Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Μας λείπουν τόσα..





Μας λείπει ό,τι δε μπορούμε να έχουμε.
Μα και απ' αυτά που έχουμε, μας λείπει το κάτι περισσότερο, το λίγο καλύτερο.
Και αυτά που τα έχουμε στην ποσότητα και την ποιότητα που "πρέπει" ώστε να 
μη χρειαστεί να μας προβληματίσουν ποτέ, λοιπόν, αυτά τα θεωρούμε αυτονόητα.

Μας λείπουν τόσα πράγματα, υλικά και μη.
Μας λείπουν άνθρωποι, εμπειρίες, συναισθήματα.
Άλλες φορές νοσταλγούμε όσα κάποτε είχαμε και άλλες ονειρευόμαστε αυτά
που ελπίζουμε να έρθουν.
Άλλες σκεφτόμαστε όσα θέλουμε με προσμονή και ελπίδα και άλλες με απογοήτευση
και θυμό.
Μας λείπουν άνθρωποι. Που γνωρίσαμε και που δεν έχουμε ακόμη συναντήσει.
Μας λείπουν εμπειρίες.. που νομίζουμε ότι θα μας "γεμίσουν" περισσότερο.
Και μας λείπουν συναισθήματα.
Συναισθήματα που άλλαξαν τον κόσμο μας, την αντίληψή μας. 
Αλλά και συναισθήματα που ελπίζουμε να τον αλλάξουν.

Και φυσικά, μας λείπουν πράγματα, υλικά αγαθά. Ή καλύτερα, υλικά ένοχα.
Πράγματα που νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε, ότι θα κάνουν τη διαφορά.
Πράγματα στων οποίων την έλλειψη δικαιολογούμε την άθλια συμπεριφορά και ψυχολογία μας.

Μα πόσο εύκολο είναι να ρίχνουμε για άλλη μια φορά αλλού την ευθύνη.

Αν τα είχαμε όλα αυτα, αν τα ζούσαμε όλα αυτα, αν κάποτε έρθουν όλα αυτά στη ζωή μας,
τότε ναι, θα είμαστε καλά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι.

Μας λείπουν τόσα συνεχώς. Αλλά το σημαντικότερο που μας λείπει, το αναζητάμε ποτέ;

Ευχόμαστε ποτέ να μπορούσαμε να νιώσουμε περισσότερη ευγνωμοσύνη;
Να είμαστε λιγότερο αχάριστοι; Δεν ξέρω.

Αυτό που ξέρω, είναι πως από τη στιγμή που οι βασικές βιολογικές και συναισθηματικές
μας ανάγκες καλύπτονται, η ευτυχία αποτελεί επιλογή.
Και αν μας λείπει κάτι, αυτό είναι η προσπάθεια, η πραγματική επιθυμία να γίνουμε καλύτεροι.
Να αναγνωρίσουμε όσα ήδη έχουμε ώστε να έχει νόημα να θελήσουμε το οτιδήποτε παραπάνω.

Μας λείπουν τόσα και θέλουμε ακόμη περισσότερα.
Μα όσα και αν έχουμε θα περιβάλλουν τον ίδιο πυρήνα.
Και αν στον πυρήνα η υπόθεση βρωμάει, θα βρωμίσει και το περιτύλιγμα.

Εύχομαι φέτος να γεμίσει η καρδιά μας ευγνωμοσύνη και τίποτε άλλο.
Η ευτυχία ας είναι επιλογή μας.
Continue Reading...

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Κρίνουμε. Και θα κριθούμε.





Θα σε κρίνουν.
Και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Και στιγμιαία και εξακολουθητικά.
Θα σε κρίνουν.
Για όσα έκανες, αλλά και για όσα δεν έκανες.
Για αυτό που είσαι, αλλά και για αυτό που δεν είσαι.
Θα σε κρίνουν για αυτό που βλέπουν, αυτό που ακούν, αυτό που καταλαβαίνουν.

Θα κρίνουν την εικόνα που έχουν από σένα. Ξέρεις, αυτήν την τόσο υποκειμενική και
ανάλογα τον δέκτη προσδιοριζόμενη εικόνα. Αυτήν που περισσότερο από τα δικά τους κόμπλεξ, φόβους και ανασφάλειες πηγάζει. Αυτήν που από άνθρωπο σε άνθρωπο, διαφέρει τόσο που θαρρείς
δεν έχει να κάνει καν με το ίδιο άτομο πια.
Θα σε κρίνουν λοιπόν βάσει αυτής.

Και δεν θα κρίνουν τον εαυτό τους. Και δεν θα αναλογιστούν το πώς, το τι και τα γιατί.

Γιατί δεν τους ένοιαξε ποτέ.
Δεν το κάνουν με σκοπό την βελτίωση, την εξέλιξη. Δεν το κάνουν για το καλό σου.
Σίγουρα όμως κάνοντάς το βλάπτουν τους εαυτούς τους, γιατί για να βγει προς τα έξω όλος αυτός ο αρνητισμός, μάντεψε από που ξεκινάει.

Έτσι κάνουμε λοιπόν οι περισσότεροι, άλλοι πιο συχνά, άλλοι σπανιότερα. Κρίνουμε.
Και όπως κρίνουμε μας κρίνουν.
Αλλά και να μη κρίνουμε, πάλι θα κριθούμε.
Είναι αναπόφευκτο.
Και μη γελαστείς ποτέ και σκεφτείς ότι έχει να κάνει όντως με σένα.
Ή με αυτό που είσαι. Ή με τις πράξεις σου.
Ιδέα δεν έχουν.

Είτε σε νοιάζει όμως είτε όχι, η κριτική πάντα θα υπάρχει.
Αναπόσπαστο κομμάτι πια της ανθρωπότητας.
Και όσο η αυτογνωσία κοιμάται, τόσο η ανάγκη να ρίξουμε τους άλλους για να "ανέβουμε" λίγο, ξυπνάει.
Και όσο αρνούμαστε να δούμε που φταίμε, τόσο κατηγορούμε άλλους.
Και όσο παραμένουμε πληγωμένοι και φοβισμένοι, τόσο πληγώνουμε.

Είναι κρίμα. Τόση ενέργεια χαμένη.
Ενέργεια που αν μαθαίναμε να τη διοχετεύουμε αλλιώς, θα μπορούσαμε να καταφέρουμε τόσα.
Θα μπορούσαμε αντί να κρίνουμε, να βοηθάμε.
Αντί να βλέπουμε παντού αντιπάλους, να βλέπουμε φίλους.
Αντί να εστιάζουμε στις διαφορές, να εστιάζουμε σε όσα μας φέρνουν κοντά.

Γιατί στην τελική, όσο και αν διαφέρουμε, ίδιο είδος είμαστε πανάθεμά μας.
Και εγώ και εσύ και ο διπλανός σου.
Δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Και ναι, έχουμε αδυναμίες και ελαττώματα.

Αυτό δεν κάνει όμως κανέναν μας να αξίζει λιγότερο από κάποιον άλλο.
Και αν αυτό το αναγνωρίζαμε στον ίδιο μας τον εαυτό, τότε και ο κόσμος γύρω μας θα φαινόταν
κατιτίς πιο όμορφος.

Continue Reading...

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Με τα λόγια τι γίνεται;






Εδώ και δυο μέρες σκέφτομαι πώς να ξεκινήσω αυτό το ποστ, πράγμα που αν με ήξερες κατά τα άλλα φίλε αναγνώστη, θα ήξερες ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο.

Οπότε επειδή δεν τα πάω καλά με τις προετοιμασίες ας το αφήσω να κυλήσει.
Θα παραβλέψω όμως όλο το πρώτο σκέλος.
Όπου πρώτο σκέλος βάλε όλα τα επιχειρήματά σου υπέρ της αξίας των πράξεων στη ζωή μας.
Γιατί είναι σημαντικότερα τα έργα από τα λόγια, γιατί αν δεν κάνεις πράξη τα όσα σκέφτεσαι, 
νιώθεις, σχεδιάζεις, είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Γιατί αν δε δείξεις μπλα μπλα.
Σε αφήνω να συμπληρώσεις μόνος σου το πρώτο μισό αυτού του ποστ, γιατί είμαι σίγουρη ότι
σε πολλά συμφωνούμε.

Ας συνεχίσω λοιπόν με το κομμάτι στο οποίο διαφωνώ με αρκετό κόσμο και που φυσικά με
προβληματίζει. Αυτό δεν είναι άλλο από την αξία της ομιλίας. Ξέρεις, αυτήν που πολλές φορές
υποτιμούμε;
Αυτήν που λέμε καλύτερα να σιωπάς, το λακωνίζειν εστι φιλοσοφείν;
Αυτήν που παραμερίζουμε και δίνουμε συνεχώς προτεραιότητα στο τι δείχνουμε και όχι το τι λέμε;
Ε αυτήν την έρμη θέλω να υπερασπιστώ.
Όχι αμφισβητώντας, αλλά συμπληρώνοντας.

Γιατί ακριβώς αυτό νομίζω ότι μπορεί να κάνει και η ομιλία με έναν υπέροχο τρόπο στη ζωή μας.
Να συμπληρώνει.

Να συμπληρώνει μια αγκαλιά με ένα "σε ευχαριστώ",
Έναν καφέ με μια εκμυστήρευση που θα σε φέρει πιο κοντά με τον συνομιλητή σου,
Ένα φιλί με ένα "σ'αγαπώ", με ένα "εκτιμώ τα όσα κάνεις για μένα".

