Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Καινούριες γνωριμίες!

Share it Please




Αν είσαι άνθρωπος ενθουσιώδης και με ελπίδα στο ανθρώπινο είδος, σαν εμένα, θα έχεις βρει πολλές φορές τον εαυτό σου απογοητευμένο στο ταξίδι της σύναψης νέων σχέσεων. Θα έχει τύχει να γνωρίσεις καινούριο κόσμο, ο οποίος αισθάνθηκες ότι σε εμπνέει, ότι υπάρχει μια σύνδεση, μια κοινή γραμμή βρε αδερφέ. Ίσως να προχώρησες και στο επόμενο λογικό βήμα και να αποφάσισες να πας για έναν καφέ με κάποιον από αυτόν. 

Και ήταν ΤΕΛΕΙΑ! Η συζήτηση κυλούσε, ο άνθρωπος απέναντί σου σού ενέπνευσε εμπιστοσύνη, μοιράστηκες, μοιράστηκε, συμφωνήσατε σε τόσα σημεία, γελάσατε σε άλλα τόσα."Υπέροχα", σκέφτηκες όταν γύρισες σπίτι σημειώνοντας έναν πόντο παραπάνω στο σκορ της Ελπίδας. Ήσουν τόσο χαρούμενος που γνώρισες έναν ακόμη αξιόλογο άνθρωπο που μπορεί να σε καταλάβει, που μιλάτε την ίδια γλώσσα που βιάστηκες ακόμη και να ονειρευτείς μια ενδεχόμενη μελλοντική φιλία.
Και όπως είναι λογικό, εφόσον τόσο καταπληκτικά περάσατε, κράτησες επαφή με αυτόν και κάποια στιγμή ήρθε η ώρα και για τον δεύτερο καφέ.
Δεν ήταν όπως ο πρώτος, σκέφτηκες.. Αλλά ίσως να έτυχε, δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Κάπου στη μέση του καφέ είχατε μάθει ο ένας για τον άλλο πάνω κάτω όλους τους κεντρικούς άξονες του παρελθόντος, του παρόντος καθώς και τι σχέδια έχετε για το μέλλον.
Και μάντεψε!

Κάπου εκεί τελείωσε όλη η "πραγματική" πραγματικότητα και ήρθε η στιγμή της δημιουργίας!
Αυτή η στιγμή για την οποία τουλάχιστον εγώ ζω!
Ξέρεις μωρέ, εκεί μετά το πρώτο λεπτό περίεργης σιωπής που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις να καλύψεις άλλο χρόνο με ιστορία, με πράγματα που έχουν ρεαλιστικό υπόβαθρο, αλλά ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να υφίσταται η όποια επικοινωνία είναι, well... να υπάρξει επικοινωνία.

Ε λοιπόν δεν μπορεί να μη σου έχει τύχει, αρνούμαι να το δεχτώ. Να κάθεσαι σαν τον χάνο και να μη ξέρεις τι να πεις. Να ξεκινάς μια σκέψη και να βρίσκει σε τοίχο. Να εκφράζει ο άλλος μια δική του και να αναρωτιέσαι τι νόημα έχει τώρα αυτό που είπε. Και να τελειώνει ο δεύτερος καφές και να επιστρέφεις σπίτι σου με μια αίσθηση κενού. 
Αυτού του κενού που δημιουργείται όταν έχεις "αδειάσει" ένα κομμάτι του εαυτού σου σε κάποιον, χωρίς δυστυχώς να καταφέρεις να "γεμίσεις" τον ίδιο, ή περίπου τον ίδιο χώρο με κάτι εξίσου άξιο να τον καταλάβει- για τα δικά σου δεδομένα πάντα.
Και εκεί καμιά φορά, γιατί είσαι και συ άνθρωπος και λυγίζεις, τον γεμίζεις κάπως πρόχειρα με λίγη απογοήτευση. 
Και αναρωτιέσαι πόσο ακόμη θα χρειαστεί να αδειάσεις χωρίς λόγο και ως πότε θα ενθουσιάζεσαι σα μικρό παιδί πρωτού πραγματικά ανακαλύψεις τον άλλο.

Στον αντίποδα όμως, αυτό ακριβώς δεν είναι που κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα; 
Να ενθουσιάζεσαι, να δίνεσαι και να δίνεις, ακόμη και αν δε πάρεις τίποτα πίσω;
Να ζεις τη στιγμή για τη στιγμή και να κρατάς ό,τι καλύτερο μπορείς;
Γιατί στην τελική δεν είναι όλα μαθηματικές πράξεις (κατά πάσα πιθανότητα είναι, αλλά δε θα τις καταλάβουμε ποτέ, so..)..

Και κάπως έτσι τινάζεσαι λίγο, έρχεσαι στα συγκαλά σου, διώχνεις όση απογοήτευση μπορείς από την όμορφη ψυχή σου και δίνεις χώρο στο καλύτερο συναίσθημα από όλα.. την ευγνωμοσύνη!

Γιατί καταβάθως ξέρεις ότι δε πειράζει, ότι έχεις ήδη όσους χρειάζεσαι, ότι δεν είναι όλοι για όλους και ότι η διαφορετικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής οπότε θα ήταν το λιγότερο μάταιο να την πολεμάς.
Και ξέρεις ότι κάθε άνθρωπος έχει κάτι να προσφέρει, κάθε άνθρωπος αξίζει, και ακριβώς το ότι δεν το αντιλαμβάνεσαι στο εύρος που θα έπρεπε είναι απόδειξη ότι δεν χρειάζεστε ο ένας στη ζωή του άλλου. And that's okay.
Δίνεις λίγο χώρο και στην ελπίδα σε αυτό το σημείο και κάπως έτσι όμορφα, ωραία και πάντα κυκλοθυμικά, επανέρχεσαι στην αρχή ακριβώς του κύκλου.
Που είναι αυτό είπαμε;!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers