Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Πότε θα πάψεις να δικαιολογείς την απραξία σου;




Βρίσκουμε πολλές δικαιολογίες για να τα παρατήσουμε.
Και εγώ και εσύ και όλοι μας.
Αν είχαμε καταγεγραμμένα κάπου τα πράγματα που έχουμε 
πει στον εαυτό μας και στους άλλους στο παρελθόν για να αποφύγουμε 
να κάνουμε κάτι, πιστεύω θα μέναμε  αποσβολωμένοι από την μαεστρία και την τέχνη με την οποία διαχειριστήκαμε
τις δικαιολογίες μας με τρόπο ώστε να γίνουν πιστευτές από εμάς τους ίδιους.



Θα έλεγε κανείς ότι αν αξιοποιούσαμε αλλιώς αυτή τη 
φαιά ουσία, ίσως να είχαμε διεκπεραιώσει ήδη αυτό το 
οποίο αποφεύγαμε. Το θέμα δεν είναι όμως αυτό.


Το να προσπαθείς να αποφύγεις αγγαρείες ή πράγματα 
που θεωρείς ότι "πρέπει" να γίνουν, νομίζω είναι κατανοητό 
από τους περισσότερους. 
Άλλες είναι οι δικαιολογίες που με τρελαίνουν, με ζορίζουν, 
μου γυρίζουν το μυαλό. Και μου το γυρίζουν γιατί εκτός από 
όσους τις δημιουργούν άθελά τους, υπάρχουν και άλλοι τόσοι,
μαζί και γω, που ενώ καταλαβαίνουμε τι κάνουμε δυσκολευόμαστε κομμάτι να βρούμε την έξοδο κινδύνου. 

                              Ή να τη δημιουργήσουμε.

Δεν έχω γνωρίσει κανέναν άνθρωπο που να μην έχει όνειρα.
Είτε αυτό είναι το να ρεμαλιάζει μια ζωή, να κάνει οικογένεια, 
να βρει έναν σωστό σύντροφο, είτε είναι το να γίνει ο πιο επιτυχημένος παγκοσμίως στον κλάδο του, ο καθένας έχει 
κάτι που θεωρεί ιδανικό, έστω μια ψυχική κατάσταση που 
θεωρεί ιδανική και θα ήθελε να την έχει.


Ακριβώς αυτό το θα λοιπόν είναι που μας τα χαλάει όλα.


Τι χωρίζει λοιπόν ένα "θα ήθελα" από ένα "θέλω" τόσο δυνατό που γίνεται "πρέπει";

Τι χωρίζει ένα "θα μου άρεσε να" από ένα "πρόκειται να" ;
Υπάρχουν πολλές απαντήσεις, πολλές κοινοτοπίες και πολλά τετριμμένα. 


Το ζουμί όμως είναι ένα:

Τι είσαι, καλέ μου άνθρωπε, διατεθειμένος να θυσιάσεις 
ώστε να πετύχεις αυτό που θέλεις;
Πόσο πράγματι επιθυμείς αυτό που ισχυρίζεσαι ότι είναι το 
όνειρό σου, ώστε να κάνεις  κάτι για αυτό;

Στο κομμάτι αυτό έρχονται οι απαντήσεις του στυλ: 
"φυσικά και θα ήθελα να έχω ένα φυσιολογικό βάρος. Είναι δυνατόν να το ρωτάς; Αλλά δεν μπορώ με τίποτα να θυσιάσω
το να τρώω γλυκό κάθε μέρα", 

"Λες να μη θέλω να πετύχω στη δουλειά μου; Δεν γίνεται!
Δεν μπορώ να θυσιάσω την προσωπική μου ζωή στον βωμό της δουλείας"                                               και άλλες παρόμοιες.


Δε θα πω ότι δεν είναι δύσκολο. 


Αν ήταν εύκολο θα το έκαναν όλοι.

Ούτε θα σου πω ότι δε σε καταλαβαίνω. Θα ήταν ψέμα.
Θα σου πω απλά πως είναι πολύ, μα πάρα πολύ κρίμα, 
αν και εσύ ο ίδιος πέφτεις θύμα της μεροληπτικής σου 
αντίληψης, τουλάχιστον να μη κάνεις ένα βήμα πίσω
και να το αναγνωρίσεις.

Γιατί αν εγώ με το λίγο που μου κόβει βρίσκω λογικά 
σφάλματα σε 9 από τις 10 τέτοιου τύπου δικαιολογίες, 
είναι τουλάχιστον βέβαιο ότι μπορείς να το κάνεις και εσύ.





