Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Happy b-day to me..!

Share it Please






Πόσο περίεργο πράγμα αυτή η ηλικία. Όταν τη διανύεις νιώθεις ότι ξέρεις τα πάντα και μόλις την περάσεις αναρωτιέσαι με την άγνοια που είχες. Με θυμάμαι να καταλήγω συστηματικά στο ίδιο συμπέρασμα, κάθε χρονιά, από το δημοτικό ακόμη.
Ίσως το μόνο κομμάτι που έχει αλλάξει δραματικά να είναι το πρώτο σκέλος.
Πλέον όχι απλά δε νιώθω ότι ξέρω τα πάντα, αλλά κάθε χρονιά που περνάει ανακαλύπτω εκατοντάδες πράγματα που θέλω να μάθω.



Βέβαια, αναπτύσσεται μια άλλου επιπέδου σιγουριά, αυτή της κρίσης, της εμπιστοσύνης στον εαυτό μου και την αντίληψή μου. Αλλά και πάλι, πιστέψτε με, ούτε για το ότι υπάρχω δεν είμαι 100% σίγουρη. Τι να πω, ίσως η απόλυτη σιγουριά δε μου πάει σαν άνθρωπο.
Θυμάμαι πάντως τον εαυτό μου στο γυμνάσιο, ή πιο πρόσφατα στο λύκειο... για να μη πω πως ακόμη και από τον φοιτητικό μου εαυτό απέχω ήδη.. και αντιλαμβάνομαι πως όντως τα χρόνια περνάνε, όχι μόνο ημερολογιακά. Και από την άλλη, είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω σαν να μη πέρασε μια μέρα από τότε.



Ένα χάδι από τους γονείς μου, ένα πείραγμα από τη φίλη μου, μια μπουκιά από ένα αγαπημένο φαγητό, ένα τραγούδι, οι μυρωδιές.. ακόμη και μια βρισιά που μου θυμίζει κάτι που με πλήγωσε στο παρελθόν ή ένας τσακωμός που μοιάζει να έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές.. όλα είναι σε θέση να με κάνουν να νιώσω και πάλι παιδί. Η Ρίτα του δημοτικού. Το στρουμπουλό γεμάτο ανασφάλειες κοριτσάκι... Που έγινε η Δήμητρα- Ρίτα του γυμνασίου λυκείου, ανακαλύπτοντας τις γυναικείες πτυχές του εαυτού της, που νόμιζε ότι ο έρωτας και οι φιλίες κρατάνε για πάντα...  Για να καταλήξει στη Δήμητρα του σήμερα περίπου, η οποία δε περιμένει τίποτα από κανέναν, αλλά με μια θετική χροιά στην κατά τα άλλη μίζερη αυτή πρόταση..



Ίσως ακούγεται απαισιόδοξο, αλλά αν ένα μάθημα μπορώ να συγκρατήσω από το σήμερα, είναι πως μπροστά δε μας πάνε οι άλλοι, αλλά η πίστη που έχουμε κυρίως στον εαυτό μας.
Το να μη περιμένεις τίποτα από κανέναν σημαίνει ταυτόχρονα ότι είσαι σε θέση να δεχτείς τα πάντα από τους πάντες. Αφήνει τις επιλογές σου ανοιχτές και σε κρατάει σε επαφή με τον εαυτό σου, σου επιτρέπει να αφουγκράζεσαι το ένστικτο.

Γιατί τελικά, οι προσδοκίες, οι ταμπέλες, η κριτική, σε τυφλώνει κάθε φορά και λίγο παραπάνω, μην επιτρέποντας σου να δεις αυτά που πραγματικά διαδραματίζονται μπροστά σου.

Δε μπορώ να φανταστώ που θα είμαι και τι θα έχω μάθει σε έναν χρόνο από τώρα, εύχομαι πάντως μέσα από την καρδιά μου να μη με αναγνωρίζω!
Χρόνια μου πολλά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers