Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Ο μικρός μας εαυτούλης





Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να αμφισβητεί την ίδια του τη λογική; Να αναρωτιέται μήπως τελικά κάτι δεν πάει καλά μαζί του, μήπως τα έχει και λίγο χαμένα;

Πόσες τον έχεις πιάσει να αμφισβητεί την αξία του; Να αναρωτιέται μήπως δεν είναι όλα αυτά που τόσο καιρό νομίζει ότι είναι; Μήπως γι αυτό δεν παίρνει και όσα πιστεύει ότι του αναλογούν;

Πόσο μα πόσο ταλαιπωρούμε αυτόν τον δύσμοιρο εαυτούλη μας με διαρκείς αμφισβητήσεις και ακυρώσεις της ύπαρξής του. Πόσο τον κάνουμε να νιώθει ευάλωτος και ανασφαλής σε κάθε εμπόδιο που μας παρουσιάζει η ζωή.

Τι είναι; Η πρώτη μας γραμμή; Που δε μας νοιάζει αν πέσει θύμα;
Μιλάμε για τον ίδιο σου τον εαυτό, το καταλαβαίνεις;
Καταλαβαίνεις πόσο άσχημο είναι, με την πρώτη δυσκολία να τον βγάζεις στην απ έξω;
Να τον κρίνεις, να τον κατηγορείς, να του ρίχνεις όλο το φταίξιμο;

Και περιμένεις μετά, στην επόμενη δυσκολία, να τα ξεχάσει όλα.
Να υψώσει το ανάστημά του γεμάτος αυτοπεποίθηση και να αντιμετωπίσει κάθε πρόβλημα σαν να μην είναι τίποτε γι αυτόν.
Ενώ τον έχεις ήδη συντρίψει μόνος σου.

Αυτό και αν είναι παράνοια.

Το να τα βάζεις συνέχεια με τον εαυτό σου, είναι παράνοια καλέ μου.
Δεν σε κάνει καλύτερο.
Δε σε κάνει πιο σκληρό.
Δε σε βελτιώνει.

Μόνο πικρία και ανασφάλεια μπορεί να σε γεμίσει.

Κάνε μου μια χάρη.
Την επόμενη φορά που κάποιος δε θα αναγνωρίσει αυτό που είσαι, μην αμφισβητήσεις.
Να το πω και εδώ σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει καν η σοκολάτα! Ποιος στο καλό είσαι εσύ για να βλέπουν όοοοολοι πόσο ουάου άτομο είσαι;!

Στην επόμενη τέτοια περίπτωση λοιπόν, απλά κάνε έναν εσωτερικό μονόλογο. Σαν αυτόν που θα έκανες με τον καλύτερό σου φίλο αν κάποιος δεν αναγνώριζε τη δική του αξία. Βλέπεις που το πάω;
Δε χρειάζεται να είσαι πάντα τέλειος, δεν είναι ανάγκη να είσαι καλύτερος από κανένα.
Όσο όμως μένεις ο εαυτός σου και είσαι σταθερός στις αξίες σου, όσο πράγματι προσπαθείς και γίνεσαι έστω και λίγο καλύτερος όσο περνάει ο καιρός, πίστεψε με, αξίζεις.

Αξίζεις να σου δοθούν ευκαιρίες, να σου προσφερθεί βοήθεια αν κάποτε τη χρειαστείς, δικαιούσαι να κάνεις λάθη και το κυριότερο, σου αξίζει να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που όλα αυτά τα αναγνωρίζουν, που εντόπισαν τη μοναδικότητά σου μέσα στο πλήθος και σε αγαπούν για αυτό που είσαι, όπως θέλεις εσύ να είσαι. Και που όταν κάνεις λάθη, γιατί θα κάνεις πολλά, και είσαι στο παρατσάκ να τα ξαναβάλεις με εκείνον το κακόμοιρο εαυτούλη, σου σκάνε μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο, σου λένε δυο πραγματικές, γνήσιες κουβέντες και σε ηρεμούν.
Γιατί αγαπούν και τον εαυτούλη σου μαζί. Γιατί καταλαβαίνουν.


Αυτούς τους ανθρώπους να κρατάς.
Αυτούς που τα πάνε καλά και με εκείνη την πλευρά σου.
Οι υπόλοιποι είναι απλά θολούρα που σε εμποδίζει να δεις καθαρά.
Και πίστεψέ με, χρειάζεσαι τις δυνάμεις σου για σημαντικότερα πράγματα από αυτούς.
Continue Reading...

