Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Γενναιοδωρία = Ενοχές..;

Share it Please




"Κάποιοι λένε πως υπάρχει μια αναλογία ανάμεσα στη γενναιοδωρία και το αίσθημα ενοχής κάποιου..."

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ταινία που πήγα να δω σήμερα, and my mind was fucking blown. Το επόμενο λεπτό της μου είναι παντελώς άγνωστο.
Πρωτότυπο; Όχι. Το σκέφτηκα πρώτη φορά; Ούτε. Αλλά δεν είχε ξανάρθει στο συνειδητό αυτή η πληροφορία. 
Καλώς ήρθατε λοιπόν, περάστε, καθίστε.

Ίσως μου άρεσε η φράση γιατί με απασχολεί το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Άλλωστε, ως γνωστόν όλα είναι θέμα timing.
Ίσως να είδα το κομμάτι αλήθειας που κρύβεται μέσα της.
Ίσως απλά είναι μια badass πιασάρικη αμπελοφιλοσοφία, και όλοι ξέρουμε πόσο τις αγαπώ αυτές.
Ένας θεός ξέρει.
Το θέμα είναι ότι με άγγιξε.

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές μεγαλώνοντας, αλλά δε σου κρύβω τελευταία λίγο πιο έντονα, για το κομμάτι της προσφοράς στο συνάνθρωπο. Όχι ότι είμαι μια άκαρδη σκύλα-συνήθως- αλλά δε θεώρησα ποτέ πως δείχνω ιδιαίτερη ανάγκη να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Και χρησιμοποιώ την λέξη ανάγκη απολύτως εσκεμμένα, γιατί νομίζω πως η πράξη της προσφοράς είναι πράγματι ανάγκη για πολλούς ανθρώπους.. ίσως σε ένα μέρος να είναι και αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Δεν θυμάμαι όμως να την αισθάνθηκα ποτέ σε σημείο που πραγματικά να κουνήσω τα πόδια μου και να κάνω κάτι.
Άλλο η συμπόνια, η κατανόηση, η συμπαράσταση... άλλο το να μπορείς να είσαι ικανοποιητικός φίλος, καλός σύντροφος, υποφερτό παιδί για τους γονείς σου. Άλλο.
Από αυτούς τους ανθρώπους παίρνεις, είτε το θέλεις είτε όχι κερδίζεις κάθε μέρα.
Είναι δίκαιη η συναλλαγή. Και νομίζω πως το αν το παραδέχεσαι μικρή σημασία έχει, καθώς ο εγκέφαλος δε ξεχνά. Από όταν σε γέννησαν οι γονείς σου, σου προσφέρουν.
Από όταν άρχισες να χτίζεις φιλίες, είδες ότι όσο έδινες τόσο έπαιρνες... και αν όχι, well όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στα αχάριστα καθίκια (χολή).. Όσο επένδυες σε σχέσεις, έβλεπες ανθρώπους να σε διεκδικούν, να κάνουν πράγματα για σένα.
(ναι, σε ό,τι πω, πεις, πούμε υπάρχουν εξαιρέσεις. Just bare with me, ok?)

Θα μου πεις κάτσε, δε κρύβει ανιδιοτέλεια η αγάπη προς την οικογένειά μου; τους φίλους μου; Μα θα ήμουν εκεί για αυτούς και θα έκανα τα πάντα ακόμη και αν δεν είχαν τίποτα να μου δώσουν ως αντάλλαγμα.

Θα ήσουν όμως πράγματι; Και αν ναι, άραγε πόσο θα άντεχες να είσαι μέρος μιας τοξικής σχέσης, όποια και αν είναι αυτή. Πόσο θα επέτρεπες στον εαυτό σου να αποτελεί παράπλευρη απώλεια στη μάχη κάποιου άλλου; Ίσως αυτό να σχετίζεται πάλι με ένα άλλο κομμάτι, αυτό της αυτοεκτίμησης και των ανασφαλειών, αλλά δε θα επεκταθώ.
Έστω το ότι όντως θα τα έκανες όλα αυτά και θα ήσουν και ευτυχισμένος με την επιλογή σου.

Στη στενή λογική μου δύο είναι τα ενδεχόμενα. Είτε ανήκεις σε εκείνο το ποσοστό των ανθρώπων που πράγματι έχουν αυτήν την ικανότητα να προσφέρουν ανιδιοτελώς, πράγμα που δε ξέρω καν αν υφίσταται καθώς αμφισβητώ κατά πολύ την έννοια της ανιδιοτέλειας. Όχι με ισοπεδωτικό τρόπο, αλλά με τη λογική του ότι ακόμη και αν αυτό που παίρνεις προσφέροντας είναι μια βαθειά αίσθηση γαλήνης και ευτυχίας, χελόου; Κάτι παίρνεις. Η ανταλλαγή προιόντων και υπηρεσιών έχει νόημα άλλωστε όταν αυτό που παίρνει ο καθένας είναι σημαντικό για τον ίδιο. Ας καλωσορίσουμε και την καλή μου φίλη, την υποκειμενικότητα στην παρέα. Τι να σας προσφέρω;!

