά σκέψεις, τίποτε παραπάνω.

Απλά κάποιες φορές, όταν βλέπω πόσοι άνθρωποι διαβάζουν πλέον τα όσα γράφω, θα ήθελα να μπορώ να τους πω ένα ευχαριστώ στον καθένα ξεχωριστά.
Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και χαρά που είσαι εκεί που είσαι, στη ζωή που έχεις και ξεκλέβεις
λίγο χρόνο για να κάνουμε παρέα.

Μάλλον λοιπόν καταλήγουμε σε αυτό.

Θέλω να σου πω ευχαριστώ, γιατί παρ' όλο που θα συνέχιζα να γράφω και χωρίς ούτε έναν αναγνώστη, το ότι πλέον υπάρχεις με κάνει να νιώθω ακόμη πιο όμορφα και να θέλω να είμαι
πιο δημιουργική. Άλλωστε, μια πραγματική ανθρώπινη σχέση σε κάνει καλύτερο. Οπότε, τι σημασία έχει που δεν γνωριζόμαστε;!


2 σχόλια:

ENJO είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ENJO είπε...

Γεια σου Δημητρα ειμαι ο Δημητρης. Σημερα ηταν αλλη μια μερα που ειχα τις μαυρες μου και ας μην το εδειχνα στους γυρο. Ετσι λοιπον προσπαθοντας να βρω λυσεις γκουγκλαρα "γιατι χανομαι στις σκεψεις μου;" Μου εμφανησε τυχαια το μπλογκ σου, το ανοιξα, και ξεκινησα να διαβαζω το τελευταιο σου κειμενο. Μεσα σε λιγες ωρες διαβασα σχεδον το 90% του μπλογκ σου και αποθηκευσα πολλα κειμενα σου για να τα διαβαζω ξανα τις στιγμες που δεν εχω ιντερνετ (εργαζομαι στην θαλλασα). Γενικα εχω την τασση να νιωθω αρκετες φορες μονος μου,παρ'ολο που ειμαι περισσοτερο κοινωνικος απο οσο ισως φανταζεσαι, και επισης εχω συχνα το αισθημα πως δεν με καταλαβαινουν η πως δεν τους νοιαζει να με καταλαβουν.Ισως να ισχυει η ισως και να ειμαι και εγω αλλος ενας drama king, ισως να παρα ειμαι συνθετος για να με νιωσουν. Anyway διαβαζοντας τα κειμενα σου ενιωσα πολυ εντονα οτι δεν ειμαι μονο εγω και πως υπαρχουν και αλλοι που σκεφτονται και νιωθουν σαν εμενα και πραγματικα σαν κατι να μου χαλαρωσε την ενταση μεσα μου. Δεν συμφωνουμε σε ολα φυσικα και ετσι ειναι το σωστο, αλλα μακαρι καποια στιγμη να μπορουσαμε να αμπελοφυλοσοφυσουμε πανω σε καποιες απο αυτες τις ιδανικα ανοιχτομυαλες αποψεις.

Followers