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Work harder, not smarter?!






Οι άνθρωποι που ξέρουν ανέκαθεν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους, μεγαλώνουν με το ίδιο όνειρο, το κυνηγάνε, το πετυχαίνουν και παραμένουν ικανοποιημένοι με την επιλογή τους μην αμφισβητώντας την ποτέ, είναι πρώτον βαρετοί (συγνώμη αλλά είναι), δεύτερον τους αμφισβητώ εγώ και τρίτον έχω δηλώσει ότι με εκνευρίζουν. Οπότε δεν πρόκειται να ασχοληθώ με αυτήν την κατηγορία, να με συμπαθάτε.

Θα ασχοληθώ με το υπόλοιπο ποσοστό που, αν και για απείρως διαφορετικούς λόγους, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του, με τη ζωή του, για τη ζωή του.

Σε άλλους αυτό ακούγεται χαζό, άλλοι το παίρνουν ελαφρώς και άλλοι-ονόματα δε λέμε- κοντεύουν να πάθουν τριπλό εγκεφαλικό κάθε φορά που το ξανανοίγουν. Και η συχνότητα είναι ανησυχητική, πιστέψτε με.

Το θέμα είναι πως αν και το πρόβλημα είναι ένα, οι λύσεις που προτείνονται και που θα ακούσεις είναι άπειρες (σας ευχαριστώ βιβλία αυτοβελτίωσης!) και οι αιτίες, αν και δεν νομίζω ότι τελικά είναι τόσες πολλές, είναι κάπως δύσκολα προσδιορίσιμες, ειδικά στο σημείο του ποια/ες ταιριάζουν στη δική μας περίπτωση.
Γιατί τα είπαμε, στη θεωρία και καλός να μην είσαι, γίνεσαι. Το θέμα είναι ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να γνωρίζεις τη θεωρία, αν δεν αναγνωρίζεις σε ποιο κομμάτι της ανήκεις, ώστε να μπορέσεις να κάνεις και κάτι γι αυτό.

Και αναφέρομαι στην αιτία αυτή τη φορά.
Ποιος είναι δηλαδή ο λόγος που δεν έχεις βρει ακόμη τι είναι αυτό που σου αρέσει και σε γεμίζει.
Θα επιμείνω σε αυτό το γιατί, γιατί χωρίς να αποσαφηνίσεις πλήρως το γιατί δεν πράττεις, είναι όπως καταλαβαίνεις κομμάτι δύσκολο να πράξεις συνειδητά προς τη σωστή κατεύθυνση. Μιλάω σε β' πρόσωπο αλλά να ξέρεις ότι τα λέω και σε μένα αυτή τη στιγμή, χωρίς να έχω την παραμικρή ψευδαίσθηση ότι είμαι σε καλύτερη μοίρα από σένα. Για την ακρίβεια πολύ πιθανό να ισχύει το αντίθετο, οπότε νιώσε ελεύθερος να μοιραστείς τις σκέψεις σου και συ μαζί μου στα σχόλια.


Ήθελα να αναφερθώ σε διάφορες αιτίες που έχω στο μυαλό μου, αλλά σήμερα με έχει απορροφήσει μία συγκεκριμένη, οπότε για να κρατήσω το ποστ αυθόρμητο όπως πάντα, θα επεκταθώ σε αυτήν.
Πρόκειται για κάτι που ενώ όλοι πάνω κάτω ξέρουμε μέσα μας, εγώ ήθελα κάποιον να με κοιτάξει στα μούτρα και να μου το πει. Στο youtube ήταν το βίντεο και δε καταλαβαίνω γιατί δε το θεωρείς άμεση επικοινωνία αυτό!(;)


Ο τύπος λοιπόν είναι αυτός εδώ 
και το βιντεάκι του το είδα από ένα άρθρο του Φώτη Χατζηνικολάου, τον οποίο αν δε γνωρίζεις ήδη καλύτερα να κλείσεις επιτόπου αυτό το ποστ και να δεις τι θα πει πραγματική συγγραφή άμεσα εδώ: http://souvlaki-fitness.com/ πριν επιστρέψεις (λολ).