Νομίζω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όταν χαρίζονται άσκοπα σε λάθος ανθρώπους.
Ήταν πολλές οι φορές που σου διάβασε ο πατέρας σου το αγαπημένο σου παραμύθι;
Ήταν περιττές οι φορές που η φίλη σου σού μίλησε για εκατοστή, ανάθεμα, για χιλιοστή φορά για αυτά που την απασχολούν;
Είναι υπερβολή όταν ο άνθρωπός σου μοιράζεται το πώς πέρασε τη μέρα του; Ποια είναι τα όνειρά του; Ή μήπως όταν σου λέει συνεχώς το πόσο σε νοιάζεται και σ'αγαπάει;
Είναι λες κουραστικό να εκφράζεις τα όσα υπάρχουν μέσα σου; Να μοιράζεσαι κομμάτια του εαυτού
σου; 

Δεν πιστεύω πως τα λόγια είναι περιττά.
Πιστεύω όμως πως δεν είναι για όλους.
Όπως άλλωστε δεν είμαστε όλοι για όλους, thank God, γιατί αλλιώς θα γινόταν
ο πλανήτης ένα ατέρμονο όργιο, μεγαλύτερο απ' ό,τι είναι ήδη.

Οπότε, θέλω απλά να πω πως ναι, καλές, φανταστικές, ανεκτίμητες οι πράξεις μας.
Επιτρέψτε μου όμως εγώ στον δικό μου κόσμο να εκτιμώ εξίσου και την θεωρία.
Αυτή με ταξιδεύει, με κάνει να ονειρεύομαι, να ελπίζω, εντείνει τα συναισθήματά μου,
εξιτάρει τη φαντασία μου, με κάνει να νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά με τους δικούς μου.
Και αντίστροφα, μου επιτρέπει να ρίξω μια ματιά στο τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό των
ανθρώπων για τους οποίους με τη σειρά μου νοιάζομαι.
Και αν δεν έχει αυτό μεγάλη αξία, τότε δεν ξέρω τι έχει.
Σίγουρα, κάπου εδώ μπορείς να επιχειρηματολογήσεις με την έννοια του "μέτρου",
αλλά θα σε προλάβω λέγοντας πως το μέτρο στην ομιλία είναι κάτι τόσο υποκειμενικό, 
που δε πιστεύω ότι μπορούμε πια να τα έχουμε όλα.
Θα προτιμήσω οι άνθρωποι που αγαπώ ενίοτε να με κουράζουν και λίγο, παρά να μη μου 
μιλάνε καν.

Εσύ;
Continue Reading...

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Η παχυσαρκία του "εγώ" μας.






Όλα για το εγώ μας.
Να το ταΐσουμε, να το ποτίσουμε, να το καλλιεργήσουμε.
Το μεγάλο, παχύσαρκο εγώ μας.

Από όταν ήμαστε παιδιά, που θέλαμε όλα τα παιχνίδια δικά μας, που θέλαμε πάντα να κερδίζουμε.
Από όταν ήμαστε μαθητές, που μας άρεσε να τα πηγαίνουμε καλύτερα από τους άλλους.
Και αν αυτό συνέβαινε και με λιγότερο κόπο, νιώθαμε όσο να πεις πιο υπεράνω.
Από φοιτητές, που θέλαμε να είμαστε και μεις σημαντικό κομμάτι της παρέας, να είναι αισθητή
η παρουσία και απουσία μας. Που όταν βγαίναμε το βράδυ θέλαμε τα επιβεβαιωτικά βλέμματα
του άλλου φύλου, αλλά κυρίως του ίδιου, γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία.

Σαν παιδιά, απαιτώντας την αμέριστη αγάπη και προσοχή των γονιών μας.
Σαν έφηβοι, ξεσπώντας σε σκηνές παρανοικής ζήλιας αν το δήθεν αγόρι μας δεν είχε παρωπίδες
που έβλεπαν μόνο εμάς.
Σαν ενήλικες, περιμένοντας ο κόσμος να σταματήσει να γυρίζει για να αφουγκραστεί τις
σκέψεις, τις ανάγκες, τη μοναξιά μας.

Από το πλην άπειρο μέχρι το συν άπειρο. Ένα συνονθύλευμα εγωκεντρισμού, μια ατέρμονη προσπάθεια να καλοταίστει το εγώ μας.
Και όταν βλέπουμε ότι δε μας κάνει κανείς τη χάρη, αναλαμβάνουμε οι ίδιοι τα ηνία.
Και παρερμηνεύουμε.
Γινόμαστε το επίκεντρο με λάθος τρόπους. 
Πληγώνουμε την οικογένεια,
προδίδουμε τους φίλους,
χλευάζουμε τις παρέες,
λέμε ψέμματα στους συντρόφους μας.
Επικεντρωνόμαστε ακόμη περισσότερο σε μας.

Στο πως φαινόμαστε, πόσο γυμνασμένοι είμαστε, πόσο μορφωμένοι είμαστε,
πόσο περιποιημένοι.
Πασχίζουμε μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο να φαινόμαστε τέλειοι.
Να ικανοποιούμε το εγώ μας με μια ματιά στον καθρέφτη. Με ένα βλεφάρισμα
στο τρίτο μεταπτυχιακό.

Και η πραγματική μας ασθένεια, όχι, αυτή δε φαίνεται να μας απασχολεί.
Η παχυσαρκία του εγώ μας συνεχίζει να υποβόσκει.

Και συνεχίζουμε το γνωστό τροπάριο, γιατί μόνο αυτό έχουμε μάθει.
Και δεν λυπάμαι για αυτούς που κάποια στιγμή θα σκάσει αυτή η εγωπαθής φούσκα
και θα βρεθούν πιο κάτω από εκεί που υπολόγισαν ποτέ. Όχι, αυτούς θα τους θαυμάσω.
Γιατί όλοι κάνουμε λάθη, όλοι πέφτουμε σε παγίδες.

Και το να έχεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς όταν βρίσκεσαι κάτω για οποιονδήποτε λόγο,
ακόμη και πολεμώντας τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτό σε κάνει άνθρωπο, αυτό θέλει πραγματική
μαγκιά και αυτό κάνει το εγώ σου από παχύσαρκο, στυλάκι.

Για τους άλλους λυπάμαι. Που όταν ξυπνάνε μια μέρα και βρίσκονται πιο κάτω από τη γη,
το ρίχνουν στη μοιρολατρία, γίνονται κακεντρεχείς, και περνάνε τη ζωή τους απλά κατηγορώντας
άλλους.
Ναι τους αντιπαθώ, ναι μου τη σπάνε.
Μα όταν το καλοσκέφτομαι, περισσότερο λυπάμαι.
Λυπάμαι γιατί περνάνε άνθρωποι μια ολόκληρη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη, μην έχοντας ζήσει λεπτό.
Continue Reading...

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ας φαντασιωθούμε λίγο!





Έχω την εντύπωση ότι καμιά φορά μπερδεύουμε τις σκέψεις με τα συναισθήματα.
Τι εννοώ.
Νομίζουμε που και που ότι για να μπορεί ο άλλος να κάνει κάποιους λογικούς συνειρμούς
και να καταλάβει τι εννοούμε, μπορεί να νιώσει και τα αντίστοιχα συναισθήματα που βιώνουμε
κάνοντας τους ίδιους συνειρμούς.

Δε συμβαίνει πάντα, αλλά όταν πραγματικά μας ενδιαφέρει το άλλο άτομο.


Απλά μπερδεύουμε τη λογική μιας κατάστασης με τις αντιδράσεις προς αυτή.
Νομίζουμε ότι ο μόνος λόγος που η άλλη πλευρά δεν έχει ίδια άποψη με εμάς, είναι
γιατί απλά δε κατάλαβε καλά τη λογική μας.

Και κάθεσαι και του εξηγείς, και του αναλύεις, και του περιγράφεις κάθε λεπτομέρεια, ελπίζοντας
ότι θα δει το θέμα μέσα από τα μάτια σου..
Και ξαφνικά το βλέπεις! Βλέπεις εκείνη τη λάμψη που δημιουργείται όταν δυο μυαλά συνδέονται.
Το έπιασε! Το κατάλαβε!

Τι χαρά. Τώρα είναι θέμα χρόνου να εκφράσει παρόμοια συναισθήματα με τα δικά σου.
Κι όμως, κάθεται απαθής.
Και όταν τον ρωτάς, δεν νιώθει το ίδιο.

Γιατί άλλο το μυαλό και άλλο η καρδιά.
Γιατί έχει άλλο σύστημα αξιών, άλλες εμπειρίες, άλλον τρόπο αποκωδικοποίησης.
Και κυρίως, είναι ένας ΑΛΛΟΣ άνθρωπος. Δεν είναι εσύ.
Κανείς δεν είναι εσύ.


Ναι, μπορεί μια στο τόσο να βρίσκουμε ανθρώπους που καταλαβαίνουν τη λογική μας και εμείς τη δική τους.
Το να βρούμε όμως ανθρώπους με την ίδια συναισθηματική αντίληψη, που να μας νιώθουν και να τους νιώθουμε, ακόμη και πριν να υπάρξει εξήγηση, αυτό θαρρώ αγγίζει τη σφαίρα της φαντασίας.

Ωραία φαντασίωση όμως, τι λέτε;
Continue Reading...

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Θέλει μαγκιά






Θέλει μαγκιά σήμερα.
Περισσότερη από κάποτε.
Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να είσαι ο εαυτός σου και να νιώθεις καλά με αυτό.
Να μη σε απασχολούν όλα εκείνα τα κουτάκια στα οποία όσο και αν στριμωχτείς δε χωράς.
Να μη νοιάζεσαι για όλες εκείνες τις ταμπέλες που δε σε εκφράζουν ούτε κατά προσέγγιση.

