Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Καινούριες γνωριμίες!





Αν είσαι άνθρωπος ενθουσιώδης και με ελπίδα στο ανθρώπινο είδος, σαν εμένα, θα έχεις βρει πολλές φορές τον εαυτό σου απογοητευμένο στο ταξίδι της σύναψης νέων σχέσεων. Θα έχει τύχει να γνωρίσεις καινούριο κόσμο, ο οποίος αισθάνθηκες ότι σε εμπνέει, ότι υπάρχει μια σύνδεση, μια κοινή γραμμή βρε αδερφέ. Ίσως να προχώρησες και στο επόμενο λογικό βήμα και να αποφάσισες να πας για έναν καφέ με κάποιον από αυτόν. 

Και ήταν ΤΕΛΕΙΑ! Η συζήτηση κυλούσε, ο άνθρωπος απέναντί σου σού ενέπνευσε εμπιστοσύνη, μοιράστηκες, μοιράστηκε, συμφωνήσατε σε τόσα σημεία, γελάσατε σε άλλα τόσα."Υπέροχα", σκέφτηκες όταν γύρισες σπίτι σημειώνοντας έναν πόντο παραπάνω στο σκορ της Ελπίδας. Ήσουν τόσο χαρούμενος που γνώρισες έναν ακόμη αξιόλογο άνθρωπο που μπορεί να σε καταλάβει, που μιλάτε την ίδια γλώσσα που βιάστηκες ακόμη και να ονειρευτείς μια ενδεχόμενη μελλοντική φιλία.
Και όπως είναι λογικό, εφόσον τόσο καταπληκτικά περάσατε, κράτησες επαφή με αυτόν και κάποια στιγμή ήρθε η ώρα και για τον δεύτερο καφέ.
Δεν ήταν όπως ο πρώτος, σκέφτηκες.. Αλλά ίσως να έτυχε, δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Κάπου στη μέση του καφέ είχατε μάθει ο ένας για τον άλλο πάνω κάτω όλους τους κεντρικούς άξονες του παρελθόντος, του παρόντος καθώς και τι σχέδια έχετε για το μέλλον.
Και μάντεψε!

Κάπου εκεί τελείωσε όλη η "πραγματική" πραγματικότητα και ήρθε η στιγμή της δημιουργίας!
Αυτή η στιγμή για την οποία τουλάχιστον εγώ ζω!
Ξέρεις μωρέ, εκεί μετά το πρώτο λεπτό περίεργης σιωπής που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις να καλύψεις άλλο χρόνο με ιστορία, με πράγματα που έχουν ρεαλιστικό υπόβαθρο, αλλά ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να υφίσταται η όποια επικοινωνία είναι, well... να υπάρξει επικοινωνία.

Ε λοιπόν δεν μπορεί να μη σου έχει τύχει, αρνούμαι να το δεχτώ. Να κάθεσαι σαν τον χάνο και να μη ξέρεις τι να πεις. Να ξεκινάς μια σκέψη και να βρίσκει σε τοίχο. Να εκφράζει ο άλλος μια δική του και να αναρωτιέσαι τι νόημα έχει τώρα αυτό που είπε. Και να τελειώνει ο δεύτερος καφές και να επιστρέφεις σπίτι σου με μια αίσθηση κενού. 
Αυτού του κενού που δημιουργείται όταν έχεις "αδειάσει" ένα κομμάτι του εαυτού σου σε κάποιον, χωρίς δυστυχώς να καταφέρεις να "γεμίσεις" τον ίδιο, ή περίπου τον ίδιο χώρο με κάτι εξίσου άξιο να τον καταλάβει- για τα δικά σου δεδομένα πάντα.
Και εκεί καμιά φορά, γιατί είσαι και συ άνθρωπος και λυγίζεις, τον γεμίζεις κάπως πρόχειρα με λίγη απογοήτευση. 
Και αναρωτιέσαι πόσο ακόμη θα χρειαστεί να αδειάσεις χωρίς λόγο και ως πότε θα ενθουσιάζεσαι σα μικρό παιδί πρωτού πραγματικά ανακαλύψεις τον άλλο.