Ο κύριος αυτός λοιπόν αντιστρέφει το γνωστό μέχρι τώρα ρητό, λέγοντας μας πως όχι φίλε μου, δεν γίνεται να ξεκινήσεις δουλεύοντας έξυπνα. Θα ξεκινήσεις δουλεύοντας σκληρά.
Μόνο έτσι θα "κερδίσεις" το δικαίωμα και ουσιαστικά εννοεί θα αποκτήσεις την ικανότητα να μπορείς να κρίνεις ποια είναι η έξυπνη προσέγγιση.
ΤΟΣΟ απλό και όμως μου άλλαξε προοπτική.
Δε σου λέω να συμφωνήσεις, δε σου λέω ότι συμφωνώ.

Αλλά σε προκαλώ να το σκεφτείς ένα λεπτό στα σοβαρά.
Πόσα μα πόσα μα πόσα.... πράγματα κατά καιρούς λέμε ότι θα θέλαμε να κάνουμε, αλλά βρίσκουμε χίλιες δυο δικαιολογίες, ακόμη και ότι δεν έχουμε κλίση ή δεν είμαστε αρκετά ευφυείς για αυτά, όταν την ίδια στιγμή αποτελεί γεγονός ότι η σκληρή προσπάθεια μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και το ταλέντο όταν αυτό δεν καλλιεργείται.
Και μεις όχι απλά δεν ξέρουμε αν έχουμε ταλέντο για να καλλιεργηθεί, αλλά δεν προσπαθούμε και ποτέ επαρκώς ώστε να δούμε τι παίζει!

Φαντάζεσαι πώς μπορεί να ήταν τα πράγματα στη ζωή σου σήμερα αν για κάποια από όλα όσα αναρωτιέσαι κατά καιρούς δε σκεφτόσουν τον κόπο και την προσπάθεια και απλά βουτούσες με τα μούτρα;
Ναι, μπορεί να κατέληγες στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά σίγουρα δε θα ένιωθες το ίδιο μέσα σου.
Θα είχες δεχτεί ή απορρίψει κάποιες πιθανότητες, θα είχες προσπαθήσει.

Ως άνθρωπος που παίζω "έξυπνα" (έτσι λέω πλέον την τεμπελιά μου), έχω καταφέρει νορμάλ πράγματα και δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο ούτε από τον χρόνο που σπατάλησα ούτε από το αποτέλεσμα. Μου χει κολλήσει βλέπεις η φράση του να καταφέρνω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τον λιγότερο δυνατό κόπο. Τη λέω χρόνια αυτήν την καραμέλα, μέχρι που τελευταία άρχισε να με πικρίζει.
Βλέπεις, είναι υποκειμενική σε όλο το εύρος της και δίνει πάτημα σε έναν άνθρωπο να μη προσπαθήσει τελικά όσο θα μπορούσε. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.
Δεν είναι μάρκετινγκ η ζωή μου και δεν χρειάζομαι να πουλάω πρόλογο στον ίδιο μου τον εαυτό.

Μέχρι τώρα λοιπόν οφείλω να σας πω πως παρόλο που δεν μετανιώνω, σίγουρα αναρωτιέμαι μέσα μου πόσο καλύτερα θα μπορούσα να τα έχω καταφέρει.
Και κυρίως το αν θα μπορούσα.
Βλέπεις, το να παίζεις "έξυπνα" σε βάζει σε θέση ισχύος, σε κάνει να θεωρείς πως και τα μέτρια αποτελέσματα είναι ελεγχόμενα γιατί ούτως ή άλλως δεν έδωσες το 100%.
Σε βάθος χρόνου όμως, αυτό ακριβώς μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη ανασφάλειά σου.
Να μη ξέρεις καν αν έχεις 100% για να δώσεις, και κυρίως να φοβάσαι μήπως όταν φτάσει η στιγμή που θα το χρειαστείς, δε θα σου φέρει τα ιδανικά αποτελέσματα με τα οποία παραμύθιαζες μέχρι τώρα τον εαυτό σου.

Αξίζει άραγε;
Είναι όντως αυτό το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα;



Continue Reading...

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Άλλα λέει η γιαγιά μου, άλλα ακούν τα αφτιά μου!




Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μου είναι ανέκαθεν η αδυναμία μου να αντιληφθώ σε βάθος την έννοια της διαφορετικότητας.
Κάτι τόσο δεδομένο που το καταλαβαίνεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σου ακόμη.
Για την ακρίβεια, ορίζουμε πολλές φορές τον εαυτό μας βάσει αυτών ακριβώς των διαφορών μας με τους άλλους.
Δεν είναι τρελό; Το λέμε, το γράφουμε, το γνωρίζουμε θεωρητικά...
Αλλά πρακτικά πόσο όντως το αντιλαμβανόμαστε;
Πώς φαίνεται στην καθημερινότητά μας;

Θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που ό, τι και αν συμβεί, ακόμη και αν διαφωνούν κάθετα με κάτι που γίνεται, καταφέρνουν όχι να προσεγγίσουν θεωρητικά το θέμα, αλλά να κατανοήσουν σε βάθος τη δύναμη της διαφοράς και λόγω αυτού να παραμείνουν πιο ήρεμοι σε μια κατά τα άλλα δύσκολη κατάσταση.