Θέλει μαγκιά.
Να μη νικήσει η αίσθηση της μοναξιάς και σε οδηγήσει σε συμβιβασμούς.
Να καταφέρεις να μην αλλάξεις τα πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλά
με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα σε κάνει να αισθανθείς το ίδιο.

Βλέπεις δεν είναι εύκολο ούτε απλό το να είσαι ο εαυτός σου, και άστους να λένε ό,τι θέλουν.

Δεν είναι εύκολο να είσαι άντρας σήμερα και να μη σκεφτείς όλες τις υπερβολικές απαιτήσεις που έχουν πλέον οι γυναίκες από σένα. Δεν είναι εύκολο να μη βαραίνει αυτή η σκέψη κάποιες από τις επιλογές σου.

Ούτε όμως το να είσαι γυναίκα είναι απλό. Για την ακρίβεια, ίσως είναι ο πιο σίγουρος δρόμος
προς τα συμπλέγματα κατωτερότητας.

Γιατί έχουν συνηθίσει τα μάτια και η αντίληψή μας στο τέλειο. Σε ένα τέλειο που δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ και ούτε είναι εφικτό να υπάρξει. Ωστόσο το συνηθίσαμε.

Υπάρχει στο πιο ριψοκίνδυνο μέρος από όλα: Το μυαλό μας.

Το να πολεμάς εικόνες που κοντεύεις και εσύ ο ίδιος να πιστέψεις, σε παγιδεύει σε μια μάχη που αποσπά την προσοχή σου από όλα τα ωραία που γίνονται γύρω σου.
Ερμηνεύεις τα πάντα υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα και ως αποτέλεσμα σου είναι δύσκολο να είσαι ποτέ ικανοποιημένος.

Πολύς κόσμος το αρνείται, ότι όλη αυτή η εμμονή με την τελειότητα τον επηρεάζει, αλλά τι να σου πω, δεν τον πιστεύω.
Είμαστε ζώα κοινωνικά και είναι αποδεδειγμένο το πόσο μπορεί να μας επηρεάσει το περιβάλλον μας. Όποιος λοιπόν ισχυρίζεται ότι ζει στην κοσμάρα του, ή άρρωστος είναι ή απλά δεν είναι ακόμη έτοιμος να δει την αλήθεια.
Και είναι απολύτως κατανοητό. Ποιος θέλει να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να ζήσει όπως πραγματικά
θα ήθελε γιατί οι άνθρωποι με τους οποίους θα γινόταν αυτό είναι και αυτοί με τη σειρά τους υπερβολικά απορροφημένοι στις δικές τους μάχες;
Είναι υπερβολικά απαισιόδοξο για να τολμήσει να το πει κανείς.

Και ας μη ξεχνάμε ότι απαγορεύεται να σκέφτεσαι να ακούς και να λες αρνητικά πράγματα, γιατί τα ελκύεις αλλά και γιατί, ας μη κοροιδευόμαστε, δεν είναι της μόδας.
Της μόδας είναι όσο στον πάτο και αν είσαι, να σκέφτεσαι σαν πρωταθλητής.
Και δεν γειώνω αυτόν τον τρόπο σκέψης, αλλά μέτρον άριστον φιλαράκια. Τίποτα δεν
ταιριάζει παντού και πάντα.


Για αυτό λοιπόν, αν σκέφτεσαι πράγματα έξω από αυτά, αν σου βγαίνουν συμπεριφορές που δε συνάδουν με την πλειοψηφία, θέλει μαγκιά να το αποδεχτείς και να το δείξεις.
Είναι από τις πιο αρχέγονες ανάγκες μας το να νιώθουμε μέρος μιας ομάδας.
Ο φόβος του να ρισκάρουμε να μείνουμε μόνοι, αν δεν μας αποδεχτούν όπως στα αλήθεια νιώθουμε ότι θέλουμε να είμαστε, δεν είναι κόμπλεξ, είναι νόρμα. Έτσι είναι.

Από τη μία λοιπόν, ας δείξουμε λίγη κατανόηση στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό μας, για τις φορές που δυσκολεύεται να εκφραστεί και για όλες εκείνες τις σκέψεις που ο φόβος τον οδηγεί να κάνει. Από την άλλη όμως, ας αναγνωρίσουμε ότι μεγαλώνοντας φέρουμε όλο και μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς μας, και ότι αν δε φυτέψουμε μόνοι μας ένα ζευγάρι @@, δεν πρόκειται κανείς να το κάνει για εμάς.


Continue Reading...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Σου έχουν πει και σένα πόσο.. διαφορετικός είσαι;





Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον κάνεις να νιώσει ότι αντιλαμβάνεσαι τη διαφορετικότητά του.
Ότι βλέπεις πόσο μοναδικός είναι.
Και ας μη βλέπεις τίποτα. Και ας σου φαίνεται ίδιος με όλους τους προηγούμενους.

Το μόνο που έχεις να κάνεις για να κερδίσεις την προσοχή ενός ανθρώπου είναι αυτό.
Δείξε του ότι νοιάζεσαι, αναγνώρισέ του ότι διαφέρει.

Έχουμε τόσο πολύ ανάγκη να το νιώσουμε αυτό, που το δημιουργούμε εκεί που δεν υπάρχει.
Φαντάσου να το προσπαθήσεις κιόλας. Σε περιμένουν μεγάλες "επιτυχίες" στον τομέα των γνωριμιών.

Θέλουμε βλέπεις τόσο πολύ να μας δει κάποιος για αυτό που πραγματικά είμαστε, που η λογική και οι απαιτήσεις μας θολώνουν όταν έρχεται σε αυτό.
Και πράγματι, είναι από τα ομορφότερα συναισθήματα, σε απογειώνει, σε απελευθερώνει.
Να σε δει κάποιος άλλος όπως σε βλέπεις εσύ, ή και ευνοϊκότερα. 
Είναι από αυτές τις στιγμές γεμάτες μαγεία που κάνουν τη ζωή να αξίζει.

Αλλά ακόμη και αυτές, κάποιοι βρίσκουν τρόπο να τις εκμεταλλευτούν, να τις γειώσουν.
Είναι οι άνθρωποι που είναι τόσο απασχολημένοι με τον εαυτό τους, με την ικανοποίηση των  υποτυπωδών και επιφανειακών αναγκών τους, που θα πούνε ό,τι νομίζουν ότι θα σε αγγίξει απλά και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή σου.
Αυτούς πρέπει να βρεις τρόπο να τους μυρίζεσαι. Είναι επικίνδυνος ο άνθρωπος που δε διστάζει να παίξει με τα συναισθήματα του άλλου. Που το κάνει συνειδητά.

Και είναι δύσκολο να τον καταλάβεις και να τον ανιχνεύσεις, ειδικά αν εσύ δεν είσαι έτσι.

Υπάρχουν όμως και είναι γεγονός. Δυστυχώς δεν έχει όλος ο κόσμος τη δύναμη να μένει αληθινός, ειλικρινής.
Δεν ξέρω πώς μπορώ να σε προστατέψω, εσένα και εμένα μαζί από αυτόν. Μακάρι να ήξερα.
Μπορώ να σου πω να εμπιστευτείς το ένστικτό σου, αλλά είναι τόσοι παράγοντες που επηρεάζουν την κρίση σου και αυτό που νομίζεις για ένστικτο, που πιθανότατα θα την πατήσεις και πάλι.

Ίσως τελικά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι εφόσον δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, να εκπαιδευτούμε στο να μη μας αγγίζει τόσο.
Να μη μας αγγίζει η εκμετάλλευση.
Και μόνο που το γράφω νιώθω ένα κομμάτι μου να πεθαίνει.

Να πρέπει να γίνουμε εμείς πιο αναίσθητοι για να συνυπάρξουμε με καθίκια;
Όχι φίλε μου, ούτε αυτό το θέλω για σένα και για μένα.

Πρέπει όμως να βρούμε έναν τρόπο και το ξέρεις.
Γιατί είναι πολλοί οι περίεργοι εκεί έξω.
Πολλοί αυτοί που θα κάνουν τα πάντα για να πάρουν αυτό που θέλουν.
Και όσο και αν τους λυπάμαι για αυτό που χάνουν, πιο πολύ συμπάσχω με εσένα και μένα
που θα αναγκαστούμε να βρούμε έναν τρόπο να τους αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι αδικία. Να καλείσαι να λάβεις μέτρα, να σκεφτείς, να δράσεις για καταστάσεις οι οποίες αν ήταν στο χέρι σου δε θα υπήρχαν καν.
Ή μάλλον, αυτό είναι ζωή.
Continue Reading...

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Ο μικρός μας εαυτούλης





Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να αμφισβητεί την ίδια του τη λογική; Να αναρωτιέται μήπως τελικά κάτι δεν πάει καλά μαζί του, μήπως τα έχει και λίγο χαμένα;

Πόσες τον έχεις πιάσει να αμφισβητεί την αξία του; Να αναρωτιέται μήπως δεν είναι όλα αυτά που τόσο καιρό νομίζει ότι είναι; Μήπως γι αυτό δεν παίρνει και όσα πιστεύει ότι του αναλογούν;

Πόσο μα πόσο ταλαιπωρούμε αυτόν τον δύσμοιρο εαυτούλη μας με διαρκείς αμφισβητήσεις και ακυρώσεις της ύπαρξής του. Πόσο τον κάνουμε να νιώθει ευάλωτος και ανασφαλής σε κάθε εμπόδιο που μας παρουσιάζει η ζωή.