Στον αντίποδα όμως, αυτό ακριβώς δεν είναι που κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα; 
Να ενθουσιάζεσαι, να δίνεσαι και να δίνεις, ακόμη και αν δε πάρεις τίποτα πίσω;
Να ζεις τη στιγμή για τη στιγμή και να κρατάς ό,τι καλύτερο μπορείς;
Γιατί στην τελική δεν είναι όλα μαθηματικές πράξεις (κατά πάσα πιθανότητα είναι, αλλά δε θα τις καταλάβουμε ποτέ, so..)..

Και κάπως έτσι τινάζεσαι λίγο, έρχεσαι στα συγκαλά σου, διώχνεις όση απογοήτευση μπορείς από την όμορφη ψυχή σου και δίνεις χώρο στο καλύτερο συναίσθημα από όλα.. την ευγνωμοσύνη!

Γιατί καταβάθως ξέρεις ότι δε πειράζει, ότι έχεις ήδη όσους χρειάζεσαι, ότι δεν είναι όλοι για όλους και ότι η διαφορετικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής οπότε θα ήταν το λιγότερο μάταιο να την πολεμάς.
Και ξέρεις ότι κάθε άνθρωπος έχει κάτι να προσφέρει, κάθε άνθρωπος αξίζει, και ακριβώς το ότι δεν το αντιλαμβάνεσαι στο εύρος που θα έπρεπε είναι απόδειξη ότι δεν χρειάζεστε ο ένας στη ζωή του άλλου. And that's okay.
Δίνεις λίγο χώρο και στην ελπίδα σε αυτό το σημείο και κάπως έτσι όμορφα, ωραία και πάντα κυκλοθυμικά, επανέρχεσαι στην αρχή ακριβώς του κύκλου.
Που είναι αυτό είπαμε;!
Continue Reading...

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Θέλεις να νιώθεις "ασφαλής" ;





     

     Είναι φυσιολογικότατη και συνηθισμένη νομίζω η ανάγκη που πολλοί έχουμε για ασφάλεια. Θέλεις στα ερωτικά, τα επαγγελματικά, οικονομικά, γενικότερη; Όλοι κάπου με κάποιον τρόπο θέλουμε να νιώθουμε ασφαλείς. Όσο ανεξάρτητος και δυναμικός και αν είσαι, δυσκολεύομαι πραγματικά πολύ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει έστω ένα τόσο δα παρακλάδι στο οποίο θα ήθελες να στέκεσαι χωρίς να φοβάσαι μη σπάσει και σε παρασύρει στο κενό. Είναι λογικό. Είναι ο κομπλεξισμός του ανθρώπινου όντος για το ότι δεν μπορεί να ελέγξει σχεδόν τίποτα, συνδυαστικά με την αλαζονεία και την έπαρση που ουκ ολίγες φορές τον καταβάλει. Πως να το κάνουμε, θέλει να νιώθει συναισθήματα που εκ των προτέρων γνωρίζει ότι είναι επίπλαστα και δεν ανταποκρίνονται σε καμία πραγματικότητα (πέρα από τη δική του ίσως).

    Η ασφάλεια όμως που με τόση μανία ορισμένοι αναζητούν και που μάλιστα την έχουν και σε υψηλή θέση στη λίστα με τις προτεραιότητες/ανάγκες τους, τους παρέχει εν τέλει αυτό που θα περίμεναν; Ικανοποιεί τις προσδοκίες; Ή μήπως, καμιά φορά η ίδια ακριβώς αυτή ασφάλεια, καταλήγει να γίνεται γενεσιουργός αιτία άλλων τόσων ανασφαλειών; Μήπως ακριβώς η αίσθηση ότι όλα είναι υπό έλεγχο, προβλέψιμα και τόσο δεδομένα είναι που σε κάνει να αμφισβητείς τις ικανότητες σου απέναντι σε μια αναπάντεχη δυσκολία; Την ταχύτητα αντίδρασης, την προσαρμοστικότητα, την ευελιξία σου;
Γιατί ξέρεις, ποτέ τίποτα δε πηγαίνει για μεγάλο χρονικό διάστημα βάσει σχεδίου. Και αν ο μόνος τρόπος σου να αισθάνεσαι καλά και η μόνη μετάφραση που δίνεις στην έννοια της ασφάλειας συνδέεται με τον απόλυτο έλεγχο, λυπάμαι αλλά είσαι καταδικασμένος στο να ζεις με μόνιμο άγχος και ανασφάλεια, το λιγότερο.