Κοίτα, δεν είναι και ότι δεν το καταλαβαίνω καθόλου.
Μου αρέσει το μπλε, σου αρέσει το κόκκινο.
Βλέπω κωμωδίες, βλέπεις θρίλερ, οκ, το δέχομαι!

Σε απλά καθημερινά πράγματα είναι εύκολο να μη σε νοιάζει.
Όσο το περιεχόμενο όμως σοβαρεύει, τόσο η αντίδραση στο διαφορετικό σε δοκιμάζει..

Κάποιος είναι ακροδεξιός.. Άλλος μηδενιστής.. Άλλος ρατσιστής.. Άλλος θεωρεί το κέρατο μαγκιά.. Και κάποιος άλλος το κουτσομπολιό διασκέδαση! Ναι, δικαίωμά του, ναι έπαιξαν πολλά ρόλο, αλλά αν πω ότι μέσα από την ψυχή μου μπορώ να δεχτώ απόλυτα διαφορετικότητες που σχετίζονται με την ποιότητα και την ηθική του ανθρώπου, θα πω ψέμματα.
Σίγουρα κάπου εδώ αναρωτιέσαι ποιος μου έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό να τα δεχτώ όλα αυτά και γιατί το κάνω καν θέμα και δε συνεχίζω τη ζωούλα μου.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι, ο λόγος είναι ότι πολύς κόσμος καταφέρνει, ενώ είναι άκρως αντίθετος σε θεμελιώδεις για τη ζωή απόψεις, να κάνει παρέα. Να συναναστρέφεται, να έρχεται κοντά.
Συνήθως καταλήγει να τσακώνεται και είτε να τα ξαναβρίσκει, ανάλογα με το πόσο είναι διατεθειμένος να συμβιβαστεί, είτε να χωρίσει τους δρόμους του, όπως μου φαίνεται λογικό εξαρχής.
Αλλά το γεγονός ότι όντως τόσο διαφορετικοί άνθρωποι συνυπάρχουν, τι να σου πω, με ζορίζει.

Να σου θυμίσω ότι το ποστ ξεκίνησε με εμένα να παραδέχομαι ότι αυτό είναι ελάττωμα και όχι κατόρθωμα.

Αλλά αυτό που εν τέλει με τρελαίνει, με βγάζει από τα ρούχα μου και με κάνει να μη θέλω να συναναστραφώ με άνθρωπο για το υπόλοιπο της ζωής μου (ώ, άκρα υπερβολή!) είναι το φαινόμενο του τα ίδια λέμε, άλλα εννοούμε.
Αυτό και αν είναι μελανό σημείο.

Το να μιλάς με κάποιον, να λέτε ακριβώς τα ίδια πράγματα, να νομίζεις ότι ουάου, βρήκες ένα άλλο ανθρώπινο ον που αντιλαμβάνεται έστω κάποια βασικά σημεία κοινά με σένα, να μεταφράζεις τα λόγια του βάσει της δικής σου λογικης (εγωκεντρισμός αθάνατος) και όταν έρχεται η κακόμοιρη ώρα της πράξης, να μένεις μ*****. Να μη ξέρεις τι σου ήρθε, πώς, από που, τι σκατά συνέβη.

Αυτό που λες μου μπλοκάρει το σύστημα. Μου καίει εγκεφαλικά.
Είμαι υπερβολικά ανώριμη για να το χωνέψω βρε παιδί μου, πως το λένε.

Γιατί δε σου μιλάω για συζητήσεις φιλοσοφικές, που προφανώς είναι υποκειμενική η όποια απόδοση.