Τι είναι; Η πρώτη μας γραμμή; Που δε μας νοιάζει αν πέσει θύμα;
Μιλάμε για τον ίδιο σου τον εαυτό, το καταλαβαίνεις;
Καταλαβαίνεις πόσο άσχημο είναι, με την πρώτη δυσκολία να τον βγάζεις στην απ έξω;
Να τον κρίνεις, να τον κατηγορείς, να του ρίχνεις όλο το φταίξιμο;

Και περιμένεις μετά, στην επόμενη δυσκολία, να τα ξεχάσει όλα.
Να υψώσει το ανάστημά του γεμάτος αυτοπεποίθηση και να αντιμετωπίσει κάθε πρόβλημα σαν να μην είναι τίποτε γι αυτόν.
Ενώ τον έχεις ήδη συντρίψει μόνος σου.

Αυτό και αν είναι παράνοια.

Το να τα βάζεις συνέχεια με τον εαυτό σου, είναι παράνοια καλέ μου.
Δεν σε κάνει καλύτερο.
Δε σε κάνει πιο σκληρό.
Δε σε βελτιώνει.

Μόνο πικρία και ανασφάλεια μπορεί να σε γεμίσει.

Κάνε μου μια χάρη.
Την επόμενη φορά που κάποιος δε θα αναγνωρίσει αυτό που είσαι, μην αμφισβητήσεις.
Να το πω και εδώ σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει καν η σοκολάτα! Ποιος στο καλό είσαι εσύ για να βλέπουν όοοοολοι πόσο ουάου άτομο είσαι;!

Στην επόμενη τέτοια περίπτωση λοιπόν, απλά κάνε έναν εσωτερικό μονόλογο. Σαν αυτόν που θα έκανες με τον καλύτερό σου φίλο αν κάποιος δεν αναγνώριζε τη δική του αξία. Βλέπεις που το πάω;
Δε χρειάζεται να είσαι πάντα τέλειος, δεν είναι ανάγκη να είσαι καλύτερος από κανένα.
Όσο όμως μένεις ο εαυτός σου και είσαι σταθερός στις αξίες σου, όσο πράγματι προσπαθείς και γίνεσαι έστω και λίγο καλύτερος όσο περνάει ο καιρός, πίστεψε με, αξίζεις.

Αξίζεις να σου δοθούν ευκαιρίες, να σου προσφερθεί βοήθεια αν κάποτε τη χρειαστείς, δικαιούσαι να κάνεις λάθη και το κυριότερο, σου αξίζει να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που όλα αυτά τα αναγνωρίζουν, που εντόπισαν τη μοναδικότητά σου μέσα στο πλήθος και σε αγαπούν για αυτό που είσαι, όπως θέλεις εσύ να είσαι. Και που όταν κάνεις λάθη, γιατί θα κάνεις πολλά, και είσαι στο παρατσάκ να τα ξαναβάλεις με εκείνον το κακόμοιρο εαυτούλη, σου σκάνε μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο, σου λένε δυο πραγματικές, γνήσιες κουβέντες και σε ηρεμούν.
Γιατί αγαπούν και τον εαυτούλη σου μαζί. Γιατί καταλαβαίνουν.


Αυτούς τους ανθρώπους να κρατάς.
Αυτούς που τα πάνε καλά και με εκείνη την πλευρά σου.
Οι υπόλοιποι είναι απλά θολούρα που σε εμποδίζει να δεις καθαρά.
Και πίστεψέ με, χρειάζεσαι τις δυνάμεις σου για σημαντικότερα πράγματα από αυτούς.
Continue Reading...

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Work harder, not smarter?!






Οι άνθρωποι που ξέρουν ανέκαθεν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους, μεγαλώνουν με το ίδιο όνειρο, το κυνηγάνε, το πετυχαίνουν και παραμένουν ικανοποιημένοι με την επιλογή τους μην αμφισβητώντας την ποτέ, είναι πρώτον βαρετοί (συγνώμη αλλά είναι), δεύτερον τους αμφισβητώ εγώ και τρίτον έχω δηλώσει ότι με εκνευρίζουν. Οπότε δεν πρόκειται να ασχοληθώ με αυτήν την κατηγορία, να με συμπαθάτε.

Θα ασχοληθώ με το υπόλοιπο ποσοστό που, αν και για απείρως διαφορετικούς λόγους, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του, με τη ζωή του, για τη ζωή του.

Σε άλλους αυτό ακούγεται χαζό, άλλοι το παίρνουν ελαφρώς και άλλοι-ονόματα δε λέμε- κοντεύουν να πάθουν τριπλό εγκεφαλικό κάθε φορά που το ξανανοίγουν. Και η συχνότητα είναι ανησυχητική, πιστέψτε με.

Το θέμα είναι πως αν και το πρόβλημα είναι ένα, οι λύσεις που προτείνονται και που θα ακούσεις είναι άπειρες (σας ευχαριστώ βιβλία αυτοβελτίωσης!) και οι αιτίες, αν και δεν νομίζω ότι τελικά είναι τόσες πολλές, είναι κάπως δύσκολα προσδιορίσιμες, ειδικά στο σημείο του ποια/ες ταιριάζουν στη δική μας περίπτωση.
Γιατί τα είπαμε, στη θεωρία και καλός να μην είσαι, γίνεσαι. Το θέμα είναι ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να γνωρίζεις τη θεωρία, αν δεν αναγνωρίζεις σε ποιο κομμάτι της ανήκεις, ώστε να μπορέσεις να κάνεις και κάτι γι αυτό.

Και αναφέρομαι στην αιτία αυτή τη φορά.
Ποιος είναι δηλαδή ο λόγος που δεν έχεις βρει ακόμη τι είναι αυτό που σου αρέσει και σε γεμίζει.
Θα επιμείνω σε αυτό το γιατί, γιατί χωρίς να αποσαφηνίσεις πλήρως το γιατί δεν πράττεις, είναι όπως καταλαβαίνεις κομμάτι δύσκολο να πράξεις συνειδητά προς τη σωστή κατεύθυνση. Μιλάω σε β' πρόσωπο αλλά να ξέρεις ότι τα λέω και σε μένα αυτή τη στιγμή, χωρίς να έχω την παραμικρή ψευδαίσθηση ότι είμαι σε καλύτερη μοίρα από σένα. Για την ακρίβεια πολύ πιθανό να ισχύει το αντίθετο, οπότε νιώσε ελεύθερος να μοιραστείς τις σκέψεις σου και συ μαζί μου στα σχόλια.


Ήθελα να αναφερθώ σε διάφορες αιτίες που έχω στο μυαλό μου, αλλά σήμερα με έχει απορροφήσει μία συγκεκριμένη, οπότε για να κρατήσω το ποστ αυθόρμητο όπως πάντα, θα επεκταθώ σε αυτήν.
Πρόκειται για κάτι που ενώ όλοι πάνω κάτω ξέρουμε μέσα μας, εγώ ήθελα κάποιον να με κοιτάξει στα μούτρα και να μου το πει. Στο youtube ήταν το βίντεο και δε καταλαβαίνω γιατί δε το θεωρείς άμεση επικοινωνία αυτό!(;)


Ο τύπος λοιπόν είναι αυτός εδώ 
και το βιντεάκι του το είδα από ένα άρθρο του Φώτη Χατζηνικολάου, τον οποίο αν δε γνωρίζεις ήδη καλύτερα να κλείσεις επιτόπου αυτό το ποστ και να δεις τι θα πει πραγματική συγγραφή άμεσα εδώ: http://souvlaki-fitness.com/ πριν επιστρέψεις (λολ).

Ο κύριος αυτός λοιπόν αντιστρέφει το γνωστό μέχρι τώρα ρητό, λέγοντας μας πως όχι φίλε μου, δεν γίνεται να ξεκινήσεις δουλεύοντας έξυπνα. Θα ξεκινήσεις δουλεύοντας σκληρά.
Μόνο έτσι θα "κερδίσεις" το δικαίωμα και ουσιαστικά εννοεί θα αποκτήσεις την ικανότητα να μπορείς να κρίνεις ποια είναι η έξυπνη προσέγγιση.
ΤΟΣΟ απλό και όμως μου άλλαξε προοπτική.
Δε σου λέω να συμφωνήσεις, δε σου λέω ότι συμφωνώ.

Αλλά σε προκαλώ να το σκεφτείς ένα λεπτό στα σοβαρά.
Πόσα μα πόσα μα πόσα.... πράγματα κατά καιρούς λέμε ότι θα θέλαμε να κάνουμε, αλλά βρίσκουμε χίλιες δυο δικαιολογίες, ακόμη και ότι δεν έχουμε κλίση ή δεν είμαστε αρκετά ευφυείς για αυτά, όταν την ίδια στιγμή αποτελεί γεγονός ότι η σκληρή προσπάθεια μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και το ταλέντο όταν αυτό δεν καλλιεργείται.
Και μεις όχι απλά δεν ξέρουμε αν έχουμε ταλέντο για να καλλιεργηθεί, αλλά δεν προσπαθούμε και ποτέ επαρκώς ώστε να δούμε τι παίζει!

Φαντάζεσαι πώς μπορεί να ήταν τα πράγματα στη ζωή σου σήμερα αν για κάποια από όλα όσα αναρωτιέσαι κατά καιρούς δε σκεφτόσουν τον κόπο και την προσπάθεια και απλά βουτούσες με τα μούτρα;
Ναι, μπορεί να κατέληγες στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά σίγουρα δε θα ένιωθες το ίδιο μέσα σου.
Θα είχες δεχτεί ή απορρίψει κάποιες πιθανότητες, θα είχες προσπαθήσει.

