Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Ποιος νομίζεις ότι είσαι..;

Share it Please








Αν έχεις προσέξει τον εαυτό σου και τους ανθρώπους γύρω σου, σίγουρα θα έχεις παρατηρήσει πως φαίνεται σαν όλοι να παίζουμε κάποιο ρόλο. Μη με παρεξηγήσεις, δεν εννοώ θεμιτά(παρ' όλο που σαφώς υφίσταται και αυτό το κομμάτι), αλλά ασυνείδητα. Μας εκνευρίζουν συγκεκριμένα πράγματα, γκρινιάζουμε πάνω κάτω για τα ίδια και βρίσκουμε συνήθως ευχαρίστηση σε συγκεκριμένες επιλογές και καταστάσεις.


Και πριν βιαστείς να πεις "ουάου, Δήμητρα, αυτός είναι ο χαρακτήρας μας και ο ήλιος θα ανατείλει και αύριο", ξανασκέψου το. Γιατί "πρέπει" να γκρινιάζεις για τα ίδια πράγματα; Γιατί να σε ενοχλούν καν στο επίπεδο του να εξωτερικεύεις αυτήν την ενόχληση; Γιατί σε θυμώνουν τα ίδια ελαττώματα στους ανθρώπους, ενώ βλέπεις ότι βάσει συστηματικότητας το πιθανότερο είναι απλά να συνεχιστούν; Γιατί καταφεύγεις για απόλαυση και ευχαρίστηση σε κυριολεκτικά μετρημένες επιλογές;


 Μεγαλώνοντας, είχαμε την τύχη να υπάρχουν ερεθίσματα στη ζωή μας, να ζούμε εμπειρίες. Έτυχε λοιπόν κάποια στιγμή κάτι να σου προκαλέσει έντονο εκνευρισμό. Όταν όμως σχετίζεις ένα ερέθισμα με ένα έντονο συναίσθημα, ο εγκέφαλος δε το ξεχνάει. Δημιουργεί μια σύνδεση την οποία αν δεν προσπαθήσεις εσκεμμένα να αλλάξεις, θα σε συνοδεύει για μια ζωή, ή μέχρι το επόμενο δυνατό συναίσθημα να την εξουδετερώσει.


Το θέμα είναι όμως ότι αναρωτιέμαι πραγματικά, αν είχες χαρτί και στυλό στα χέρια σου, πόσες από τις συνήθεις συμπεριφορές και αντιδράσεις σου θα έγραφες με υπερηφάνια και πόσες με ντροπή και απογοήτευση. Αν ρωτήσεις εμένα, η δεύτερη λίστα είναι σίγουρα μεγαλύτερη.
Συνήθισα μεγαλώνοντας να λέω ότι με ενοχλούν χιλιάδες πράγματα, το έκανα κομμάτι μου.
Έτσι έκανα κομμάτι μου και το να γίνομαι απότομη όταν κάτι με ενοχλεί, να νευριάζω εύκολα, να είμαι ανυπόμονη. Γιατί ρωτάς; Μα γιατί "έτσι είμαι εγώ"...

Είμαι όμως έτσι; Είσαι όσα νομίζεις ότι είσαι;

Ή μήπως όλα είναι ένας ρόλος που σου έχει δοθεί με τα χρόνια, από τον ίδιο σου τον εαυτό και τον περίγυρό σου, με ρυθμό τόσο αργό και με λεπτομέρειες τόσο μικρές, που πραγματικά δε μπορείς πια να ξεχωρίσεις που σταματάει το εγώ σου και που αρχίζει η εικόνα του μέσα απ τα μάτια των άλλων;

Σου έχει τύχει ποτέ, να γνωρίσεις κάποιον εντελώς άγνωστο και να είσαι σε μια καλή περίοδο της ζωής σου; Πάω στοίχημα ότι αυτός ο άγνωστος θα είχε να πει τα καλύτερα για σένα. Πιθανόν σε χαρακτήρισε πρόσχαρο, αισιόδοξο, διασκεδαστικό. Φαντάζομαι θα χάρηκε που σε γνώρισε.

Σου έχει τύχει, από την άλλη, να γνωρίσεις κάποιον όταν είσαι για τ'ανάθεμα; Δε νομίζω να σχημάτισε και την καλύτερη εντύπωση, όσο και αν προσπάθησες να είσαι τυπικός.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως υπάρχουν στιγμές που καθορίζουν την εικόνα που έχουν οι γύρω μας για εμάς. Επίσης, η εικόνα αυτή εξαρτάται κατά το μεγαλύτερο θα έλεγα ποσοστό από εμάς τους ίδιους. Δε πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις κάποιον να σε συμπαθήσει ή αντιπαθήσει; Νομίζω ότι μπορείς.


Όταν λοιπόν μεγαλώνοντας, οι δικοί μας άνθρωποι-ή εμείς οι ίδιοι- μας αποδίδουν κάποια χαρακτηριστικά, βασισμένοι είτε σε μεμονωμένα είτε σε επαναλαμβανόμενα περιστατικά, ίσως αυτό καθορίζει λιγάκι το ποιοι τελικά γινόμαστε και το πως αντιδράμε. Θα πρεπε όμως;
Εγώ νομίζω πως πολλές φορές είμαστε οι χειρότεροι κριτές του εαυτού μας, αλλά και πως οι φίλοι και η οικογένειά μας, οι συνάδελφοι και οι συμμαθητές, οι σύντροφοί μας.. κάποιες φορές ίσως μας έχουν κάνει κριτική, γιατί δυστυχώς η αρνητική εντύπωση μένει ευκολότερα στη μνήμη, και αυτή η κριτική να έχει επηρεάσει αυτό που γίναμε, επειδή ακριβώς ήρθε από ανθρώπους με τους οποίους είμαστε συναισθηματικά δεμένοι.


Θεωρώ λοιπόν για να μη χαθώ άλλο στις σκέψεις, θα μπορούσα να το κάνω όλη μέρα και το ξέρεις, ότι έρχεται η στιγμή μεγαλώνοντας που οφείλουμε στον εαυτό μας να αναθεωρήσουμε το ποιοι πραγματικά θέλουμε να είμαστε. Πιστεύω ότι το τι άνθρωπος είσαι είναι θέμα επιλογής.
Όχι, δεν απαιτεί την ίδια προσπάθεια από όλους. Όπως για μένα φαντάζει αδύνατο το να μη λέω αυτό που σκέφτομαι, κάποιος παθαίνει κρίσεις πανικού στο ενδεχόμενο να μιλήσει καν.

Δε παύει όμως να είναι θέμα επιλογής, εξάσκησης και συστηματικής ενσυνείδητης προσπάθειας το να γίνεις ένας άνθρωπος για τον οποίο θα είσαι πάνω απ όλα περήφανος εσύ, ώστε να μπορείς να σε αγαπάς πραγματικά και σε βάθος και συνεπώς να μπορείς επίσης να αγαπάς και να προσφέρεις στους συνοδοιπόρους που επιλέγεις να έχεις στη ζωή σου.



Είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι είσαι αυτός που μέχρι σήμερα θέλεις να είσαι.. σκέψου όμως πόσο όμορφο είναι το ότι από τώρα κιόλας μπορείς να αρχίσεις να γίνεσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Και άσε όσους σε "ξέρουν" να εκπλήσσονται. Που θα πάνε, θα συνηθίσουν και αυτοί.



1 σχόλιο:

Βασίλειος Βασιλείου είπε...

Αν δεν γνωρίσεις πρώτα τον εαυτό σου, ίσως και να μην μάθεις ποτέ ποιός πραγματικά είσαι!

Followers