Ποια είναι λοιπόν τα "σφάλματα" που εντοπίζω εγώ σε αυτό το σκεπτικό:

Αρχικά, πολύς κόσμος όταν θέλει να πετύχει κάτι το 
οποίο απαιτεί θυσίες, όταν αναφέρεται στο τι θα πρέπει
να θυσιάσει υπερβάλλει κατά πολύ και συνήθως χωρίς 
πραγματικά ευσταθή επιχειρήματα. 
Για να είσαι σχετικά σίγουρος, θα πρέπει
αρχικά να έχεις κάνει μια τουλάχιστον επαρκή έρευνα


Αν δεν την κάνεις για το όνειρό σου, για τι αξίζει να την κάνεις τελοσπάντων;

Υπάρχουν για τόσα πράγματα που θεωρείς αδύνατα 
άνθρωποι που έχουν ήδη βρει λύσεις, που αν δε μπεις στη διαδικασία έστω να βρεις τι υπάρχει εκεί έξω ώστε
να εμπνευστείς και εσύ ο ίδιος, με συγχωρείς αλλά δεν έχεις δικαίωμα στη γκρίνια (μόνο στην τεμπελιά, βλ. ομώνυμο βιβλίο).

Αν πάλι έχεις ψαχτεί και έχεις βρει όντως ότι είναι τόσο 
δύσκολο αυτό που θέλεις, και πάλι η υπόθεση για το πόσο
στραβά μπορεί να πάει παραμένει ακριβώς αυτό, μια υπόθεση
Μια φανταστική ιστορία, που καμία σχέση δεν έχει με μια πραγματικότητα που δεν έχει δομηθεί ακόμη (εκτός αν έχεις άκρες με τις καμπυλώσεις του χρόνου, κάνεις τρελά κόλπα και τα κρατάς για την πάρτη σου!)
και η οποία είναι για τον  καθένα τόσο μα τόσο μοναδική που αφενός απλά δε μπορείς να ξέρεις -χώνεψέ το- και αφετέρου 
εφόσον είναι ακριβώς αυτό, μια φανταστική ιστορία, γιατί να
μη την φτιάξεις όμορφη στο μυαλό σου;


Επίσης κάτι άλλο που με στραβώνει πολύ και θα το λήξω εδώ το ποστ πριν γίνει νουβέλα, είναι ακριβώς αυτή καθ αυτή η έννοια της θυσίας.


Έχω την εντύπωση πως και μόνο που λέμε φωναχτά την λέξη θυσία, το σώμα μας
παίρνει μια αμυντική στάση, ο οργανισμός μας βρίσκεται σε επιφυλακή.

Εμένα τουλάχιστον αν ξεκινήσει κάποιος να μου προμοτάρει
το οτιδήποτε με τη φράση "Λοιπόν, άκου τώρα πόσα θα 
χρειαστεί να θυσιάσεις..", τι να σου πω, δε θα μπορούσαν να υπάρξουν λιγότερες πιθανότητες να τον ακούσω.

Πιστεύεις ότι διαφέρεις από αυτό; Πιστεύεις ότι σκεπτόμενος
όσα θα χρειαστεί να θυσιάσεις είναι δυνατόν να πείσεις 
συνειδητό και υποσυνείδητο ότι κάτι καλό έρχεται;
Άσε που αν ισχύει όντως αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή το υποσυνείδητο μεταφράζει εικόνες και όχι λέξεις, 
το έχεις στείλει κυριολεκτικά στο διάολο.

Δηλαδή έχουμε δύο άκρα. 
Εδώ που είσαι_________________________________
_______________________________ και εκεί που θέλεις να πας.


Εδώ που είσαι δε παλεύεται και πολύ η κατάσταση .
________________________________________________
________________________________________________

Εκεί που θέλεις να πας είναι η ευτυχία προσωποποιημένη.
Πες μου τώρα, πραγματικά.. Που είναι πιο λογικό να εστιάζεις 
την προσοχή σου;

Και πέραν αυτού, νομίζω ότι αυτό που μας δυσκολεύει περισσότερο από όλα είναι το να πιστέψουμε πραγματικά 
ότι θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε.