Ως άνθρωπος που παίζω "έξυπνα" (έτσι λέω πλέον την τεμπελιά μου), έχω καταφέρει νορμάλ πράγματα και δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο ούτε από τον χρόνο που σπατάλησα ούτε από το αποτέλεσμα. Μου χει κολλήσει βλέπεις η φράση του να καταφέρνω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τον λιγότερο δυνατό κόπο. Τη λέω χρόνια αυτήν την καραμέλα, μέχρι που τελευταία άρχισε να με πικρίζει.
Βλέπεις, είναι υποκειμενική σε όλο το εύρος της και δίνει πάτημα σε έναν άνθρωπο να μη προσπαθήσει τελικά όσο θα μπορούσε. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.
Δεν είναι μάρκετινγκ η ζωή μου και δεν χρειάζομαι να πουλάω πρόλογο στον ίδιο μου τον εαυτό.

Μέχρι τώρα λοιπόν οφείλω να σας πω πως παρόλο που δεν μετανιώνω, σίγουρα αναρωτιέμαι μέσα μου πόσο καλύτερα θα μπορούσα να τα έχω καταφέρει.
Και κυρίως το αν θα μπορούσα.
Βλέπεις, το να παίζεις "έξυπνα" σε βάζει σε θέση ισχύος, σε κάνει να θεωρείς πως και τα μέτρια αποτελέσματα είναι ελεγχόμενα γιατί ούτως ή άλλως δεν έδωσες το 100%.
Σε βάθος χρόνου όμως, αυτό ακριβώς μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη ανασφάλειά σου.
Να μη ξέρεις καν αν έχεις 100% για να δώσεις, και κυρίως να φοβάσαι μήπως όταν φτάσει η στιγμή που θα το χρειαστείς, δε θα σου φέρει τα ιδανικά αποτελέσματα με τα οποία παραμύθιαζες μέχρι τώρα τον εαυτό σου.

Αξίζει άραγε;
Είναι όντως αυτό το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα;



Continue Reading...

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Άλλα λέει η γιαγιά μου, άλλα ακούν τα αφτιά μου!




Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μου είναι ανέκαθεν η αδυναμία μου να αντιληφθώ σε βάθος την έννοια της διαφορετικότητας.
Κάτι τόσο δεδομένο που το καταλαβαίνεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σου ακόμη.
Για την ακρίβεια, ορίζουμε πολλές φορές τον εαυτό μας βάσει αυτών ακριβώς των διαφορών μας με τους άλλους.
Δεν είναι τρελό; Το λέμε, το γράφουμε, το γνωρίζουμε θεωρητικά...
Αλλά πρακτικά πόσο όντως το αντιλαμβανόμαστε;
Πώς φαίνεται στην καθημερινότητά μας;

Θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που ό, τι και αν συμβεί, ακόμη και αν διαφωνούν κάθετα με κάτι που γίνεται, καταφέρνουν όχι να προσεγγίσουν θεωρητικά το θέμα, αλλά να κατανοήσουν σε βάθος τη δύναμη της διαφοράς και λόγω αυτού να παραμείνουν πιο ήρεμοι σε μια κατά τα άλλα δύσκολη κατάσταση.


Κοίτα, δεν είναι και ότι δεν το καταλαβαίνω καθόλου.
Μου αρέσει το μπλε, σου αρέσει το κόκκινο.
Βλέπω κωμωδίες, βλέπεις θρίλερ, οκ, το δέχομαι!

Σε απλά καθημερινά πράγματα είναι εύκολο να μη σε νοιάζει.
Όσο το περιεχόμενο όμως σοβαρεύει, τόσο η αντίδραση στο διαφορετικό σε δοκιμάζει..

Κάποιος είναι ακροδεξιός.. Άλλος μηδενιστής.. Άλλος ρατσιστής.. Άλλος θεωρεί το κέρατο μαγκιά.. Και κάποιος άλλος το κουτσομπολιό διασκέδαση! Ναι, δικαίωμά του, ναι έπαιξαν πολλά ρόλο, αλλά αν πω ότι μέσα από την ψυχή μου μπορώ να δεχτώ απόλυτα διαφορετικότητες που σχετίζονται με την ποιότητα και την ηθική του ανθρώπου, θα πω ψέμματα.
Σίγουρα κάπου εδώ αναρωτιέσαι ποιος μου έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό να τα δεχτώ όλα αυτά και γιατί το κάνω καν θέμα και δε συνεχίζω τη ζωούλα μου.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι, ο λόγος είναι ότι πολύς κόσμος καταφέρνει, ενώ είναι άκρως αντίθετος σε θεμελιώδεις για τη ζωή απόψεις, να κάνει παρέα. Να συναναστρέφεται, να έρχεται κοντά.
Συνήθως καταλήγει να τσακώνεται και είτε να τα ξαναβρίσκει, ανάλογα με το πόσο είναι διατεθειμένος να συμβιβαστεί, είτε να χωρίσει τους δρόμους του, όπως μου φαίνεται λογικό εξαρχής.
Αλλά το γεγονός ότι όντως τόσο διαφορετικοί άνθρωποι συνυπάρχουν, τι να σου πω, με ζορίζει.

Να σου θυμίσω ότι το ποστ ξεκίνησε με εμένα να παραδέχομαι ότι αυτό είναι ελάττωμα και όχι κατόρθωμα.

Αλλά αυτό που εν τέλει με τρελαίνει, με βγάζει από τα ρούχα μου και με κάνει να μη θέλω να συναναστραφώ με άνθρωπο για το υπόλοιπο της ζωής μου (ώ, άκρα υπερβολή!) είναι το φαινόμενο του τα ίδια λέμε, άλλα εννοούμε.
Αυτό και αν είναι μελανό σημείο.

Το να μιλάς με κάποιον, να λέτε ακριβώς τα ίδια πράγματα, να νομίζεις ότι ουάου, βρήκες ένα άλλο ανθρώπινο ον που αντιλαμβάνεται έστω κάποια βασικά σημεία κοινά με σένα, να μεταφράζεις τα λόγια του βάσει της δικής σου λογικης (εγωκεντρισμός αθάνατος) και όταν έρχεται η κακόμοιρη ώρα της πράξης, να μένεις μ*****. Να μη ξέρεις τι σου ήρθε, πώς, από που, τι σκατά συνέβη.

Αυτό που λες μου μπλοκάρει το σύστημα. Μου καίει εγκεφαλικά.
Είμαι υπερβολικά ανώριμη για να το χωνέψω βρε παιδί μου, πως το λένε.

Γιατί δε σου μιλάω για συζητήσεις φιλοσοφικές, που προφανώς είναι υποκειμενική η όποια απόδοση.

Σου μιλάω για συγκεκριμένες προτάσεις που λες δε μπορεί, πόσο να μη κατάλαβα καλά!
Θέλεις και κανά παράδειγμα γιατί έχεις τρελή αγωνία με το τι εννοεί πάλι αυτή η σάικο μπλόγκερ;
Πρώτο και καλύτερο: "Σ'αγαπάω"... εδώ κλαίνε μανούλες!
Δεύτερο και εξίσου κορυφαίο: "Σιχαίνομαι τα ψέμματα".. εδώ δακρύζουν και πατεράδες!
Τρίτο, τέταρτο και εκτείνεται εις άπειρον, οτιδήποτε το έχεις αρκετά ορισμένο μέσα σου και δε διανοείσαι πως μπορεί να παραφραστεί.

  • Θα βρεθούμε στις 5μμ
  • Ακούω τα πάντα από μουσική
  • Θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο
  • Τα λέμε σύντομα
  • Μου αρέσεις
  • Σε έχω σαν αδερφό μου
  • Δε μου αρέσει το ξεκατίνιασμα
  • Τρώω λαχανικά
  • Αγαπάω τη γυμναστική
  • Πιστεύω στο Θεό

Ό,τι μα ότι και αν συμπληρώσεις παραπάνω, μπορεί να συναντήσεις ανθρώπους που θα στο πούνε εννοώντας κάτι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικό από αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Ναι, ακόμη και ως προς το τι ώρα τελικά θα συναντιόσουν.

Τι να σου πω, πες με περίεργη. Καμιά φορά προσπαθώ πολύ να καταλάβω, αλλά είναι και φορές που μου έρχεται να πετάξω κανά παπούτσι στο κεφάλι του άλλου.
Δεν μου αρέσει το ότι η κοινή λογική είναι απλά ένα αποκύημα της φαντασίας μου.
Γιατί έχει τόσο νόημα μέσα μου, που δε καταλαβαίνω γιατί δεν έχει και για τους άλλους.

Όσο μιλάω βλέπεις πόσο βαθύτατα δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους γύρω μου.
Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι πολλές φορές, όταν οι διαφορές στην αντίληψη είναι τόσο θεμελιώδεις, καταλήγω να μη με νοιάζει καν.

Σίγουρα ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν όλοι επικοινωνούσαμε πριν καλά καλά μιλήσουμε, αλλά σίγουρα θα ήταν και πιο υποφερτός και διασκεδαστικός αν μπορούσαμε με πολύ περισσότερους ανθρώπους να μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε μέσα μας χωρίς να μας απασχολεί το αν και πως και τι θα καταλάβουν.

Καλή η διαφορετικότητα, αρκεί να βρούμε τρόπο να μας ενώνει αντί να μας χωρίζει... και μέχρι τώρα, δεν βλέπω ιδιαίτερη πρόοδο.