     Από την άλλη, αν δίναμε μια διαφορετική προσέγγιση στον όρο, ένας καινούριος κόσμος άπειρων δυνατοτήτων και πραγματικής γαλήνης θα μπορούσε να εμφανιστεί μπροστά μας. Αν αγκαλιάζαμε τις νέες εμπειρίες, αν καλωσορίζαμε το αβέβαιο, αν συμφιλιωνόμασταν με την ανθρώπινη φύση μας και αντί να προσπαθούμε να γίνουμε θεοί, προσπαθούσαμε απλά να γινόμαστε κάθε μέρα και λίγο καλύτεροι, ίσως αυτό να μας προσέφερε τη μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας στον κόσμο.
Γιατί και η ασφάλεια, όπως όλα τα συναισθήματα δε πηγάζουν από έξω και ούτε εξαρτώνται από τις συγκυρίες. Έχουν να κάνουν μονάχα με εσένα και το πως επιλέγεις να διαχειριστείς τις πληροφορίες που λαμβάνεις αλλά και τις ίδιες σου τις τάσεις. Μπορείς να φανταστείς τη μέρα που θα ξυπνάς και θα νιώθεις ασφαλής, χαρούμενος και γαλήνιος, όχι επειδή ξέρεις πως θα κυλήσει η μέρα, ο μήνας, ο χρόνος σου, αλλά επειδή είσαι σίγουρος πως όπως και αν έρθουν τα πράγματα, έχεις πλέον τα εφόδια να τα αντιμετωπίσεις και να τα αξιοποιήσεις προς όφελός σου;

Νομίζω δεν υπάρχει ομορφότερη ασφάλεια από αυτήν.


Continue Reading...

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Γενναιοδωρία = Ενοχές..;





"Κάποιοι λένε πως υπάρχει μια αναλογία ανάμεσα στη γενναιοδωρία και το αίσθημα ενοχής κάποιου..."

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ταινία που πήγα να δω σήμερα, and my mind was fucking blown. Το επόμενο λεπτό της μου είναι παντελώς άγνωστο.
Πρωτότυπο; Όχι. Το σκέφτηκα πρώτη φορά; Ούτε. Αλλά δεν είχε ξανάρθει στο συνειδητό αυτή η πληροφορία. 
Καλώς ήρθατε λοιπόν, περάστε, καθίστε.

Ίσως μου άρεσε η φράση γιατί με απασχολεί το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Άλλωστε, ως γνωστόν όλα είναι θέμα timing.
Ίσως να είδα το κομμάτι αλήθειας που κρύβεται μέσα της.
Ίσως απλά είναι μια badass πιασάρικη αμπελοφιλοσοφία, και όλοι ξέρουμε πόσο τις αγαπώ αυτές.
Ένας θεός ξέρει.
Το θέμα είναι ότι με άγγιξε.

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές μεγαλώνοντας, αλλά δε σου κρύβω τελευταία λίγο πιο έντονα, για το κομμάτι της προσφοράς στο συνάνθρωπο. Όχι ότι είμαι μια άκαρδη σκύλα-συνήθως- αλλά δε θεώρησα ποτέ πως δείχνω ιδιαίτερη ανάγκη να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Και χρησιμοποιώ την λέξη ανάγκη απολύτως εσκεμμένα, γιατί νομίζω πως η πράξη της προσφοράς είναι πράγματι ανάγκη για πολλούς ανθρώπους.. ίσως σε ένα μέρος να είναι και αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Δεν θυμάμαι όμως να την αισθάνθηκα ποτέ σε σημείο που πραγματικά να κουνήσω τα πόδια μου και να κάνω κάτι.
Άλλο η συμπόνια, η κατανόηση, η συμπαράσταση... άλλο το να μπορείς να είσαι ικανοποιητικός φίλος, καλός σύντροφος, υποφερτό παιδί για τους γονείς σου. Άλλο.
Από αυτούς τους ανθρώπους παίρνεις, είτε το θέλεις είτε όχι κερδίζεις κάθε μέρα.
Είναι δίκαιη η συναλλαγή. Και νομίζω πως το αν το παραδέχεσαι μικρή σημασία έχει, καθώς ο εγκέφαλος δε ξεχνά. Από όταν σε γέννησαν οι γονείς σου, σου προσφέρουν.
Από όταν άρχισες να χτίζεις φιλίες, είδες ότι όσο έδινες τόσο έπαιρνες... και αν όχι, well όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στα αχάριστα καθίκια (χολή).. Όσο επένδυες σε σχέσεις, έβλεπες ανθρώπους να σε διεκδικούν, να κάνουν πράγματα για σένα.
(ναι, σε ό,τι πω, πεις, πούμε υπάρχουν εξαιρέσεις. Just bare with me, ok?)