Είτε λοιπόν η συμπεριφορά σου είναι αποτέλεσμα ακριβώς του γαλουχισμού που υπέστης τόσα χρόνια και της διαρκούς επανάληψης. Σου έδιναν, έδινες, ένα ατέλειωτο αλισβερίσι. Δεν είναι εύκολο να ξεπρογραμματίσεις έναν εγκέφαλο από το να θέλει να προσφέρει σε ανθρώπους στους οποίους το έκανε επί χρόνια, για άπειρους λόγους και για τους οποίους έχει αναπτύξει συναισθήματα.
Ίσως γι αυτό να μας είναι πιο εύκολο να χαλάσουμε μια φιλία 2 χρόνων από ότι μία 15. Λέω γω τώρα.


Ας αφήσουμε όμως στην άκρη αυτού του είδους την προσφορά γιατί δεν ήταν καν το επίκεντρο της αρχικής μου σκέψης (μη ρωτήσεις τι έκταση θα είχε το άρθρο αν όντως ήταν!).
Εγώ μιλάω για την αγνή, απλή, γνήσια προσφορά. Αυτή που αν μπορούσε να μη μάθει και ποτέ κανείς ότι την έκανες, θα ήσουν ακόμη πιο ικανοποιημένος. Γιατί δε θέλεις τα εύσημα. Θέλεις, χρειάζεσαι, νιώθεις μια ορμή μέσα σου να σε ωθεί να βοηθήσεις κάποιον που δεν έχει όσα εσύ. Και να το κάνεις όχι από λύπηση, αλλά από σεβασμό και υποχρέωση προς μια ισάξια με τη δική σου ζωή που απλά δεν είχε την ίδια μοίρα, τύχη, συγκυρία, σοφία, σειρά επιλογών (βάλε ό,τι σε βολεύει) με εσένα. 
Μιλάω για τον εθελοντισμό κάθε μορφής, μιλάω για τους ανθρώπους που παλεύουν για το περιβάλλον, για όσους ξεχωρίζουν τα σκουπίδια τους πριν τα πετάξουν, όσους έχουν δουλειά και οικογένεια και όμως βρίσκουν χρόνο να μαγειρέψουν για άστεγους ανθρώπους... ανάθεμα, μιλάω για όσους παλεύουν για τα δικαιώματα των ζώων, μπορείτε να διανοηθείτε για τι επίπεδα ανθρωπιάς μιλάμε;

Για να σε προλάβω, δεν αναφέρομαι σε καμία ακραία ομάδα που προσπαθεί να επιβάλλει την ιδεολογία της με οποιονδήποτε φασιστικό τρόπο και θα ήταν κρίμα να σε απορροφήσει αυτή η σκέψη και να χάσεις το φεγγάρι που κοιτάζω αυτή τη στιγμή. Ένα τεράστιο, ολόγιομο φεγγάρι. Γεμάτο από την ομορφιά της ανθρώπινης φύσης που δε σταματά να με εκπλήσσει. 


Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι που με προβληματίζουν βαθύτατα.
Που με κάνουν να κοιτάζομαι στον καθρέφτη καμιά φορά και εκεί που τσεκάρω να δω αν απέκτησα κυτταρίτιδα ή αν ο ποπός μου ανορθώθηκε καθόλου απ τα καθίσματα, να τρώω φρίκες.
Να αναρωτιέμαι τι στο καλό έχει πάει τόσο στραβά και αντί να είμαι εκεί, είμαι εδώ.
Και αντί να βοηθάω, κάθομαι.
Και δε θυσιάζω τίποτα, ακόμη και όσα δε μου λείπουν και πολύ εδώ που τα λέμε, απλά για να προσφέρω.
Αν ήξερες πόσες φορές αναρωτιέμαι που κρύβεται αυτή η κινητήριος δύναμη.

Και μετά έρχεται αυτή η φράση, με το αίσθημα της ενοχής.
Και τι να σου πω, δε ξέρω... Θαρρώ είναι καλό τσιρότο για την ώρα.
Λέω να την εκλάβω ως εξής:

Επειδή γενικά ως επί το πλείστον είμαι ένας όσο μπορώ τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος που προσπαθώ να μη βλάπτω τους γύρω μου και επειδή τα έχω σχετικά καλά με τον εαυτό μου(;!;), μάλλον για αυτό δεν έχω αυξημένο το αίσθημα της ενοχής και επομένως την ανάγκη να προσφέρω.
Δε χρωστάω στην τελική και τίποτα σε κανέναν. Όταν και αν μπορώ, προσφέρω αυτά που μπορώ.
Ας είμαστε και λίγο ρεαλιστές.

see what i did there?!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Followers