Continue Reading...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Αγαπητέ μου αναγνώστη..!

  



Πολλοί από εσάς δεν το γνωρίζετε, και είναι απολύτως φυσιολογικό.
Αυτό το μπλογκ μου κάνει παρέα από τα χρόνια του γυμνασίου μου ακόμη.
Τότε που ένας ναυαγοσώστης από την waterland, τον οποίο ζάλιζα σαν παιδί μου είχε
πει ότι έχει δικό του μπλογκ.

Επειδή λοιπόν από όταν έμαθα να γράφω γενικότερα, έγραφα πάντοτε σκέψεις ειδικότερα, μου
είχε φανεί τέλεια ιδέα το να μπορώ να το κάνω και σε ψηφιακή μορφή (αγαπώ να γράφω στο λαπτοπ,
έχει κάτι το.... ναι, αμερι-κλα-νικο) και με την πιθανότητα ειδικά κάποια στιγμή να μπορώ όλο
αυτό να το μοιραστώ.

Δεν ήξερα βέβαια και ακόμη δεν ξέρω τι είναι αυτό το "αυτό" που μοιράζομαι, ποιο ακριβώς είναι
αυτό το περιεχόμενο και γιατί κάποιος να θελήσει να το διαβάσει. Αλλά εδώ είναι και το πιο οξύμωρο... Δεν κατάφερε να με απασχολήσει ποτέ αρκετά ώστε να σκεφτώ να τροποποιήσω κάτι
έστω και στο ελάχιστο.

Παρ' όλο που πλέον υπάρχουν αναγνώστες σαν εσένα που με διαβάζουν, συνεχίζω να γράφω
με τον ίδιο αυθορμητισμό που έγραφα τότε, να στέκομαι ευάλωτη πίσω από ένα πληκτρολόγιο
σαν να μη πρόκειται να με διαβάσει κανείς.
Νομίζω ότι καταβάθως αυτό ακριβώς είναι που ελπίζω να βρεις σε αυτό το μπλογκ.

Κομμάτια του εαυτού σου που αρνείσαι, που νιώθεις περίεργα να παραδεχτείς μπροστά σε άλλους.
Ερωτήματα που σε ταλαιπωρούν και φοβάσαι πως είσαι ο μόνος που τα έχει.

Νομίζω πως πέρα από την ανάγκη μου να εξωτερικεύω αυτά που αισθάνομαι και σκέφτομαι, 
κυριαρχεί η ανάγκη να μην είμαι μόνη σε αυτούς μου τους προβληματισμούς.
Τους αφήνω λοιπόν εκεί έξω, με την κρυφή ελπίδα ότι θα ταυτιστείς, θα νιώσεις όμορφα, λιγότερο
μόνος διαβάζοντάς τους. (πετυχαίνει άραγε ή τζάμπα ελπίζω;!)

Αν αναρωτιέσαι τι έπαθε αυτή τώρα και μας τα λέει αυτά, δεν έχω πολύ συγκεκριμένη απάντηση.
Όπως έχεις καταλάβει δε με ενδιαφέρει να έχουν απόλυτη λογική και επιχειρηματολογία τα όσα γράφονται εδώ. Για αυτό και είναι απλά σκέψεις, τίποτε παραπάνω.

Απλά κάποιες φορές, όταν βλέπω πόσοι άνθρωποι διαβάζουν πλέον τα όσα γράφω, θα ήθελα να μπορώ να τους πω ένα ευχαριστώ στον καθένα ξεχωριστά.
Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και χαρά που είσαι εκεί που είσαι, στη ζωή που έχεις και ξεκλέβεις
λίγο χρόνο για να κάνουμε παρέα.

Μάλλον λοιπόν καταλήγουμε σε αυτό.

Θέλω να σου πω ευχαριστώ, γιατί παρ' όλο που θα συνέχιζα να γράφω και χωρίς ούτε έναν αναγνώστη, το ότι πλέον υπάρχεις με κάνει να νιώθω ακόμη πιο όμορφα και να θέλω να είμαι
πιο δημιουργική. Άλλωστε, μια πραγματική ανθρώπινη σχέση σε κάνει καλύτερο. Οπότε, τι σημασία έχει που δεν γνωριζόμαστε;!


Continue Reading...

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Χαρίζονται ευθύνες..!





Αν δεν έχεις γνωρίσει ακόμη άνθρωπο που για ό,τι συμβαίνει στη ζωή του παίρνει όλη την ευθύνη
πάνω του, δε ξέρεις τι χάνεις.
Θα μου πεις τι σου λέω τώρα, εδώ δε ξέρουμε ποιον να πρωτοκατηγορήσουμε. Τον αγενή εργαζόμενο, τον υπερόπτη εργοδότη, τον σύντροφο με έλλειψη κατανόησης, τον φίλο που δε προσφέρει αρκετά, την οικογένεια που έχει τάσεις ελέγχου;!
Τι ευθύνες και κουραφέξαλα!

Κι όμως, κι όμως. Άκου με που σου λέω. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι.
Που όταν κάποιος τους μιλάει άσχημα, αναρωτιούνται τι έκαναν για να πυροδοτήσουν μια τέτοια αντίδραση. Που όταν τους επιπλήττει ο εργοδότης τους, κάνουν ανασκόπηση σε όλη την πορεία τους
για να εντοπίσουν που έκαναν λάθος. Που όταν ο φίλος τους φέρεται εγωκεντρικά, σκέφτονται τι θα μπορούσαν να έχουν κάνει οι ίδιοι για να τον κάνουν να δει αλλιώς τα πράγματα. Ακόμη και που όταν μια σχέση πάει στραβά, ένας σύντροφος τους λέει ψέμματα, πάλι σκέφτονται με όση φαιά ουσία τους επιτρέπει η συναισθηματική τους κατάσταση να βρουν σε πόσα σημεία έχουν φταίξει.
Γιατί έχουν φταίξει σίγουρα.
Αυτοί οι άνθρωποι φταίνε πάντα. Σε όλα και στο μεγαλύτερο, αν όχι σε όλο το ποσοστό.


Αν γνωρίσεις έναν τέτοιο, θα καλομάθεις εύκολα, σε προειδοποιώ.
Αν καταλάβεις πως λειτουργεί, θα είσαι σε πλεονεκτική θέση απέναντί του.
Αν θελήσεις να τον εκμεταλευτείς, πιθανότατα δε θα χρειαστεί να προσπαθήσεις καν.
Γιατί;
Μα γιατί κάνει όλη τη δουλειά μόνος του!
Θα έλεγε κανείς πως ενώ συμβιώνει με τα άλλα όντα, στην πραγματικότητα ζει ολοφάνερα
σε έναν δικό του πλανήτη, στον οποίο με την πιο ηλίθια εκδοχή του εγωκεντρισμού, όλα έχουν
να κάνουν με αυτόν. Και τις ευθύνες του. Και όσα έχει κάνει. Ή όσα δεν έχει κάνει ακόμη και 
γιατί δε τα έχει κάνει. Ή όσα θα μπορούσε να έχει κάνει ήδη έχοντας κάνει αυτά που τελικά δεν έκανε.

Θα τον δεις πολλές φορές να μιλάει μόνος του, ή να χάνεται το βλέμμα του στο άπειρο όταν είστε
μαζί. Μη νομίζεις ότι δε σου δίνει σημασία. Απλά ο εαυτός του και οι ευθύνες του είναι σημαντικότερες. Αλλά αυτό είναι το μόνο στο οποίο δε φταίει.
Μα πως γίνεται να φταίει που θέλει να γίνει καλύτερος;
Αν δεν γίνει ο ίδιος καλύτερος πως θα μπορέσει να είναι σωστός απέναντι στους άλλους;
Κατάλαβες;
Καταβάθως τα κάνει όλα για τους άλλους.
Δεν είναι τόσο εαυτούλης.
Ή τουλάχιστον έτσι λέει στους εσωτερικούς του μονολόγους, αν θέλουμε τον πιστεύουμε.

Πάντως ναι, μπορείς άνετα να τον εκμεταλευτείς, να σπάσεις πλάκα, να περάσεις καλά, να κάνεις ό,τι θέλεις για την ακρίβεια.
Δε μπορεί να το ξέχασες. Είπαμε, για όλα φταίει αυτός.
Οπότε χαλάρωσε και απόλαυσέ το.

Αν γνωρίσεις έναν τέτοιον άνθρωπο, να θυμάσαι πως ό,τι και αν του κάνεις δε θα σε κατηγορήσει
ποτέ περισσότερο από τον εαυτό του.
Είσαι ασφαλής.


Αν πάλι για κάποιον περίεργο λόγο βρεις τρόπο να το εκτιμήσεις όλο αυτό, να δεις
τη μαγεία που μπορεί να αναδειχτεί μέσα από όχι έναν, αλλά δύο ανθρώπους που προσπαθούν όντως να γίνουν καλύτεροι και που πράγματι από καρδιάς αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους..

Αν καταφέρεις να βρεις ένα μέτρο, μια ισορροπία.. Αν μπορέσεις να τον πείσεις να μοιραστείτε αυτό το φορτίο και αν πραγματικά το αποδεχτεί... 
Φαντάζεσαι τι μπορεί να συμβεί;;;

Εγώ πάντως δεν έχω την παραμικρή ιδέα.

Continue Reading...

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Λίγη σκληρή αγάπη!