Σου μιλάω για συγκεκριμένες προτάσεις που λες δε μπορεί, πόσο να μη κατάλαβα καλά!
Θέλεις και κανά παράδειγμα γιατί έχεις τρελή αγωνία με το τι εννοεί πάλι αυτή η σάικο μπλόγκερ;
Πρώτο και καλύτερο: "Σ'αγαπάω"... εδώ κλαίνε μανούλες!
Δεύτερο και εξίσου κορυφαίο: "Σιχαίνομαι τα ψέμματα".. εδώ δακρύζουν και πατεράδες!
Τρίτο, τέταρτο και εκτείνεται εις άπειρον, οτιδήποτε το έχεις αρκετά ορισμένο μέσα σου και δε διανοείσαι πως μπορεί να παραφραστεί.

  • Θα βρεθούμε στις 5μμ
  • Ακούω τα πάντα από μουσική
  • Θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο
  • Τα λέμε σύντομα
  • Μου αρέσεις
  • Σε έχω σαν αδερφό μου
  • Δε μου αρέσει το ξεκατίνιασμα
  • Τρώω λαχανικά
  • Αγαπάω τη γυμναστική
  • Πιστεύω στο Θεό

Ό,τι μα ότι και αν συμπληρώσεις παραπάνω, μπορεί να συναντήσεις ανθρώπους που θα στο πούνε εννοώντας κάτι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικό από αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Ναι, ακόμη και ως προς το τι ώρα τελικά θα συναντιόσουν.

Τι να σου πω, πες με περίεργη. Καμιά φορά προσπαθώ πολύ να καταλάβω, αλλά είναι και φορές που μου έρχεται να πετάξω κανά παπούτσι στο κεφάλι του άλλου.
Δεν μου αρέσει το ότι η κοινή λογική είναι απλά ένα αποκύημα της φαντασίας μου.
Γιατί έχει τόσο νόημα μέσα μου, που δε καταλαβαίνω γιατί δεν έχει και για τους άλλους.

Όσο μιλάω βλέπεις πόσο βαθύτατα δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους γύρω μου.
Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι πολλές φορές, όταν οι διαφορές στην αντίληψη είναι τόσο θεμελιώδεις, καταλήγω να μη με νοιάζει καν.

Σίγουρα ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν όλοι επικοινωνούσαμε πριν καλά καλά μιλήσουμε, αλλά σίγουρα θα ήταν και πιο υποφερτός και διασκεδαστικός αν μπορούσαμε με πολύ περισσότερους ανθρώπους να μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε μέσα μας χωρίς να μας απασχολεί το αν και πως και τι θα καταλάβουν.

Καλή η διαφορετικότητα, αρκεί να βρούμε τρόπο να μας ενώνει αντί να μας χωρίζει... και μέχρι τώρα, δεν βλέπω ιδιαίτερη πρόοδο.


Continue Reading...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Αγαπητέ μου αναγνώστη..!

  



Πολλοί από εσάς δεν το γνωρίζετε, και είναι απολύτως φυσιολογικό.
Αυτό το μπλογκ μου κάνει παρέα από τα χρόνια του γυμνασίου μου ακόμη.
Τότε που ένας ναυαγοσώστης από την waterland, τον οποίο ζάλιζα σαν παιδί μου είχε
πει ότι έχει δικό του μπλογκ.

Επειδή λοιπόν από όταν έμαθα να γράφω γενικότερα, έγραφα πάντοτε σκέψεις ειδικότερα, μου
είχε φανεί τέλεια ιδέα το να μπορώ να το κάνω και σε ψηφιακή μορφή (αγαπώ να γράφω στο λαπτοπ,
έχει κάτι το.... ναι, αμερι-κλα-νικο) και με την πιθανότητα ειδικά κάποια στιγμή να μπορώ όλο
αυτό να το μοιραστώ.

Δεν ήξερα βέβαια και ακόμη δεν ξέρω τι είναι αυτό το "αυτό" που μοιράζομαι, ποιο ακριβώς είναι
αυτό το περιεχόμενο και γιατί κάποιος να θελήσει να το διαβάσει. Αλλά εδώ είναι και το πιο οξύμωρο... Δεν κατάφερε να με απασχολήσει ποτέ αρκετά ώστε να σκεφτώ να τροποποιήσω κάτι
έστω και στο ελάχιστο.

Παρ' όλο που πλέον υπάρχουν αναγνώστες σαν εσένα που με διαβάζουν, συνεχίζω να γράφω
με τον ίδιο αυθορμητισμό που έγραφα τότε, να στέκομαι ευάλωτη πίσω από ένα πληκτρολόγιο
σαν να μη πρόκειται να με διαβάσει κανείς.
Νομίζω ότι καταβάθως αυτό ακριβώς είναι που ελπίζω να βρεις σε αυτό το μπλογκ.

Κομμάτια του εαυτού σου που αρνείσαι, που νιώθεις περίεργα να παραδεχτείς μπροστά σε άλλους.
Ερωτήματα που σε ταλαιπωρούν και φοβάσαι πως είσαι ο μόνος που τα έχει.

Νομίζω πως πέρα από την ανάγκη μου να εξωτερικεύω αυτά που αισθάνομαι και σκέφτομαι, 
κυριαρχεί η ανάγκη να μην είμαι μόνη σε αυτούς μου τους προβληματισμούς.
Τους αφήνω λοιπόν εκεί έξω, με την κρυφή ελπίδα ότι θα ταυτιστείς, θα νιώσεις όμορφα, λιγότερο
μόνος διαβάζοντάς τους. (πετυχαίνει άραγε ή τζάμπα ελπίζω;!)

Αν αναρωτιέσαι τι έπαθε αυτή τώρα και μας τα λέει αυτά, δεν έχω πολύ συγκεκριμένη απάντηση.
Όπως έχεις καταλάβει δε με ενδιαφέρει να έχουν απόλυτη λογική και επιχειρηματολογία τα όσα γράφονται εδώ. Για αυτό και είναι απλά σκέψεις, τίποτε παραπάνω.

Απλά κάποιες φορές, όταν βλέπω πόσοι άνθρωποι διαβάζουν πλέον τα όσα γράφω, θα ήθελα να μπορώ να τους πω ένα ευχαριστώ στον καθένα ξεχωριστά.
Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και χαρά που είσαι εκεί που είσαι, στη ζωή που έχεις και ξεκλέβεις
λίγο χρόνο για να κάνουμε παρέα.

Μάλλον λοιπόν καταλήγουμε σε αυτό.

Θέλω να σου πω ευχαριστώ, γιατί παρ' όλο που θα συνέχιζα να γράφω και χωρίς ούτε έναν αναγνώστη, το ότι πλέον υπάρχεις με κάνει να νιώθω ακόμη πιο όμορφα και να θέλω να είμαι
πιο δημιουργική. Άλλωστε, μια πραγματική ανθρώπινη σχέση σε κάνει καλύτερο. Οπότε, τι σημασία έχει που δεν γνωριζόμαστε;!


Continue Reading...

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Χαρίζονται ευθύνες..!





Αν δεν έχεις γνωρίσει ακόμη άνθρωπο που για ό,τι συμβαίνει στη ζωή του παίρνει όλη την ευθύνη
πάνω του, δε ξέρεις τι χάνεις.
Θα μου πεις τι σου λέω τώρα, εδώ δε ξέρουμε ποιον να πρωτοκατηγορήσουμε. Τον αγενή εργαζόμενο, τον υπερόπτη εργοδότη, τον σύντροφο με έλλειψη κατανόησης, τον φίλο που δε προσφέρει αρκετά, την οικογένεια που έχει τάσεις ελέγχου;!
Τι ευθύνες και κουραφέξαλα!

Κι όμως, κι όμως. Άκου με που σου λέω. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι.
Που όταν κάποιος τους μιλάει άσχημα, αναρωτιούνται τι έκαναν για να πυροδοτήσουν μια τέτοια αντίδραση. Που όταν τους επιπλήττει ο εργοδότης τους, κάνουν ανασκόπηση σε όλη την πορεία τους
για να εντοπίσουν που έκαναν λάθος. Που όταν ο φίλος τους φέρεται εγωκεντρικά, σκέφτονται τι θα μπορούσαν να έχουν κάνει οι ίδιοι για να τον κάνουν να δει αλλιώς τα πράγματα. Ακόμη και που όταν μια σχέση πάει στραβά, ένας σύντροφος τους λέει ψέμματα, πάλι σκέφτονται με όση φαιά ουσία τους επιτρέπει η συναισθηματική τους κατάσταση να βρουν σε πόσα σημεία έχουν φταίξει.
Γιατί έχουν φταίξει σίγουρα.
Αυτοί οι άνθρωποι φταίνε πάντα. Σε όλα και στο μεγαλύτερο, αν όχι σε όλο το ποσοστό.


Αν γνωρίσεις έναν τέτοιο, θα καλομάθεις εύκολα, σε προειδοποιώ.
Αν καταλάβεις πως λειτουργεί, θα είσαι σε πλεονεκτική θέση απέναντί του.
Αν θελήσεις να τον εκμεταλευτείς, πιθανότατα δε θα χρειαστεί να προσπαθήσεις καν.
Γιατί;
Μα γιατί κάνει όλη τη δουλειά μόνος του!
Θα έλεγε κανείς πως ενώ συμβιώνει με τα άλλα όντα, στην πραγματικότητα ζει ολοφάνερα
σε έναν δικό του πλανήτη, στον οποίο με την πιο ηλίθια εκδοχή του εγωκεντρισμού, όλα έχουν
να κάνουν με αυτόν. Και τις ευθύνες του. Και όσα έχει κάνει. Ή όσα δεν έχει κάνει ακόμη και 
γιατί δε τα έχει κάνει. Ή όσα θα μπορούσε να έχει κάνει ήδη έχοντας κάνει αυτά που τελικά δεν έκανε.

Θα τον δεις πολλές φορές να μιλάει μόνος του, ή να χάνεται το βλέμμα του στο άπειρο όταν είστε
μαζί. Μη νομίζεις ότι δε σου δίνει σημασία. Απλά ο εαυτός του και οι ευθύνες του είναι σημαντικότερες. Αλλά αυτό είναι το μόνο στο οποίο δε φταίει.
Μα πως γίνεται να φταίει που θέλει να γίνει καλύτερος;
Αν δεν γίνει ο ίδιος καλύτερος πως θα μπορέσει να είναι σωστός απέναντι στους άλλους;
Κατάλαβες;
Καταβάθως τα κάνει όλα για τους άλλους.
Δεν είναι τόσο εαυτούλης.
Ή τουλάχιστον έτσι λέει στους εσωτερικούς του μονολόγους, αν θέλουμε τον πιστεύουμε.

Πάντως ναι, μπορείς άνετα να τον εκμεταλευτείς, να σπάσεις πλάκα, να περάσεις καλά, να κάνεις ό,τι θέλεις για την ακρίβεια.
Δε μπορεί να το ξέχασες. Είπαμε, για όλα φταίει αυτός.
Οπότε χαλάρωσε και απόλαυσέ το.

Αν γνωρίσεις έναν τέτοιον άνθρωπο, να θυμάσαι πως ό,τι και αν του κάνεις δε θα σε κατηγορήσει
ποτέ περισσότερο από τον εαυτό του.
Είσαι ασφαλής.


Αν πάλι για κάποιον περίεργο λόγο βρεις τρόπο να το εκτιμήσεις όλο αυτό, να δεις
τη μαγεία που μπορεί να αναδειχτεί μέσα από όχι έναν, αλλά δύο ανθρώπους που προσπαθούν όντως να γίνουν καλύτεροι και που πράγματι από καρδιάς αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους..

Αν καταφέρεις να βρεις ένα μέτρο, μια ισορροπία.. Αν μπορέσεις να τον πείσεις να μοιραστείτε αυτό το φορτίο και αν πραγματικά το αποδεχτεί... 
Φαντάζεσαι τι μπορεί να συμβεί;;;

Εγώ πάντως δεν έχω την παραμικρή ιδέα.

Continue Reading...

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Λίγη σκληρή αγάπη!






Αν νομίζεις ότι πρόκειται να είσαι ποτέ πιο ευτυχισμένος από ό,τι είσαι σήμερα, επίτρεψέ μου να σου πω πόσο λάθος κάνεις.
Αν σήμερα, εδώ που είσαι, με αυτά που έχεις, όταν αναλογίζεσαι τα όσα έχεις ζήσει, δε μπορείς να αισθανθείς ευγνωμοσύνη..
Αν δε βλέπεις ήδη το πόσο όμορφα είναι όλα, αν δε το νιώθεις σήμερα καλέ μου.. δε θα το νιώσεις ποτέ.

Ο άνθρωπος που είσαι σήμερα, είναι όσο ευτυχισμένος θα είναι πάντα. Για να γίνεις πιο ευτυχισμένος πρέπει, μάντεψε, να γίνεις κάποιος άλλος.

Δε γίνεται να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ρουτίνες (σε όλα τα επίπεδα).

Οπότε, λυπάμαι που σου το χαλάω μεν, χαίρομαι που είναι κάτι ρευστό δε.
Από τη μια μεριά, αν δεν είσαι καλά σήμερα και συνεχίσεις να ζεις όπως ζεις πιθανότατα δε θα είσαι καλά ποτέ, από την άλλη όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις και αλλάξεις το οτιδήποτε (βλ. Ψάρια στον αφρό από Πιντέρη, ή αλλιώς και το φαινόμενο της πεταλούδας) τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να νιώσεις καλύτερα ή έστω διαφορετικά. Κάτι είναι και αυτό για αρχή.