Θα μου πεις κάτσε, δε κρύβει ανιδιοτέλεια η αγάπη προς την οικογένειά μου; τους φίλους μου; Μα θα ήμουν εκεί για αυτούς και θα έκανα τα πάντα ακόμη και αν δεν είχαν τίποτα να μου δώσουν ως αντάλλαγμα.

Θα ήσουν όμως πράγματι; Και αν ναι, άραγε πόσο θα άντεχες να είσαι μέρος μιας τοξικής σχέσης, όποια και αν είναι αυτή. Πόσο θα επέτρεπες στον εαυτό σου να αποτελεί παράπλευρη απώλεια στη μάχη κάποιου άλλου; Ίσως αυτό να σχετίζεται πάλι με ένα άλλο κομμάτι, αυτό της αυτοεκτίμησης και των ανασφαλειών, αλλά δε θα επεκταθώ.
Έστω το ότι όντως θα τα έκανες όλα αυτά και θα ήσουν και ευτυχισμένος με την επιλογή σου.

Στη στενή λογική μου δύο είναι τα ενδεχόμενα. Είτε ανήκεις σε εκείνο το ποσοστό των ανθρώπων που πράγματι έχουν αυτήν την ικανότητα να προσφέρουν ανιδιοτελώς, πράγμα που δε ξέρω καν αν υφίσταται καθώς αμφισβητώ κατά πολύ την έννοια της ανιδιοτέλειας. Όχι με ισοπεδωτικό τρόπο, αλλά με τη λογική του ότι ακόμη και αν αυτό που παίρνεις προσφέροντας είναι μια βαθειά αίσθηση γαλήνης και ευτυχίας, χελόου; Κάτι παίρνεις. Η ανταλλαγή προιόντων και υπηρεσιών έχει νόημα άλλωστε όταν αυτό που παίρνει ο καθένας είναι σημαντικό για τον ίδιο. Ας καλωσορίσουμε και την καλή μου φίλη, την υποκειμενικότητα στην παρέα. Τι να σας προσφέρω;!

Είτε λοιπόν η συμπεριφορά σου είναι αποτέλεσμα ακριβώς του γαλουχισμού που υπέστης τόσα χρόνια και της διαρκούς επανάληψης. Σου έδιναν, έδινες, ένα ατέλειωτο αλισβερίσι. Δεν είναι εύκολο να ξεπρογραμματίσεις έναν εγκέφαλο από το να θέλει να προσφέρει σε ανθρώπους στους οποίους το έκανε επί χρόνια, για άπειρους λόγους και για τους οποίους έχει αναπτύξει συναισθήματα.
Ίσως γι αυτό να μας είναι πιο εύκολο να χαλάσουμε μια φιλία 2 χρόνων από ότι μία 15. Λέω γω τώρα.


Ας αφήσουμε όμως στην άκρη αυτού του είδους την προσφορά γιατί δεν ήταν καν το επίκεντρο της αρχικής μου σκέψης (μη ρωτήσεις τι έκταση θα είχε το άρθρο αν όντως ήταν!).
Εγώ μιλάω για την αγνή, απλή, γνήσια προσφορά. Αυτή που αν μπορούσε να μη μάθει και ποτέ κανείς ότι την έκανες, θα ήσουν ακόμη πιο ικανοποιημένος. Γιατί δε θέλεις τα εύσημα. Θέλεις, χρειάζεσαι, νιώθεις μια ορμή μέσα σου να σε ωθεί να βοηθήσεις κάποιον που δεν έχει όσα εσύ. Και να το κάνεις όχι από λύπηση, αλλά από σεβασμό και υποχρέωση προς μια ισάξια με τη δική σου ζωή που απλά δεν είχε την ίδια μοίρα, τύχη, συγκυρία, σοφία, σειρά επιλογών (βάλε ό,τι σε βολεύει) με εσένα. 
Μιλάω για τον εθελοντισμό κάθε μορφής, μιλάω για τους ανθρώπους που παλεύουν για το περιβάλλον, για όσους ξεχωρίζουν τα σκουπίδια τους πριν τα πετάξουν, όσους έχουν δουλειά και οικογένεια και όμως βρίσκουν χρόνο να μαγειρέψουν για άστεγους ανθρώπους... ανάθεμα, μιλάω για όσους παλεύουν για τα δικαιώματα των ζώων, μπορείτε να διανοηθείτε για τι επίπεδα ανθρωπιάς μιλάμε;