Αν νομίζεις ότι πρόκειται να είσαι ποτέ πιο ευτυχισμένος από ό,τι είσαι σήμερα, επίτρεψέ μου να σου πω πόσο λάθος κάνεις.
Αν σήμερα, εδώ που είσαι, με αυτά που έχεις, όταν αναλογίζεσαι τα όσα έχεις ζήσει, δε μπορείς να αισθανθείς ευγνωμοσύνη..
Αν δε βλέπεις ήδη το πόσο όμορφα είναι όλα, αν δε το νιώθεις σήμερα καλέ μου.. δε θα το νιώσεις ποτέ.

Ο άνθρωπος που είσαι σήμερα, είναι όσο ευτυχισμένος θα είναι πάντα. Για να γίνεις πιο ευτυχισμένος πρέπει, μάντεψε, να γίνεις κάποιος άλλος.

Δε γίνεται να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ρουτίνες (σε όλα τα επίπεδα).

Οπότε, λυπάμαι που σου το χαλάω μεν, χαίρομαι που είναι κάτι ρευστό δε.
Από τη μια μεριά, αν δεν είσαι καλά σήμερα και συνεχίσεις να ζεις όπως ζεις πιθανότατα δε θα είσαι καλά ποτέ, από την άλλη όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις και αλλάξεις το οτιδήποτε (βλ. Ψάρια στον αφρό από Πιντέρη, ή αλλιώς και το φαινόμενο της πεταλούδας) τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να νιώσεις καλύτερα ή έστω διαφορετικά. Κάτι είναι και αυτό για αρχή.

Κάθε φορά που παραπονιέμαι επί μεγάλο χρονικό διάστημα για κάτι, αρχίζω με κάθε μου πρόταση να ακούω ουσιαστικά το πόσο δεν αλλάζω, πόσο στάσιμη μένω. Γιατί να μπορώ να παραπονιέμαι επί χρόνια για κάτι που υφίσταται; Ή συμβιβάσου κορίτσι μου ή άλλαξέ το το ρημάδι.
Πιο απλά δε γίνεται να ειπωθούν τα πράγματα.

Χωρίζουν οικογένειες, άνθρωποι αλλάζουν ημισφαίρια, κόσμος αρρωσταίνει, πεθαίνει, γεννιέται κάθε μέρα.
Δε θέλω να αναιρέσω ή να μειώσω την μοναδικότητα σου, αλλά 
ο περισσότερος κόσμος δε δίνει δεκάρα για σένα.

Ξεκίνα να δίνεις εσύ and fucking do something!

Με σκληρή αγάπη, η ηλεκτρονική αλλά πραγματική σου φίλη!
Continue Reading...

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Πόσο αξίζει αυτή η στιγμή για σένα;





Δε μπορείς να ξέρεις πάντα πόσο αξίζουν οι στιγμές.
Το ξέρω πως θα το θελες, μα λυπάμαι, δε μπορείς.

Δε μπορείς να ξέρεις αν αυτό που έρχεται αξίζει, ούτε αν αυτό που ζεις
θα αποτελέσει μία από τις ουσιαστικότερες αναμνήσεις σου.
Δε μπορείς να είσαι σίγουρος αν η ευτυχία θα κρατήσει,
αν ο έρωτας θα μείνει ζωντανός.
Αν η φίλη που σε αγκαλιάζει θα το κάνει και αύριο.
Αν τα χρήματα που παίρνεις στα χέρια σου είναι όντως αυτό που ζητάς.
Είναι απλά στιγμές. Και δε ξέρεις που θα σε οδηγήσουν όσο καλά
και αν το σχεδιάσεις.


Το μόνο που ξέρεις είναι ότι είναι επιλογή σου.
Και αν δε το ξέρεις μάθε το.

Είναι στο χέρι σου το πόσο αξίζει μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα γέλιο.
Είναι σχετικά υποκειμενικό το πόσο αξίζουν οι 2, οι 3 χιλιάδες ευρώ.
Σε όλα οφείλεις να αναρωτιέσαι "σε σχέση με τι"..
Σε όλα οφείλεις να αφουγκράζεσαι τα βαθύτερα ένστικτά σου.

Δε θα συμφωνούνε πάντα με την κοινή λογική.
Θα σε κάνουν πάντα όμως να αισθάνεσαι πλήρης, αληθινός, γνήσιος.

Θα είναι η δύναμη που με τόση ορμή θα πηγάζει από μέσα σου
και θα σε κάνει να αντέχεις στα δύσκολα και να διαπρέπεις στα εύκολα.
Να γελάς στις αναποδιές και να βαριέσαι καμιά φορά όταν όλα πάνε τζάμι.
Θα σε κάνει να ξέρεις τι θέλεις ακόμη πριν καλά καλά μάθεις το γιατί.

Και ίσως καταλάβεις κάποτε ότι το τι, το γιατί και οι λοιπές επεξηγήσεις πολλές
φορές περισσεύουν. Η σκέψη καμιά φορά ισοδυναμεί με χρόνο. Πολύτιμο χρόνο
που σου κλέβει τη στιγμή.

Και όταν και αν βρεις μια σχετική ισορροπία ανάμεσα σε όλα αυτά, όταν μάθεις
να ακροβατείς, θα δεις ότι σιγά σιγά γίνεται ευκολότερο.
Θα δεις ότι η λεπτή εκείνη κλωστούλα από την οποία έπεφτες ανά μισό βήμα στο κενό,
σιγά σιγά μοιάζει να γίνεται σχοινί, και το σχοινί περβάζι και στο τέλος η γη ολόκληρη
είναι στα πόδια σου και δε μπορείς να πέσεις πια.

Μέχρι να νιώσεις την ανάγκη να αλλάξεις πλανήτη τουλάχιστον!
Ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα σου πω ότι δε μπορείς; 
Continue Reading...

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Πότε θα πάψεις να δικαιολογείς την απραξία σου;




Βρίσκουμε πολλές δικαιολογίες για να τα παρατήσουμε.
Και εγώ και εσύ και όλοι μας.
Αν είχαμε καταγεγραμμένα κάπου τα πράγματα που έχουμε 
πει στον εαυτό μας και στους άλλους στο παρελθόν για να αποφύγουμε 
να κάνουμε κάτι, πιστεύω θα μέναμε  αποσβολωμένοι από την μαεστρία και την τέχνη με την οποία διαχειριστήκαμε
τις δικαιολογίες μας με τρόπο ώστε να γίνουν πιστευτές από εμάς τους ίδιους.



Θα έλεγε κανείς ότι αν αξιοποιούσαμε αλλιώς αυτή τη 
φαιά ουσία, ίσως να είχαμε διεκπεραιώσει ήδη αυτό το 
οποίο αποφεύγαμε. Το θέμα δεν είναι όμως αυτό.


Το να προσπαθείς να αποφύγεις αγγαρείες ή πράγματα 
που θεωρείς ότι "πρέπει" να γίνουν, νομίζω είναι κατανοητό 
από τους περισσότερους. 
Άλλες είναι οι δικαιολογίες που με τρελαίνουν, με ζορίζουν, 
μου γυρίζουν το μυαλό. Και μου το γυρίζουν γιατί εκτός από 
όσους τις δημιουργούν άθελά τους, υπάρχουν και άλλοι τόσοι,
μαζί και γω, που ενώ καταλαβαίνουμε τι κάνουμε δυσκολευόμαστε κομμάτι να βρούμε την έξοδο κινδύνου. 

                              Ή να τη δημιουργήσουμε.

Δεν έχω γνωρίσει κανέναν άνθρωπο που να μην έχει όνειρα.
Είτε αυτό είναι το να ρεμαλιάζει μια ζωή, να κάνει οικογένεια, 
να βρει έναν σωστό σύντροφο, είτε είναι το να γίνει ο πιο επιτυχημένος παγκοσμίως στον κλάδο του, ο καθένας έχει 
κάτι που θεωρεί ιδανικό, έστω μια ψυχική κατάσταση που 
θεωρεί ιδανική και θα ήθελε να την έχει.


Ακριβώς αυτό το θα λοιπόν είναι που μας τα χαλάει όλα.


Τι χωρίζει λοιπόν ένα "θα ήθελα" από ένα "θέλω" τόσο δυνατό που γίνεται "πρέπει";

Τι χωρίζει ένα "θα μου άρεσε να" από ένα "πρόκειται να" ;
Υπάρχουν πολλές απαντήσεις, πολλές κοινοτοπίες και πολλά τετριμμένα. 


Το ζουμί όμως είναι ένα:

Τι είσαι, καλέ μου άνθρωπε, διατεθειμένος να θυσιάσεις 
ώστε να πετύχεις αυτό που θέλεις;
Πόσο πράγματι επιθυμείς αυτό που ισχυρίζεσαι ότι είναι το 
όνειρό σου, ώστε να κάνεις  κάτι για αυτό;

Στο κομμάτι αυτό έρχονται οι απαντήσεις του στυλ: 
"φυσικά και θα ήθελα να έχω ένα φυσιολογικό βάρος. Είναι δυνατόν να το ρωτάς; Αλλά δεν μπορώ με τίποτα να θυσιάσω
το να τρώω γλυκό κάθε μέρα", 

"Λες να μη θέλω να πετύχω στη δουλειά μου; Δεν γίνεται!
Δεν μπορώ να θυσιάσω την προσωπική μου ζωή στον βωμό της δουλείας"                                               και άλλες παρόμοιες.


Δε θα πω ότι δεν είναι δύσκολο. 


Αν ήταν εύκολο θα το έκαναν όλοι.