Κάθε φορά που παραπονιέμαι επί μεγάλο χρονικό διάστημα για κάτι, αρχίζω με κάθε μου πρόταση να ακούω ουσιαστικά το πόσο δεν αλλάζω, πόσο στάσιμη μένω. Γιατί να μπορώ να παραπονιέμαι επί χρόνια για κάτι που υφίσταται; Ή συμβιβάσου κορίτσι μου ή άλλαξέ το το ρημάδι.
Πιο απλά δε γίνεται να ειπωθούν τα πράγματα.

Χωρίζουν οικογένειες, άνθρωποι αλλάζουν ημισφαίρια, κόσμος αρρωσταίνει, πεθαίνει, γεννιέται κάθε μέρα.
Δε θέλω να αναιρέσω ή να μειώσω την μοναδικότητα σου, αλλά 
ο περισσότερος κόσμος δε δίνει δεκάρα για σένα.

Ξεκίνα να δίνεις εσύ and fucking do something!

Με σκληρή αγάπη, η ηλεκτρονική αλλά πραγματική σου φίλη!
Continue Reading...

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Πόσο αξίζει αυτή η στιγμή για σένα;





Δε μπορείς να ξέρεις πάντα πόσο αξίζουν οι στιγμές.
Το ξέρω πως θα το θελες, μα λυπάμαι, δε μπορείς.

Δε μπορείς να ξέρεις αν αυτό που έρχεται αξίζει, ούτε αν αυτό που ζεις
θα αποτελέσει μία από τις ουσιαστικότερες αναμνήσεις σου.
Δε μπορείς να είσαι σίγουρος αν η ευτυχία θα κρατήσει,
αν ο έρωτας θα μείνει ζωντανός.
Αν η φίλη που σε αγκαλιάζει θα το κάνει και αύριο.
Αν τα χρήματα που παίρνεις στα χέρια σου είναι όντως αυτό που ζητάς.
Είναι απλά στιγμές. Και δε ξέρεις που θα σε οδηγήσουν όσο καλά
και αν το σχεδιάσεις.


Το μόνο που ξέρεις είναι ότι είναι επιλογή σου.
Και αν δε το ξέρεις μάθε το.

Είναι στο χέρι σου το πόσο αξίζει μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα γέλιο.
Είναι σχετικά υποκειμενικό το πόσο αξίζουν οι 2, οι 3 χιλιάδες ευρώ.
Σε όλα οφείλεις να αναρωτιέσαι "σε σχέση με τι"..
Σε όλα οφείλεις να αφουγκράζεσαι τα βαθύτερα ένστικτά σου.

Δε θα συμφωνούνε πάντα με την κοινή λογική.
Θα σε κάνουν πάντα όμως να αισθάνεσαι πλήρης, αληθινός, γνήσιος.

Θα είναι η δύναμη που με τόση ορμή θα πηγάζει από μέσα σου
και θα σε κάνει να αντέχεις στα δύσκολα και να διαπρέπεις στα εύκολα.
Να γελάς στις αναποδιές και να βαριέσαι καμιά φορά όταν όλα πάνε τζάμι.
Θα σε κάνει να ξέρεις τι θέλεις ακόμη πριν καλά καλά μάθεις το γιατί.

Και ίσως καταλάβεις κάποτε ότι το τι, το γιατί και οι λοιπές επεξηγήσεις πολλές
φορές περισσεύουν. Η σκέψη καμιά φορά ισοδυναμεί με χρόνο. Πολύτιμο χρόνο
που σου κλέβει τη στιγμή.

Και όταν και αν βρεις μια σχετική ισορροπία ανάμεσα σε όλα αυτά, όταν μάθεις
να ακροβατείς, θα δεις ότι σιγά σιγά γίνεται ευκολότερο.
Θα δεις ότι η λεπτή εκείνη κλωστούλα από την οποία έπεφτες ανά μισό βήμα στο κενό,
σιγά σιγά μοιάζει να γίνεται σχοινί, και το σχοινί περβάζι και στο τέλος η γη ολόκληρη
είναι στα πόδια σου και δε μπορείς να πέσεις πια.

Μέχρι να νιώσεις την ανάγκη να αλλάξεις πλανήτη τουλάχιστον!
Ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα σου πω ότι δε μπορείς; 
Continue Reading...

Followers