Για να σε προλάβω, δεν αναφέρομαι σε καμία ακραία ομάδα που προσπαθεί να επιβάλλει την ιδεολογία της με οποιονδήποτε φασιστικό τρόπο και θα ήταν κρίμα να σε απορροφήσει αυτή η σκέψη και να χάσεις το φεγγάρι που κοιτάζω αυτή τη στιγμή. Ένα τεράστιο, ολόγιομο φεγγάρι. Γεμάτο από την ομορφιά της ανθρώπινης φύσης που δε σταματά να με εκπλήσσει. 


Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι που με προβληματίζουν βαθύτατα.
Που με κάνουν να κοιτάζομαι στον καθρέφτη καμιά φορά και εκεί που τσεκάρω να δω αν απέκτησα κυτταρίτιδα ή αν ο ποπός μου ανορθώθηκε καθόλου απ τα καθίσματα, να τρώω φρίκες.
Να αναρωτιέμαι τι στο καλό έχει πάει τόσο στραβά και αντί να είμαι εκεί, είμαι εδώ.
Και αντί να βοηθάω, κάθομαι.
Και δε θυσιάζω τίποτα, ακόμη και όσα δε μου λείπουν και πολύ εδώ που τα λέμε, απλά για να προσφέρω.
Αν ήξερες πόσες φορές αναρωτιέμαι που κρύβεται αυτή η κινητήριος δύναμη.

Και μετά έρχεται αυτή η φράση, με το αίσθημα της ενοχής.
Και τι να σου πω, δε ξέρω... Θαρρώ είναι καλό τσιρότο για την ώρα.
Λέω να την εκλάβω ως εξής:

Επειδή γενικά ως επί το πλείστον είμαι ένας όσο μπορώ τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος που προσπαθώ να μη βλάπτω τους γύρω μου και επειδή τα έχω σχετικά καλά με τον εαυτό μου(;!;), μάλλον για αυτό δεν έχω αυξημένο το αίσθημα της ενοχής και επομένως την ανάγκη να προσφέρω.
Δε χρωστάω στην τελική και τίποτα σε κανέναν. Όταν και αν μπορώ, προσφέρω αυτά που μπορώ.
Ας είμαστε και λίγο ρεαλιστές.

see what i did there?!


Continue Reading...

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Εσύ τι χαρακτήρα "χτίζεις" ;





    Το να προσπαθεί κανείς να αλλάξει συμπεριφορές που αυτόματα του "βγαίνουν", ίσως τελικά δεν έχει να κάνει πάντα με την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητά του, αλλά και με τη δέσμευσή του στην εξέλιξη και την αυτοβελτίωση. Με το αν γίνεται καλύτερος. Και όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν νοείται να συμβεί εν μία νυκτί, όπως όλοι ξέρουμε ότι μέσω συστηματικής προσπάθειας και μόνο επιτυγχάνεται η έξις στο οτιδήποτε.

    Μεγαλώσαμε έχοντας γονείς και φίλους να μας λένε να είμαστε ο εαυτός μας, να είμαστε αυθεντικοί. Κανείς δε μας έμαθε όμως ότι εαυτός είναι, από ένα σημείο/ηλικία και έπειτα, αυτό που εμείς επιλέγουμε να χτίσουμε. Και δε παίζουν ρόλο τα θεμέλια και δεν είναι δικαιολογία η σύσταση του εδάφους. 
Άλλοι ευκολότερα και άλλοι ίσως κομμάτι πιο δύσκολα, όλοι μπορούν να χτίσουν το οικοδόμημα των ονείρων τους, αυτό που ονομάζουμε χαρακτήρα, προσωπικότητα.

    Ας μη στηριζόμαστε στα παιδικά μας τραύματα και στο πόσο "δικά μας" είναι κάποια χαρακτηριστικά. Τίποτε δε μας ανήκει και όλα είναι σε θέση να αλλάξουν. Αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε πάνω και πρώτα από όλα οπτική, τακτική, προσέγγιση. Και να την ξαναλλάξουμε, και πάλι από την αρχή. 