Αν πίστευες ότι σίγουρα θα είσαι ένας από του πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου αρκεί για τα επόμενα Χ χρόνια να
δουλέψεις σαν το σκυλί και ναι, να θυσιάσεις και την προσωπική
σου ζωή (δεν είναι απαραίτητο, αλλά ας παίξω με τους κανόνες σου), δε θα το έκανες;

Αν ήξερες ότι θα αποκτήσεις το σώμα των ονείρων σου και τρώγοντας και χωρίς να ζεις μέσα σε ένα γυμναστήριο, 
δε θα ήσουν διατεθειμένος να ενημερωθείς και να τροποποιήσεις
κάποιες συνήθειες;

Και αντίστροφα, αν ήσουν σίγουρος ότι σε 10 χρόνια θα πεθάνεις από καρκίνο ή έμφραγμα δε άξιζε να κόψεις το τσιγάρο;

Αν ήξερες ότι θα χρειάζεται να βαράς ενέσεις γιατί θα γίνεις διαβητικός, δε θα προσπαθούσες να αλλάξεις διατροφικές συνήθειες;


                                    Κατάλαβες τι εννοώ;

Δε δεσμευόμαστε αρκετά, δεν πιστεύουμε οι ίδιοι στα όνειρά μας. Δεν έχουμε πίστη.
Δεν σκεφτόμαστε το τι μπορούμε να έχουμε αλλά το τι έχουμε ήδη.
Μάντεψε. Αυτό που έχεις ήδη δεν είναι αρκετό.
Και πως το ξέρω;             






                                                                                                                                                                                 Διάβασες μέχρι εδώ..
Continue Reading...

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Σου αξίζει κάτι καλύτερο. Το ξέρεις, έτσι;






Νιώθω τυχερή.
Νιώθω τυχερή γιατί ξέρω πως όπου και αν είμαι, ό, τι και αν κάνω
δε μπορώ παρά να αναγνωρίζω ότι θα μπορούσα σίγουρα να είμαι και καλύτερα.
Όχι, δε νιώθω άσχημα γι' αυτό. Και ναι, με παίρνει κάποιες φορές από κάτω.
Αλλά δε θα άλλαζα με τίποτα την επίγνωση του ότι πάντα υπάρχουν και καλύτερα.

Γιατί απ' ότι έχω καταλάβει, παρά το ότι είμαστε είδος αχάριστο, συχνά πολλοί αναγνωρίζουν 
ότι έχουν περισσότερα από κάποιους άλλους. Πολλές φορές ακούω "δόξα το Θεό" και
άλλες εκφράσεις που φανερώνουν ευγνωμοσύνη.
Δεν ξέρω αν είναι αληθινές ή τις λέμε από συνήθεια. Πάντως λέγονται.
Και είναι σημαντικό, σαφώς, να αναγνωρίζεις που έχεις φτάσει, τα έχουμε ξαναπεί αυτά.
Πόσους όμως ακούς να αναγνωρίζουν ότι θα μπορούσαν να τα πάνε πολύ καλύτερα;
Όχι να εύχονται, όχι να ονειρεύονται. Όχι απλά να ελπίζουν.


Να ξέρουν.


Δυστυχώς γνωρίζω πολύ κόσμο, ακόμη και άτομα του δικού μου ηλικιακού φάσματος, 
που θα μπορούσε να πει κανείς πως έχουν παραιτηθεί πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας.
Δεν καταλαβαίνω.
Δε μπορώ να δεχτώ πως πράγματι αρκούνται σε αυτό που έχουν, σε μια ρουτίνα γεμάτη
υποχωρήσεις και συμβιβασμούς με μηδαμινές προοπτικές.
Δυσκολεύομαι να χωνέψω ότι οι ψεύτικες φιλίες και σχέσεις τους γεμίζουν.

Ότι δεν αναγνωρίζουν το που βρίσκονται. Ότι μπορούν και καλύτερα.



Αντ' αυτού, παίρνουν αυτό που πιστεύουν ότι τους αξίζει.

Και σε μια εποχή όπου τα συμπλέγματα κατωτερότητας, οι ανασφάλειες, η χαμηλή αυτοεκτίμηση,
τα ψυχοσωματικά και χίλια δυο άλλα, κυριαρχούν, εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει
πως αυτό το κάτι έχει αρκετά περιορισμένο φάσμα.

Τι να σου πω, πολλές φορές το αγνοώ, παύει να με νοιάζει.
Έχω να ασχοληθώ και με τα δικά μου συμπλέγματα άλλωστε.

Αλλά είναι και φορές που πραγματικά με καταθλίβει, με μελαγχολεί.
Θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο με περισσότερες φιλοδοξίες, περισσότερο ενθουσιασμό,
περισσότερη θετική ενέργεια.

Είναι τόσο λίγοι οι άνθρωποι που έχουν φιλοδοξίες αλλά μπορούν να παραμείνουν πραγματικά
μετριόφρονες και ηθικοί.
Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Continue Reading...

Followers