Ούτε θα σου πω ότι δε σε καταλαβαίνω. Θα ήταν ψέμα.
Θα σου πω απλά πως είναι πολύ, μα πάρα πολύ κρίμα, 
αν και εσύ ο ίδιος πέφτεις θύμα της μεροληπτικής σου 
αντίληψης, τουλάχιστον να μη κάνεις ένα βήμα πίσω
και να το αναγνωρίσεις.

Γιατί αν εγώ με το λίγο που μου κόβει βρίσκω λογικά 
σφάλματα σε 9 από τις 10 τέτοιου τύπου δικαιολογίες, 
είναι τουλάχιστον βέβαιο ότι μπορείς να το κάνεις και εσύ.





Ποια είναι λοιπόν τα "σφάλματα" που εντοπίζω εγώ σε αυτό το σκεπτικό:

Αρχικά, πολύς κόσμος όταν θέλει να πετύχει κάτι το 
οποίο απαιτεί θυσίες, όταν αναφέρεται στο τι θα πρέπει
να θυσιάσει υπερβάλλει κατά πολύ και συνήθως χωρίς 
πραγματικά ευσταθή επιχειρήματα. 
Για να είσαι σχετικά σίγουρος, θα πρέπει
αρχικά να έχεις κάνει μια τουλάχιστον επαρκή έρευνα


Αν δεν την κάνεις για το όνειρό σου, για τι αξίζει να την κάνεις τελοσπάντων;

Υπάρχουν για τόσα πράγματα που θεωρείς αδύνατα 
άνθρωποι που έχουν ήδη βρει λύσεις, που αν δε μπεις στη διαδικασία έστω να βρεις τι υπάρχει εκεί έξω ώστε
να εμπνευστείς και εσύ ο ίδιος, με συγχωρείς αλλά δεν έχεις δικαίωμα στη γκρίνια (μόνο στην τεμπελιά, βλ. ομώνυμο βιβλίο).

Αν πάλι έχεις ψαχτεί και έχεις βρει όντως ότι είναι τόσο 
δύσκολο αυτό που θέλεις, και πάλι η υπόθεση για το πόσο
στραβά μπορεί να πάει παραμένει ακριβώς αυτό, μια υπόθεση
Μια φανταστική ιστορία, που καμία σχέση δεν έχει με μια πραγματικότητα που δεν έχει δομηθεί ακόμη (εκτός αν έχεις άκρες με τις καμπυλώσεις του χρόνου, κάνεις τρελά κόλπα και τα κρατάς για την πάρτη σου!)
και η οποία είναι για τον  καθένα τόσο μα τόσο μοναδική που αφενός απλά δε μπορείς να ξέρεις -χώνεψέ το- και αφετέρου 
εφόσον είναι ακριβώς αυτό, μια φανταστική ιστορία, γιατί να
μη την φτιάξεις όμορφη στο μυαλό σου;


Επίσης κάτι άλλο που με στραβώνει πολύ και θα το λήξω εδώ το ποστ πριν γίνει νουβέλα, είναι ακριβώς αυτή καθ αυτή η έννοια της θυσίας.


Έχω την εντύπωση πως και μόνο που λέμε φωναχτά την λέξη θυσία, το σώμα μας
παίρνει μια αμυντική στάση, ο οργανισμός μας βρίσκεται σε επιφυλακή.

Εμένα τουλάχιστον αν ξεκινήσει κάποιος να μου προμοτάρει
το οτιδήποτε με τη φράση "Λοιπόν, άκου τώρα πόσα θα 
χρειαστεί να θυσιάσεις..", τι να σου πω, δε θα μπορούσαν να υπάρξουν λιγότερες πιθανότητες να τον ακούσω.

Πιστεύεις ότι διαφέρεις από αυτό; Πιστεύεις ότι σκεπτόμενος
όσα θα χρειαστεί να θυσιάσεις είναι δυνατόν να πείσεις 
συνειδητό και υποσυνείδητο ότι κάτι καλό έρχεται;
Άσε που αν ισχύει όντως αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή το υποσυνείδητο μεταφράζει εικόνες και όχι λέξεις, 
το έχεις στείλει κυριολεκτικά στο διάολο.

Δηλαδή έχουμε δύο άκρα. 
Εδώ που είσαι_________________________________
_______________________________ και εκεί που θέλεις να πας.


Εδώ που είσαι δε παλεύεται και πολύ η κατάσταση .
________________________________________________
________________________________________________

Εκεί που θέλεις να πας είναι η ευτυχία προσωποποιημένη.
Πες μου τώρα, πραγματικά.. Που είναι πιο λογικό να εστιάζεις 
την προσοχή σου;

Και πέραν αυτού, νομίζω ότι αυτό που μας δυσκολεύει περισσότερο από όλα είναι το να πιστέψουμε πραγματικά 
ότι θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε.

Αν πίστευες ότι σίγουρα θα είσαι ένας από του πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου αρκεί για τα επόμενα Χ χρόνια να
δουλέψεις σαν το σκυλί και ναι, να θυσιάσεις και την προσωπική
σου ζωή (δεν είναι απαραίτητο, αλλά ας παίξω με τους κανόνες σου), δε θα το έκανες;

Αν ήξερες ότι θα αποκτήσεις το σώμα των ονείρων σου και τρώγοντας και χωρίς να ζεις μέσα σε ένα γυμναστήριο, 
δε θα ήσουν διατεθειμένος να ενημερωθείς και να τροποποιήσεις
κάποιες συνήθειες;

Και αντίστροφα, αν ήσουν σίγουρος ότι σε 10 χρόνια θα πεθάνεις από καρκίνο ή έμφραγμα δε άξιζε να κόψεις το τσιγάρο;

Αν ήξερες ότι θα χρειάζεται να βαράς ενέσεις γιατί θα γίνεις διαβητικός, δε θα προσπαθούσες να αλλάξεις διατροφικές συνήθειες;


                                    Κατάλαβες τι εννοώ;

Δε δεσμευόμαστε αρκετά, δεν πιστεύουμε οι ίδιοι στα όνειρά μας. Δεν έχουμε πίστη.
Δεν σκεφτόμαστε το τι μπορούμε να έχουμε αλλά το τι έχουμε ήδη.
Μάντεψε. Αυτό που έχεις ήδη δεν είναι αρκετό.
Και πως το ξέρω;             






                                                                                                                                                                                 Διάβασες μέχρι εδώ..
Continue Reading...

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Σου αξίζει κάτι καλύτερο. Το ξέρεις, έτσι;






Νιώθω τυχερή.
Νιώθω τυχερή γιατί ξέρω πως όπου και αν είμαι, ό, τι και αν κάνω
δε μπορώ παρά να αναγνωρίζω ότι θα μπορούσα σίγουρα να είμαι και καλύτερα.
Όχι, δε νιώθω άσχημα γι' αυτό. Και ναι, με παίρνει κάποιες φορές από κάτω.
Αλλά δε θα άλλαζα με τίποτα την επίγνωση του ότι πάντα υπάρχουν και καλύτερα.

Γιατί απ' ότι έχω καταλάβει, παρά το ότι είμαστε είδος αχάριστο, συχνά πολλοί αναγνωρίζουν 
ότι έχουν περισσότερα από κάποιους άλλους. Πολλές φορές ακούω "δόξα το Θεό" και
άλλες εκφράσεις που φανερώνουν ευγνωμοσύνη.
Δεν ξέρω αν είναι αληθινές ή τις λέμε από συνήθεια. Πάντως λέγονται.
Και είναι σημαντικό, σαφώς, να αναγνωρίζεις που έχεις φτάσει, τα έχουμε ξαναπεί αυτά.
Πόσους όμως ακούς να αναγνωρίζουν ότι θα μπορούσαν να τα πάνε πολύ καλύτερα;
Όχι να εύχονται, όχι να ονειρεύονται. Όχι απλά να ελπίζουν.


Να ξέρουν.


Δυστυχώς γνωρίζω πολύ κόσμο, ακόμη και άτομα του δικού μου ηλικιακού φάσματος, 
που θα μπορούσε να πει κανείς πως έχουν παραιτηθεί πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας.
Δεν καταλαβαίνω.
Δε μπορώ να δεχτώ πως πράγματι αρκούνται σε αυτό που έχουν, σε μια ρουτίνα γεμάτη
υποχωρήσεις και συμβιβασμούς με μηδαμινές προοπτικές.
Δυσκολεύομαι να χωνέψω ότι οι ψεύτικες φιλίες και σχέσεις τους γεμίζουν.

Ότι δεν αναγνωρίζουν το που βρίσκονται. Ότι μπορούν και καλύτερα.



Αντ' αυτού, παίρνουν αυτό που πιστεύουν ότι τους αξίζει.

Και σε μια εποχή όπου τα συμπλέγματα κατωτερότητας, οι ανασφάλειες, η χαμηλή αυτοεκτίμηση,
τα ψυχοσωματικά και χίλια δυο άλλα, κυριαρχούν, εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει
πως αυτό το κάτι έχει αρκετά περιορισμένο φάσμα.

Τι να σου πω, πολλές φορές το αγνοώ, παύει να με νοιάζει.
Έχω να ασχοληθώ και με τα δικά μου συμπλέγματα άλλωστε.

Αλλά είναι και φορές που πραγματικά με καταθλίβει, με μελαγχολεί.
Θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο με περισσότερες φιλοδοξίες, περισσότερο ενθουσιασμό,
περισσότερη θετική ενέργεια.

Είναι τόσο λίγοι οι άνθρωποι που έχουν φιλοδοξίες αλλά μπορούν να παραμείνουν πραγματικά
μετριόφρονες και ηθικοί.
Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Continue Reading...

Followers