Ας μη τεμπελιάσουμε.
Ας μην υπεκφεύγουμε.
Ας μην χάνουμε την παιδικότητα που θέλει τον άνθρωπο περίεργο και ενθουσιώδη με τη ζωή και το καινούριο.

Αλλά επίσης, ας μεγαλώσουμε και λίγο επιτέλους.


Continue Reading...

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Happy b-day to me..!







Πόσο περίεργο πράγμα αυτή η ηλικία. Όταν τη διανύεις νιώθεις ότι ξέρεις τα πάντα και μόλις την περάσεις αναρωτιέσαι με την άγνοια που είχες. Με θυμάμαι να καταλήγω συστηματικά στο ίδιο συμπέρασμα, κάθε χρονιά, από το δημοτικό ακόμη.
Ίσως το μόνο κομμάτι που έχει αλλάξει δραματικά να είναι το πρώτο σκέλος.
Πλέον όχι απλά δε νιώθω ότι ξέρω τα πάντα, αλλά κάθε χρονιά που περνάει ανακαλύπτω εκατοντάδες πράγματα που θέλω να μάθω.



Βέβαια, αναπτύσσεται μια άλλου επιπέδου σιγουριά, αυτή της κρίσης, της εμπιστοσύνης στον εαυτό μου και την αντίληψή μου. Αλλά και πάλι, πιστέψτε με, ούτε για το ότι υπάρχω δεν είμαι 100% σίγουρη. Τι να πω, ίσως η απόλυτη σιγουριά δε μου πάει σαν άνθρωπο.
Θυμάμαι πάντως τον εαυτό μου στο γυμνάσιο, ή πιο πρόσφατα στο λύκειο... για να μη πω πως ακόμη και από τον φοιτητικό μου εαυτό απέχω ήδη.. και αντιλαμβάνομαι πως όντως τα χρόνια περνάνε, όχι μόνο ημερολογιακά. Και από την άλλη, είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω σαν να μη πέρασε μια μέρα από τότε.



Ένα χάδι από τους γονείς μου, ένα πείραγμα από τη φίλη μου, μια μπουκιά από ένα αγαπημένο φαγητό, ένα τραγούδι, οι μυρωδιές.. ακόμη και μια βρισιά που μου θυμίζει κάτι που με πλήγωσε στο παρελθόν ή ένας τσακωμός που μοιάζει να έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές.. όλα είναι σε θέση να με κάνουν να νιώσω και πάλι παιδί. Η Ρίτα του δημοτικού. Το στρουμπουλό γεμάτο ανασφάλειες κοριτσάκι... Που έγινε η Δήμητρα- Ρίτα του γυμνασίου λυκείου, ανακαλύπτοντας τις γυναικείες πτυχές του εαυτού της, που νόμιζε ότι ο έρωτας και οι φιλίες κρατάνε για πάντα...  Για να καταλήξει στη Δήμητρα του σήμερα περίπου, η οποία δε περιμένει τίποτα από κανέναν, αλλά με μια θετική χροιά στην κατά τα άλλη μίζερη αυτή πρόταση..



Ίσως ακούγεται απαισιόδοξο, αλλά αν ένα μάθημα μπορώ να συγκρατήσω από το σήμερα, είναι πως μπροστά δε μας πάνε οι άλλοι, αλλά η πίστη που έχουμε κυρίως στον εαυτό μας.
Το να μη περιμένεις τίποτα από κανέναν σημαίνει ταυτόχρονα ότι είσαι σε θέση να δεχτείς τα πάντα από τους πάντες. Αφήνει τις επιλογές σου ανοιχτές και σε κρατάει σε επαφή με τον εαυτό σου, σου επιτρέπει να αφουγκράζεσαι το ένστικτο.

Γιατί τελικά, οι προσδοκίες, οι ταμπέλες, η κριτική, σε τυφλώνει κάθε φορά και λίγο παραπάνω, μην επιτρέποντας σου να δεις αυτά που πραγματικά διαδραματίζονται μπροστά σου.

Δε μπορώ να φανταστώ που θα είμαι και τι θα έχω μάθει σε έναν χρόνο από τώρα, εύχομαι πάντως μέσα από την καρδιά μου να μη με αναγνωρίζω!
Χρόνια μου πολλά!
Continue Reading...

Followers